Muzikale ode aan Jimi Hendrix mist bezieling

Concert: Jimi Hendrix Memorial met Noel Redding, Buddy Miles, Randy Hansen en Ricky Rouse. Gehoord: 20-9 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 21- 9 Noorderligt, Tilburg, 22-9 Nighttown, Rotterdam.

“Een sullige onbenul, niet een van de intelligentsten.” Zo herinnerde Wally Tax van The Outsiders zich zijn collegapopmuzikant Jimi Hendrix. Hij ontmoette de gitarist in november 1967, toen de Jimi Hendrix Experience in Nederland was voor optredens in het tv-programma Hoepla en tijdens de Hippy Happybeurs in de toenmalige Ahoyhallen. Niet iedereen kan het zich veroorloven om zo oneerbiedig te doen over Hendrix, die 21 jaar na zijn dood nog altijd voldoende tot de verbeelding spreekt om een volle zaal te trekken bij een herdenkingsavond, gewijd aan zijn muzikale erfenis. De muzikanten van dit rondreizende Jimi Hendrix Memorial varen er wel bij, mede dank zij de belofte van een voorvertoning van unieke beelden van Hendrix en zijn Band Of Gypsies, naar blijkt in beverig zwart-wit en met overdreven aandacht voor de vloeistofprojecties tegen de achterwand.

Wie stug wilde volhouden dat de geest van Hendrix in Paradiso rondwaarde, moest de ogen toeknijpen bij de treurig stemmende imitaties van gitaristen Randy Hansen en Ricky Rouse. Hansen, wiens grootse verdienste bestaat uit de Hendrix-achtige gitaargeluiden die hij mocht nabootsen voor de soundtrack van Francis Coppola's Apocalypse Now, toonde zich vooral een meester in acrobatische capriolen als gitaarspelen met de tanden, jongleren met het plectrum en een vrije val in het publiek. Ook Rouse verlustigde zich in langgerekte variaties op Hendrix' jankende en gierende gitaarstijl, zij het dat geen van beiden de bijbehorende bezieling kon benaderen. Hansen won op punten vanwege zijn typisch Hendrixiaanse bewerking van het Wilhelmus.

De ware fans waren gekomen om zich te vergapen aan bassist Noel Redding en drummer Buddy Miles, muzikanten die echt met Hendrix gespeeld hebben en die daar nu goede sier mee maken, zij het niet in de vorm van opmerkelijke muzikale prestaties. Zelfs in een betrekkelijk wilde versie van Stone Free, leek het of alle valse noten keurig netjes op het juiste, door Hendrix voorgeschreven moment werden gespeeld.