Alles goed in de liefde met Vlaanderen

Nederland en Vlaanderen die gezamenlijk optrekken in het Europa van morgen. Dat is een ideaal dat velen voor ogen staat. Al jaren zijn die twee verloofd maar tot een huwelijk wil het maar niet komen. De bruid Vlaanderen staat al lang klaar maar de bruidegom Nederland wil maar niet naar het stadhuis komen. Misschien dat met wat provocatie de bruidegom tot enige actie kan worden gedwongen.

Dat lijkt de opvatting van een aantal gezaghebbende schrijvers die met het nodige krantepapier regelmatig een vuurtje stoken onder de vermeende onenigheid tussen het veelbelovende stel. De Nederlandse minister van cultuur, die maar niet zou willen meewerken aan dat huwelijk, krijgt van alles naar haar hoofd geslingerd. Maar de echte boosdoeners in het verhaal zijn de ambtenaren van WVC, die, als de sublimatie van de vierde macht, de trouwringen hebben verstopt en voortdurend obstructie plegen.

Een van de hardnekkigste provocateurs in dit verband is Maarten Mourik. Ik las zijn laatste betoog van 11 september in deze krant en viel van de ene verbazing in de andere. Aantijgingen, hele en halve waarheden. Niets is hem te dol. Weet hij niet beter of wil hij niet beter weten? Hij spreekt van een malaise in de culturele betrekkingen tussen Nederland en Vlaanderen. Welke malaise? Feit is dat de relatie tussen de twee taalgemeenschappen nog nooit zo prominent op de politieke agenda heeft gestaan. Feit is dat ambtenaren van de beide gemeenschappen nog nooit zo intensief en zo vruchtbaar hebben samengewerkt. Feit is dat er, en daar gaat het toch om, nog nooit zoveel is samengewerkt tussen Vlaamse en Nederlandse kunstenaars en culturele instellingen. Ik zou Mourik willen uitnodigen mij één concreet voorbeeld te noemen waar ambtenaren van WVC "samenwerkingsprojecten op de lange baan schuiven'. Dat zal hem moeilijk vallen. Feit is - en dan beperk ik mij even tot enkele initiatieven die ambtenaren met goedkeuring van de minister van WVC hebben ontplooid - dat van Nederlandse zijde de voorstellen zijn gekomen voor gezamenlijke presentaties tijdens de Frankfurter Buchmesse en de Biennale te Venetië. Feit is dat op onze instigatie er een afspraak is gemaakt tot wederzijdse aankopen van beeldende kunst. Feit is dat mede op initiatief van Nederlandse ambtenaren er nu een "actieplan' ligt voor de toekomstige samenwerking in de toneelsector. In dat plan wordt onder meer de aanbeveling gedaan Nederland en Vlaanderen op het gebied van het theater te beschouwen als één cultuurgebied.

En wat de literaire samenwerking betreft: de directeur van het nieuwe Fonds voor Literaire produkties en vertalingen heeft onmiddellijk contact gezocht met de Vlaamse overheid om te praten over een gezamenlijk vertalingenbeleid. Ook heeft hij onmiddellijk middelen ter beschikking gesteld voor de promotie van de Vlaamse literatuur. En dan de Buchmesse. Ook op dat punt kan ik Mourik geruststellen. Nederland en Vlaanderen zullen zich gezamenlijk presenteren in Frankfurt. De afspraak tussen de beide ministers van cultuur staat zwart op wit.

Een huwelijk dwing je niet af; dat is uit de tijd. Als het zover is, kom ik graag op het feest.