Kwallensalade

Don't Tell Her It's Me. Regie: Malcolm Mowbray. Met: Steve Guttenberg, Shelley Long, Jami Gertz, Kyle MacLachlan. Amsterdam, Tuschinski 6; Rotterdam, Calypso 2; Den Haag, Cineac Buitenhof 2; Breda, Casino.

Groter contrast is nauwelijks denkbaar dan tussen de zogenaamde goede smaak, waarmee een leukemiepatiënt in Dying Young geportretteerd wordt, en de smakeloze grappen over de kaalheid van een lijder aan de ziekte van Hodgkin in Don't Tell Her It's Me. In principe zou ik de voorkeur geven aan de wansmaak, maar die is in deze Amerikaanse produktie van de Britse regisseur Malcolm Mowbray over een genezende patiënt zo hopeloos ongrappig dat de film reddeloos ten onder gaat.

Het scenario is een chaos; eerst lijkt het te gaan om de cartoons van de onherkenbare Steve Guttenberg, corpulent, inert en met drie vlashaartjes, die dank zij z'n tekeningen nog enig contact met de realiteit behoudt. Dan wordt z'n zuster (Shelley Long) geïntroduceerd, een luidruchtige auteur van driestuiversromannetjes, die haar zielige broer aan een vrouw wil helpen. Ze kiest een onuitstaanbaar, maar volgens de gangbare normen aantrekkelijk nest uit, de journaliste Jami Gertz, en bereidt voor beiden een salade van nog half levende kwallen. Het is natuurlijk de vraag wie over de minste realiteitszin beschikt, de zielige jongen, de koppelende kokkin of de regisseur die in de Engelse slagerskomedie A Private Function al bewees iets raars te hebben met vies eten.

Daar tussen door loopt een klein meisje dat voortdurend gevaarlijke objecten in haar mond stopt. Dan verandert de film van bizarre klucht in romantische komedie, om ten slotte te belanden in het moeras van een liefdesverhaal zonder dubbele bodem. Want de weer aardig behaarde Guttenberg wordt door zusterlief klaargestoomd voor een frontale aanval op de inmiddels fel begeerde Gertz. Hij moet zich daartoe wel vermommen als Nieuwzeelandse motorduivel à la Mel Gibson met manen tot ver over de schouder. Gertz valt blind voor de exotische macho, maar schopt hem haar bed uit als hij zijn ware identiteit bekend maakt.

Het is een ellendige brij, dit produkt: cartoon noch driestuiversroman, geen klucht en geen drama. Het pijnlijkst is nog wel het misbruik van doorgaans bezienswaardige acteurs, onder wie Kyle MacLachlan (agent Cooper uit Twin Peaks) in een volledig overbodige bijrol.