Nieuwe parel in repertoire Introdans

Gezelschap: Introdans. Premières: Souvenir de Florence. Choreografie: John Wisman. Muziek: P.I. Tsjaikowski. Decor en kostuums: Henk Schut. Licht: Dominique Drillot.

Lueur d'amour. Choreografie: Jean-Christophe Maillot. Muziek: Marin Marais en Paolo Conte. Decor, kostuums en licht: Dominique Drillot.

White Streams (nieuw derde deel). Choreografie: Ed Wubbe. Muziek: Arvo Pärt. Kostuums: Heidi de Raad. Licht: Henk van der Geest-Dominique Drillot. Gezien: 26-9 Stadsschouwburg Arnhem. Daar nog te zien op 27 en 28-9, daarna tot 20-12 tournee.

Twintig jaar bestaat het in Arnhem gevestigde gezelschap Introdans en dat feit werd gisteravond in aanwezigheid van prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven terecht gevierd. Niet met een eenmalige galavoorstelling, maar met een drie premières tellend programma aangevuld met een bonte collage van korte fragmenten uit oudere balletten waarmee tot 21 december verscheidene steden zullen worden bezocht.

Ed Wubbe, die bij Introdans zijn choreografische carrière kon opbouwen, voegde voor deze gelegenheid een derde deel toe aan zijn prachtige creatie White Streams. Tussen de twee in 1986 gemaakte delen voor twaalf en zes dansers staat nu een trio, bewegend in dezelfde wonderlijk vloeiende en lyrische stijl van de andere delen. Het accent hierin ligt meer op uitwaaierende ruimtelijke patronen en laag langs de grond gehouden bewegingen als uitlopend schuim van kleine golfjes, waarvan het verloop nooit voorspelbaar is. Een fraaie aanvulling op een toch al mooi werk dat na vijf jaar niets van zijn kracht verloren heeft en een parel in het repertoire van Introdans is.

Interessant was het nieuwe werk van John Wisman op Tsjaikowski's Souvenir de Florence. Interessant, omdat de choreograaf heel bewust afstapt van het tamelijk driftige, van felle accenten voorziene bewegingsidioom dat hij in zijn eerdere werken hanteerde. Souvenir de Florence heeft de melancholische blijmoedigheid die ook uit Tsjaikowski's muziek naar voren komt. Het treft ook de verstilde lyriek en de stuwende bruisende vaart ervan. Die verandering heeft wel het eigene van Wisman wat weggenomen. De invloeden van Hans van Manen zijn overduidelijk waarneembaar. Ook al door het middendeel, een zingend adagio, tot een duet voor twee mannen te maken.

Helemaal tot zijn recht kwam de choreografie niet, omdat de Introdans-dansers, die zich zo sterk in de overige programmadelen presenteerden, vooralsnog de technische finesse in snelheid en vorm misten die het werk vereist. Henk Schut ontwierp er eenvoudige kostuums en een mooi toneelbeeld en belichting voor. Een vrolijk, anekdotisch getint ballet maakte de Fransman Jean-Christophe Maillot op het thema dat twintig jaar liefde de oorspronkelijke hartstocht en intensiteit tussen een paar wat heeft doen slijten en men letterlijk weer eens door elkaar geschud moet worden om wat leven in de brouwerij te brengen. Dat gebeurt in Lueur d'amour (licht van de liefde) door een butler die de twee jubilerende gelieven uit de zoete lethargie rukt en ze opzweept tot een onvermoede losbandigheid. Uiteraard is die geforceerde hartstocht van korte duur. Drillot heeft een rake karakterisering van het gegeven weten te treffen en het op een knappe wijze voorzien van theatrale effecten, humor en dramatiek. De drie uitvoerenden, Diana Matla, Marcel Wolfkamp en butler Tony Vandekasteele, vertolkten hun rollen uitstekend. Lueur d'amour wordt een blijvertje. Tijdens deze feestelijke avond werden tevens door Rudi van Dantzig de Zilveren Theaterdansprijs en de Choreografieprijs 1990-1991 van de Vereniging van Schouwburg- en Concertdirecties uitgereikt. Het zilver ging naar Ana Teixdo voor haar rol in de produktie Amy en Ana, de choreografieprijs naar Hans van Manen voor zijn duet Two, gemaakt voor het Nederlands Danstheater.