Cacaohausse Maleisië

De wereldcacaomarkt mag dan al decennia lang in een dal zitten door een steeds maar aanhoudende overproduktie, Maleisië - een van 's werelds grootste cacaoproducerende landen - kan nog steeds “elke boon die het produceert verkopen”.

Dit zegt Tay Eong Beok, vice-directeur generaal bij het Maleisisch Produktschap Cacao. Aangezien de verkoop van halffabrikaten van cacao wordt gestimuleerd door een snelle groei van de binnenlandse verwerkingscapaciteit is er in Maleisië geen sprake van de aangroeiende voorraadbergen waar andere producerende landen door worden geplaagd.

In de afgelopen drie jaar is de Maleisische maalcapaciteit met 50 procent toegenomen tot 66.000 ton. Dit jaar wordt een verdere groei van 36 procent tot 90.000 ton verwacht. De belangrijkheid van Maleisië als produktiegebied wordt geaccentueerd door de 40.000 ton capaciteit in het buurland Singapore. Samen zullen de twee landen dit jaar bijna de helft van de wereldproduktie van cacao voor hun rekening nemen. Deze wordt geschat op 280.000 ton tegen vorig jaar 260.000 ton.

De cacaoverwerkers verdubbelen en verdrievoudigen hun capaciteit omdat de "persmar

ge', dat is de meeropbrengst van cacaoboter ten opzichte van de prijs van cacaobonen, van twee tot drie keer de prijs van bonen inmiddels is opgelopen tot vier keer die prijs.

De hausse in de Maleisische cacaoverwerkende industrie staat in schril contrast met de slapte van cacao op de wereldmarkt, waar de lage bonenprijs en voorraadvorming het beeld bepalen. Een van de gevolgen hiervan is een mondiale vermindering van het aanbod van cacaoprodukten, vooral cacaoboter. Daarom hebben na chocoladefabrikanten in de Verenigde Staten ook Europese kopers zich op de Maleisische cacaoprodukten gestort.

De export van Maleisische cacaoboter is sinds 1989 fors opgelopen. Toen, twee jaar geleden, hield de groei van 22 procent de stijging van de wereld-bonenconsumptie (2,3 procent) ver achter zich. Ongeveer 75 procent van de in Maleisië geproduceerde cacaoboter wordt naar Nederland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten verkocht.

Tay Eong Beok is van mening dat de boeren op de korte termijn de lage bonenprijs alleen kunnen goedmaken door hun opbrengst te vergroten, al is het Maleisische gemiddelde met 700 kilogram per hectare nu al het hoogste ter wereld. Het produktschap streeft naar een gemiddelde van een ton per hectare, niet noodzakelijk een onrealistische doelstelling aangezien sommige goed verzorgde plantages nu al 1,5 ton per hectare opleveren.

Maleisië hoopt derhalve, ook zonder verdere expansie van het cacao-areaal, in 1995 een produktie van 340.000 à 400.000 ton te bereiken. Maar Tay bewijfelt of Maleisië het volume van Ivoorkust kan evenaren, gezien het tekort aan geschikte grond. Het Maleisische cacaoproduktschap, dat dit jaar is opgericht, heeft sinds 1989 een parlementair mandaat om de cacaoteelt te moderniseren en een kwaliteitsklassement voor bonen in te voeren. Voor dit doel geeft het produktschap een certificaat uit dat het keurmerk een wettelijke grondslag verleent.

“Het klasseringsstelsel kent zes kwaliteitsniveaus, gebaseerd op gelijkmatigheid in de omvang van de bonen (100 bonen per 100 gram is optimaal) naast de mate van eventuele schimmel of andere gebreken”, aldus M.J. Musa, eveneens vice-directeur-generaal van het produktschap. Hij staat aan het hoofd van de marketing- en regelgevende afdeling.

Het produktschap heeft kritiek op de geldende internationale kwaliteitsklassering, die weinig onderscheid maakt tussen de subjectieve normen zoals smaak en de tastbare, fysieke kwaliteit van de bonen.

De oprichting van het produktschap symboliseert het vaste streven van Maleisië naar verbetering van de regelgeving en de research. Daarnaast is een belangrijke functie het zoeken naar nieuwe toepassingen (onder meer in de voedingsmiddelensektor) voor cacao.

“De meeste agrarische producenten concentreren zich meer op de produktie dan op research,” aldus Tay. “Maar volgens mij is de Maleisische aanpak de juiste.” Zijn land streeft naar een groot wereldmarktaandeel, niet alleen in de teelt maar ook in de fabricage van cacaoprodukten. Dit streven richt zich ten dele op de Aziatische landen aan de Stille Oceaan. Dat is “een splinternieuwe markt” zegt Musa, die de Chinezen ertoe hoopt te bewegen evenveel chocola als thee te gaan drinken. Hij is van mening dat zij gemakkelijker aan de chocola zijn te krijgen dan koffiedrinkers.

Terwijl de Zwitsers elk jaarlijks gemiddeld vier kilogram cacao consumeren, is de consumptie in Japan, een land met een vergelijkbaar inkomensniveau met slechts 600 gram per hoofd per jaar van weinig betekenis, terwijl een Chinees jaarlijks gemiddeld nauwelijks 200 gram cacao gebruikt.

Volgens Tay is cacaocomsumptie een kwestie van imago. Aziaten zijn geneigd cacao als “een duur importprodukt” te beschouwen en dat terwijl de prijs van een reep chocola maar voor 10 procent à 12 procent wordt bepaald door die van cacao.

Financial Times