G-7 wil uitstel schuldbetaling Sovjet-Unie

BONN, 2 OKT. De Sovjet-Unie is zó in financiële nood dat de zeven belangrijkste industriestaten (G-7) haar voorlopig uitstel van betaling van schulden en rente willen geven. Zij werken aan zo'n voorstel, dat zij willen voorleggen aan de jaarvergadering van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), die op 12 oktober in Bangkok bijeenkomt.

Dit meldt het Duitse Handelsblatt vandaag. Volgens het blad moeten de ministers van financiën en de bankpresidenten van de IMF-leden met zo'n uitstelregeling een eerste stap doen op de weg naar een uiteindelijke sanering van de grote buitenlandse schulden van de Sovjet-Unie. Vooral de Duitse regering en de grote Duitse banken, die de grootste vorderingen hebben, maken zich sterk voor zo'n initiatief.

Voor de oplossing van de acute liquiditeitscrisis waarin Moskou zich bevindt zoekt Duitsland naar een breed draagvlak binnen de G-7, met name wordt van de VS, Japan en Groot-Brittannië verwacht dat zij aan de sanering van de Sovjet-schuld (meer) willen bedragen. De operatie wordt discreet voorbereid. Bij het ministerie van financiën in Bonn en de Bundesbank in Frankfurt wilde men er vanmorgen niets over loslaten. Een woordvoerder van de centrale bank volstond met te zeggen dat hij niets kon bevestigen of ontkennen.

De totale buitenlandse schuld van de Sovjet-Unie wordt intussen becijferd op 77 miljard dollar (128 miljard mark, waarvan veertig miljard mark uitstaat in Duitsland). Alleen dit jaar staat de Sovjet-Unie al voor de verplichting om 12 miljard dollar aan rente en aflossing te betalen. In het Duitse geval gaat het in feite om een “tweetrap”, de Duitse particuliere banken zoeken rugdekking in Bonn en Bonn zoekt naar een internationale regeling in IMF-kader.

Van de Duitse vorderingen is circa drie kwart gedekt door kredietgaranties van de overheid (veelal zogenoemde Hermes-kredieten). De resterende tien miljard vormt een risico voor Duitse exporteurs en de (hun) banken. De grote Duitse banken weigeren al omstreeks een jaar om exportkredieten voor de Sovjet-Unie te geven zonder overheidsgaranties. Het gaat daarom vooral om “oudere” leningen, waarvoor de betaling van rente en aflossing nu aan de orde is, en waarvoor de banken graag alsnog garanties van Bonn zouden krijgen. Een nadere IMF-regeling voor de schuldsanering van de Sovjet-Unie zou, zo gezien, ook enigszins kunnen dienen om de financiële gevolgen van de voorhoedepositie die overheid en bedrijfsleven van de Bondsrepubliek op politieke gronden jegens Moskou hebben gekozen nu in internationaal verband te helpen compenseren.

    • J.M. Bik