Zuid-Korea wint op alle fronten met toelating tot VN

Artikel 2, lid 1 van het handvest van de Verenigde Naties: “De organisatie is gebaseerd op het principe van soevereine gelijkheid van alle lidstaten”; lid 3: “Alle leden moeten hun internationale meningsverschilen op vreedzame wijze oplossen.” Garantie op soevereiniteit en vreedzame coëxistentie, dat waren Zuid-Korea's grote wensen, al jaren. Acht maal vroeg Zuid-Korea tevergeefs het lidmaatschap aan van de VN, de organisatie waar het land zijn bestaan aan te danken heeft, de negende keer had succes.

Zuid- en Noord-Korea werden gisteren tegelijkertijd lid van de volkerenorganisatie waartoe nu vrijwel alle soevereine staten ter wereld behoren. Het communistische Noord-Korea erkende hiermee het kapitalistische Zuid-Korea, hoewel de twee landen geen diplomatieke betrekkingen hebben en technisch nog steeds in staat van oorlog zijn.

Zuid-Korea streefde sinds 1953 naar de erkenning van twee Korea's, de Noordkoreaanse president Kim Il Sung bleef tot begin dit jaar aanspraak maken op het hele schiereiland en weigerde zich in New York te laten inschrijven. Maar zodra dit voorjaar duidelijk werd dat Zuid-Korea met zijn negende aanvraag voor het lidmaatschap van de VN wel succes zou hebben, volgde Pyongyang, tegen zijn zin. Kim, die sinds 1945 de onbetwiste leider is van Noord-Korea, noemde het besluit “een tijdelijke maatregel om een moeilijke periode te overbruggen”.

De val van het communisme in Oost-Europa leidde voor Zuid-Korea de internationale erkenning in. Vrijwel alle voormalige communistische landen van Oost-Europa, ook de Sovjet-Unie, erkenden tot grote woede van Kim Il Sung, de afgelopen jaren Zuid-Korea.

In de geschiedenis van de VN is het al herhaaldelijk voorgekomen dat lidstaten zich niet hielden aan artikel 2 - het meest recente voorbeeld is Irak dat in augustus 1990 Koeweit binnenviel - maar het lidmaatschap geeft het recht de hulp in te roepen van de VN en dat is de geruststelling die Seoul wenste.

Korea werd na beëindiging van de veertigjarige Japanse bezetting verdeeld in twee zones aan weerszijden van de 38-ste breedtegraad: het noorden onder bestuur van de Sovjet-Unie, het zuiden onder de Amerikanen, een tweedeling die zich in de jaren daarna verscherpte tot een tegenstelling tussen communisme en vrije westen. De Algemene Vergadering van de VN benoemde in 1947 een tijdelijke commissie voor Korea, die vrije verkiezingen zou voorbereiden. Moskou en Pyongyang weigerden de commissie toegang, waarna alleen in het zuiden verkiezingen werden gehouden.

Op 25 juni 1950 vielen Noordkoreaanse troepen Zuid-Korea zonder waarschuwing binnen. De VN besloten een troepenmacht in te zetten, waaraan 16 landen deelnamen. China stuurden troepen ter ondersteuning van Kim Il Sung. In juli 1951 begonnen vredesbesprekingen, die, hoewel de strijd intussen doorging, twee jaar later tot een wapenstilstand leidden; de vrede is nooit getekend. De 38ste breedtegraad bleef de grens tussen beide Korea's.

Sindsdien vochten Noord- en Zuid-Korea oorlog op ideologisch terrein verder uit. Noord-Korea stond zich voor op zijn rechtlijnige communisme, Zuid-Korea op zijn pro-Westerse houding. Een democratie was geen van beiden, tot in Zuid-Korea de rechtse dictator generaal Chun Doo Hwan in 1987 vrije verkiezingen uitschreef en in het jaar daarna de macht overdroeg aan de gekozen president Roh Tae Woo.

Zuid-Korea heeft Noord-Korea er altijd van verdacht een nieuwe aanval op zijn grondgebied voor te bereiden. De grootste angst van Seoul betrof het Noordkoreaanse streven naar het maken van een kernbom. Een overgelopen Noordkoreaan, Ko Young Hwan, bevestigde vorige week dat Pyongyang ver gevorderd is met zijn nucleaire programma en geen scrupules heeft ten aanzien van het gebruik van atoomwapens.

De twee ruziënde buurlanden begonnen vorig jaar voor het eerst een dialoog op het niveau van premiers. Kim Il Sing liet vandaag zelfs weten Roh Tae Woo persoonlijk te willen ontmoeten. De overgelopen Ko zei vorige week echter dat Noord-Korea de dialoog met het zuiden in het geheel niet serieus neemt en slechts ziet als prestigezaak. Noord-Korea kan niet anders, volgens waarnemers in Seoul, de Zuidkoreanen, die ook economisch zo veel succesvoller zijn geweest dan hun communistische broeders, hebben veertig jaar na dato de oorlog alsnog gewonnen.