Grillige wendingen en bizarre bewegingen in nieuwe stukken Raz

Gezelschap: Raz; premières: Multipel; choreografie, toneelbeeld en kostuums: Piet Rogie; muziek: Michael Nyman; licht: Geert Colsen. Tweede werk: 100.000 CC; choreografie en toneelbeeld: Hans Tuerlings; muziek: Fred Frith; kostuums: Jacqueline Mayen; licht: Geert Colsen. Gezien: 21 september, Stadschouwburg Eindhoven. Eerstvolgende voorstelingen 24 tot en met 28 september Amsterdam, daarna tournee

Dankzij subsidies van de provincie Noord-Brabant en de gemeente Tilburg werd vorig seizoen het gezelschap Raz, dansvoorziening van het zuiden, opgericht. De artistieke leiding berust bij choreograaf Hans Tuerlings met aan zijn zijde danser-choreograaf Piet Rogie. Het koppel werkt al geruime tijd samen en de artistieke verwantschap is evident.

De programma's die Raz in het eerste bestaansjaar uitbracht, werden met gematigd enthousiasme en hier en daar enige scepsis ontvangen en de twee nieuwe produkties Multipel van Piet Rogie en 100.000 CC van Tuerlings zullen daar niet erg veel verandering in brengen.

Rogie zet drie vrouwen op het toneel die zich volgens de programmatoelichting “ontwikkelen tot drie individuen bij wie parallel aan de muzikale lijnen emotionele drijfveren steeds belangrijker worden”. Die uitgangspunten worden niet echt duidelijk. Paulien Haakma, Patricia van Nugteren en Betsy Torenbos vallen telkens terug in individuele bewegingsfrases die weinig van hun persoonlijkheid en emoties prijsgeven.

Rogies bewegingstaal met zijn grillige wendingen is op zichzelf interessant al is er geen echte opvallende ontwikkeling in waar te nemen. Bovendien missen de uitvoerenden de gearticuleerdheid en dynamische timing om het choreografisch materiaal optimaal tot leven te brengen. Dat alles maakt Multipel ondanks boeiende details toch tot een wat nondescript werk.

Ook Hans Tuerlings' nieuwe 100.000 CC biedt geen grote verrassingen. Al komen hier de twee uitvoerenden, Linhares Junior en Eugène Barnaart, tot een sterker presentatie. Beiden hebben een duidelijke persoonlijke inbreng en kunnen uitstekend overweg met Tuerlings bizarre en caleidoscopische manier van omgaan met alledaagse bewegingen.

Tuerlings had ook heldere verschillen aangebracht in de rolkarakters. De een is vaak ongeduldig, driftig en direct, de ander meer geneigd tot innerlijke bespiegeling en twijfel. Desondanks is de onderlinge verbondenheid onmiskenbaar.

In 100.000 CC gaat Tuerlings opmerkelijk minder agressief dan gewoonlijk te werk terwijl er toch sprake is van een bepaalde rivaliteit en een spel van wie wie overheerst, met de nodige felle reacties van dien. 100.000 CC is een goed geconstrueerd mannenduet dat de spanning constant weet vast te houden.