Samen op Spelen van Barcelona nog één keer voluit gaan; Verbond van Benninga en Lejeune

BERLIJN, 19 SEPT. Carina Benninga zegt dat de rentree van Lisanne Lejeune een doorslaggevende factor is voor de nationale vrouwenhockeyploeg om terug te kunnen keren in de wereldtop. “Er is meer voor nodig, maar zij is wel heel belangrijk”, aldus de captain van het oranjeteam. Lejeune ontbreekt wegens haar zoveelste knieblessure al weer vier maanden op het hockeyveld en zal ook voorlopig nog aan de kant moeten blijven.

Nederland, de regerende wereldkampioen, neemt zonder Lejeune momenteel volgens coach Roelant Oltmans een plaats net onder de internationale top in, getuige de 2-0 nederlaag van gisteravond tegen Australië bij het toernooi om de Champions Trophy. Het team kon door een gebrek aan ervaring en fysieke kracht een veldoverwicht niet uitbuiten. Zelfs een strafbal werd, door Annemieke Fokke, niet benut.

Lejeune is juist een kei in het benutten van strafballen en strafcorners. Als laatste verdedigster bezit zij bovendien inzicht en creativiteit. Benninga: “Niemand slaat een mooiere bal dan Lisanne.” De aanvoerster staat in Berlijn nu zelf als laatste man geposteerd. Dat is min of meer noodgedwongen. Benninga is zelf ook geblesseerd geweest. Zij viel in de halve finale van het EK in Brussel uit met een zware enkelblessure. Momenteel mist Benninga nog "de lucht' om zeventig minuten lang centraal op het middenveld te spelen. “Op die plaats ligt wel mijn grote kracht.” Benninga werd in de middenlinie vooral wegens haar vermogen om de ploeg te organiseren node gemist.

In de ideale opstelling van Oranje is Benninga dus middenveldster en Lejeune laatste verdedigster. Bondscoach Oltmans zegt wel heel nadrukkelijk dat hij alleen een topfitte Lejeune kan gebruiken. “Bij het EK in Brussel is duidelijk gebleken dat je Lisanne niet moet opstellen als ze niet helemaal fit is.” Oltmans wil niet van bezorgdheid over een tijdig herstel van Lejeune spreken. “Het had anders gelegen als nou weer die linkerknie aan gort zou zijn geweest, maar het gaat nu om die andere.” Benninga, een goede vriendin van Lejeune, zegt wel ronduit dat ze bezorgd is. Zij vraagt zich af of de 28-jarige speelster straks fysiek wel bestand zal zijn tegen het geweld in het internationale hockey. “Je krijgt enorme beuken”, aldus Benninga. “Ik houd mijn hart vast.”

Lejeune zat gisteravond voor het eerst op de tribune in Berlijn om haar ploeg te zien spelen. Een verzoek van Oltmans en manager Dikmoet aan de hockeybond om haar aanwezigheid tijdens het gehele toernooi te bekostigen werd niet ingewilligd. Lejeune bekeek vanaf een bijna lege tribune de wedstrijd tegen Australië. Zelf heeft ze sinds het Europa-Cuptoernooi voor clubs van half mei geen stick meer aangeraakt. Lejeune is tot nu toe alleen met krachttraining bezig geweest. Ze is door de toegenomen spiermassa vier kilo zwaarder geworden. Lejeune deed cynisch over haar herhaalde absentie in het veld. “Ik vier straks niet mijn honderdste wedstrijd voor Nederland, maar juist de honderdste die ik heb gemist.” Ze wilde haar teleurstelling echter niet verbergen. “Ik zit tegen het einde van mijn carrière aan en dus is zo'n toernooi om de Champions Trophy één van de laatste toernooien die ik had kunnen meemaken. Dat besef ik best.”

Lejeune sukkelt al sinds de voorbereiding op de Olympische Spelen van '88 in Seoul met haar knieën. In een duel met Tom van 't Hek in een oefenpartij tegen een team van oud-internationals knapte er iets in de linkerknie. Het werd een lange lijdensweg met een paar operaties. Pech bleef haar ook in het afgelopen seizoen achtervolgen. Haar andere knie werd in mei bij een test door een ongeluk met een apparaat geraakt. Tijdens een operatie in juni werden twee lossen stukken meniscus verwijderd. Lejeunes probleem is nu nog het kraakbeen achter de knieschijf. Het is te zacht. Dat kan niet door een operatie of intensieve behandeling worden verholpen. Lejeune moet dus wachten. Ze wil zeker niet meer te vroeg beginnen. De speelster kwam er bij het laatste EK achter dat ze door haar problemen met de knieën ook last kan krijgen van andere, daardoor overbelaste, lichaamsdelen. In Brussel had ze een onwillige heup.

Lejeune heeft nog één groot doel in haar hockeycarrière. Zij wil de Olympische Spelen van volgend jaar in Barcelona meemaken. “Tijdens onze vakantie naar het Verre Oosten hebben Carina en ik afgesproken dat we nog één keer vol zouden gaan. Wij zouden de kar trekken.” Daar gelooft Lejeune nog steeds heilig in. “Ik denk niet aan stoppen, nooit niet.” Ze zegt in Barcelona de frustatie die ze nog voelt van de Spelen van '88 te willen wegvagen. Lejeune kampte destijds in Seoul met haar eerste knieblessure en kon steeds met moeite worden opgelapt. Ze werd wel topscorer van het toernooi, maar dat, zegt ze, heeft haar nooit iets gedaan.

“Ik voelde me belabberd in Seoul. Ik kreeg steeds vijf minuten voor een wedstrijd een spuit in die knie. Het spul was vlak voor het einde uitgewerkt en dan stierf ik van de pijn. En als de rest van de ploeg lekker naar andere wedstrijden ging kijken moest ik worden behandeld, in het ijs zitten en rusten. Dus wil ik nu wel eens gewone Olympische Spelen meemaken.”