WAO-schande

"Schande'-columns laten zich in elk geval plezierig weglezen. Dat geldt ook voor E. Bomhoff's cyclus "WAO-schande'.

Daarin brengt hij zo ongeveer de boodschap dat de uitvoerders van de sociale verzekeringen - sociale partners - half Nederland arbeidsongeschikt hebben verklaard. Dat alles in ruil voor een al dan niet aardige uitkering en zonder dat de toezichthouder er ook maar een moment aan te pas kwam.

Als tegenwicht voor serieuzere kost valt met zo'n column nog te leven. Moeilijker wordt het als de toezichthouder, de Sociale Verzekeringsraad, aangewreven krijgt onder curatele te staan van de onder toezicht gestelden, de bedrijfsverenigingen. In zijn column van 16 september beweert Bomhoff dat bedrijfsverenigingen een veto kunnen uitspreken over onderzoekrapportages in hun sector. Ook de onafhankelijke Raadsleden zouden zich in die afspraak hebben geschikt.

Waar Bomhoff deze wijsheid vandaan haalt is mij duister. Laat echter duidelijk zijn dat er geen sprake is en kan zijn van enige censuur door wie ook, laat staan door “onder toezicht gestelden”. Zeker, ontwerp-rapportages worden wél voor commentaar aan bedrijfsverenigingen voorgelegd. Maar vervolgens is het aan de SVr om op basis van complete informatie en vanuit zijn eigen verantwoordelijkheid rapportages vast te stellen. Dit heet dan geen censuur, maar “hoor en wederhoor”. Naar ik meen geen slecht, zelfs journalistiek principe. Aardig misschien ook voor columnisten.