Wij gaan weer naar school

Het was juni. Hij huilde echt - een bonk van een knul van 18 of 19. Hij bleef weer zitten en nu moest hij van school. We hadden hem al een jaar extra gegeven. Natuurlijk had hij veel, veel te weinig gewerkt. Een half jaar daarvoor had ik hem nog gewaarschuwd: ""Maak een keuze: ga van school of ga aan je studie. Dit is zonde van je tijd.''

Maar de zorgen zaten dieper. Tenslotte was alle ellende begonnen met een verschrikkelijke klap. ""Die klap voel ik nu pas, meneer.'' Meer dan twee jaar geleden probeerde hij een off-the-roader van een vriendje, zonder helm. Hij reed tegen een boom en lag daarna een half jaar in het ziekenhuis. Sindsdien revalideert hij. Regelmatig was hij afwezig, bijvoorbeeld om naar de tandarts te gaan, die van de resten van zijn gebit nog iets moest zien te maken. ""Als ik in de spiegel kijk, dan zie ik de littekens iedere keer, en die blijven altijd. Ik kan nooit meer voluit sporten met m'n knieën.'' Wat moest ik zeggen? ""Eigen schuld''?

""In de reclame moet je iets te raden laten, iets wat de mensen aan het denken zet'', zei de marketingdeskundigen tegen de verkeerskundige. Toen bedachten zij: "Wij gaan weer naar school'. Als u deze tekst ziet op straat of hoort via radio en tv, wordt u gemaand voorzichtig te zijn met onze kinderen in het verkeer.

""Zou dat jonge goed zich dan ook niet wat voorzichtiger kunnen gedragen?'', denkt u misschien terwijl u zich de manoeuvre voor de geest haalt, vanmorgen rond een vijf rijen dikke klont van jeugdige fietsers. ""Zo'n knul... het is toch eigenlijk z'n eigen schuld?'' Wel, ten eerste zijn we allemaal jong geweest, beste chauffeur. (Scheuren door Locarno in een kever, m'n broer stuurde en ik gaf gas, leuk!) En verder moeten kinderen bij voorkeur zonder schade en schande leren hoe zich in het verkeer te gedragen, nu en later.

Op de lagere school wordt er sinds jaar en dag verkeersles gegeven. In het voortgezet onderwijs niet. Er zijn twee groepen met meer dan normaal risico: de brugpiepertjes voor het eerst op de fiets naar een school ver van huis, en de jongens met hun eerste brommer. De laatsten zijn niet alleen onbesuisd, ze kunnen met zo'n ding niet overweg.

Wat is er aan te doen, behalve de spandoeken? Ik ben niet gek van regels, maar een brommerrijbewijs lijkt me een nuttige uitvinding. In de kerndoelen voor de basisvorming komt hier en daar verkeer aan de orde, een stap in de goede richting. Daarnaast zijn in opdracht van rijkswaterstaat enkele leraren doende verkeerskunde aan bod te laten komen in de vakken biologie, aardrijkskunde, natuurkunde en techniek.* Collega's en schrijvers van leerboeken moeten overtuigd worden van het nut. Voorbeelden: in een bioboek kan alcohol in het verkeer behandeld worden, natuurkunde illustreert de wet van behoud van impuls met behulp van verkeersbotsingen en de leraar techniek laat ze het fietslicht repareren. Twee vliegen in één klap: de verkeersveiligheid wordt gediend en er is motiverende leerstof.

In Valkenswaard zag ik een interessante variant: "Zij gaan weer naar school'. Wilt u alstublieft voorzichtig zijn?

*Omdat ik bij dit project betrokken ben, reclame: inlichtingen bij Kompaktgroep, KPC, 073-213680.