PvdA-Kamerleden spreken met vakbonden over WAO; PvdA oogst hoon bij verdediging

AMSTERDAM, 27 SEPTEMBER. “Toch is het jammer dat het niet tot een meer diepgaande gedachtenwisseling komt”, zegt Kamerlid A. Melkert van de PVDA aan het eind van de avond. Tijdens een confrontatie gisteravond met Amsterdamse kaderleden van de FNV, CNV en MHP over de WAO is hij achtereenvolgens uitgemaakt voor kleine rotambtenaar, zwerver en vuile viezerik.

Pogingen om, conform de nieuwe partijstrategie, de kabinetsvoorstellen principieel en emotioneel te verdedigen, maken op de vakbondsleden weinig indruk. Wanneer Melkert zijn stem verheft, komt hem dat slechts op een nieuwe golf van verwensingen te staan.

Ondanks de komst van vijf PvdA-Kamerleden is zaal Marcanti mager bezet. Slechts zestig vakbondsleden komen na een dag van acties tegen het kabinet hun verontrusting over de “dreigende aftakeling van WAO en Ziektewet” kenbaar maken. Excuses te over: “Veel kaderleden zijn doodmoe na de stakingen van vandaag”, vermoedt bestuurslid F. Roco van de FNV. “Mensen voelen zich machteloos en begrijpen de ingewikkelde problematiek niet”, zegt D. Kramer van het MHP. De geringe opkomst verhindert de aanwezigen niet om met authentiek Amsterdamse emotie de ingrepen in de WAO als “gelegaliseerde diefstal van de arbeiders” aan de kaak te stellen.

Aan het begin van de avond vertrekken vertegenwoordigers van het FNV, CNV en MHP gewapend met een resolutie naar het Noord-Zuid Hollands Koffiehuis. Daar houdt het Amsterdamse CDA onder de knusse hanebalken een "politieke café' over de WAO en de Ziektewet. “Het verbaast me hoe stil de CDA-achterban is over de kabinetsplannen. Het is nog niet te laat voor wat zendingswerk”, aldus F. Roco van de FNV.

Ter plaatse vindt de delegatie de hoofdingang versperd door rolluiken. Wanneer de achteringang eenmaal gevonden is, blijkt de ontvangst echter allerhartelijkst. Nadat de delegatieleden hun standpunt uiteen hebben gezet, belooft de voorzitter de resolutie van de vakbonden aan de komende ledenvergadering van het CDA over te brengen. Een officiële reactie zit er niet in: “ Het is nu half tien, en rond die tijd zijn we gewend onder het genot van een biertje informeel verder te praten”.

Niet alle CDA-leden zijn ingenomen met de gelatenheid van hun partij. R. Algra, deelraadslid van het CDA: “Als CNV-lid denk ik dat het christenlijk-sociaal gezicht van mijn partij in het gedrang is. Ik erger me een beetje op dit soort avonden. We praten over oplossingen voor de WAO-problematiek waar niemand op zit te wachten. Maar gezamelijk een standpunt bepalen, dat kan kennelijk niet.”

De vakbondsdelegatie keert intussen terug naar Marcanti om rapport aan de achterban uit te brengen. “Het was niet echt het moment om met stoelen te gooien, dat zou tegen ons werken”, zegt Roco. “Toch voelde ik veel sympathie voor onze zaak”, voegt G. Mondriaan van het CNV er hoopvol aan toe.

In Marcanti is de discussie in alle hevigheid losgebarsten. Melkert wordt verantwoordelijk gesteld voor de - nu nog hypothetische - opkomst van de Centrumpartij en de teloorgang van de PVDA.

Hij verdedigt de kabinetsplannen met de moed der wanhoop, de overige Kamerleden hoeven zich nauwelijks in te spannen. Pogingen van CDA-kamerlid Huibers om zijn in het nauw gebrachte collega te hulp te komen, wekken slechts hoongelach op. “Als het CDA begint over haar christenlijke beginselen, moet de arbeider de hand op de zak houden”, roept een 71-jarig vakbondslid. “Lubbers, die moeten we hebben”, schreeuwt een bejaardenverpleegster trillend van woede en stampt demonstratief de zaal uit. Anderen volgen haar voorbeeld.