Onsamenhangend programma over Nederlandse film

Zeven over zeven, Ned. 3, 20.25-21.25u.

Zo lang de NOS nog de dienst uitmaakt op Nederland 3, kan daar volop aandacht worden besteed aan evenementen met een nationale uitstraling. Volgend jaar moet er op dat net misschien ruimte worden gemaakt voor VARA en VPRO, maar nu kunnen tenminste de Nederlandse Filmdagen nog worden begeleid met een reeks toepasselijke uitzendingen. Gisteravond een portret van Jeroen Krabbé, vanavond een programma over zeven Nederlandse filmprodukties van het afgelopen en het komende seizoen.

Zeven over zeven heet het, niet omdat het volgens zwartkijkers in de Nederlandse filmindustrie allang vijf voor twaalf is, maar omdat die films uit zeven verschillende invalshoeken worden belicht: de regisseur van De zondagsjongen, de cameralieden van Bij nader inzien, de producent van De noorderlingen (en van Oh boy en My blue heaven), de hoofdrolspeelster in De onfatsoenlijke vrouw, de editor van The last island, één van de acteurs uit De provincie en de vormgevers van Prospero's books.

Aardig bedacht, als al die fragmenten gezamenlijk tenminste een Diogenes-achtige eenheid zouden suggereren. Het resultaat is evenwel een onsamenhangend boeltje, omdat samensteller Cees van Ede het met al die verschillende vaklieden telkens over geheel andere onderwerpen heeft. Pieter Verhoeff filosofeert wat over lange en korte camera-instellingen, Goert Giltay en Jules van den Steenhoven doen een poging hun fotografie te omschrijven (“Hoe vertaalt verwachtingsvol zich in fotografie voor jou?” vraagt Van Ede), Laurens Geels vindt dat een producent een positieve instelling moet hebben “anders hou je het in dit vak gewoon niet vol”, José Way vertelt van haar persoonlijke ervaring als filmdebutante, Hans van Dongen maakt weinig duidelijk over montage, Pierre Bokma is vooral te zien tijdens een toneelrepetitie en Ben van Os en Jan Roelfs hebben het over een budget. Zeven mini-reportages die stuk voor stuk te kort zijn om iets te verhelderen en die achter elkaar hooguit de indruk geven, dat er nog heel wat bij komt kijken voordat een film klaar is. Maar hoe dat verder in z'n werk gaat en in welke context al die mensen passen, daarover mag de kijker in het duister tasten.

Cees van Ede gebruikt het programma voorts om enigszins gniffelend wraak te nemen op Kees Prins, die hem in Jiskefet een paar keer treffend persifleerde. Hij zag kans een aantal versprekingen van Prins vast te leggen en heeft die als verbindend element door zijn documentaire gestrooid. De vraag is alleen wie hier nu een beetje voor gek staat: Prins omdat hij zijn tekst niet in één keer gaaf kon uitspreken, of Van Ede die dat allemaal belangrijk genoeg vond om er in een informatief bedoeld programma zoveel aandacht aan te besteden.