Werkgelegenheid

Hans Feddema benadert de zaak van de werkgelegenheid wel erg pessimistisch (NRC Handelsblad, 11 september).

Hij gaat uit van de arbeidsmarkt die de politiek heeft gecreëerd en identificeert zich volledig met zijn (niet actieve) doelgroep. Dat deze arbeidsmarkt maatschappelijke behoeften niet adequaat kan vervullen kunnen we om ons heen zien. De smerige straten in Amserdam, een schoolgebouw in Hilversum dat dringend groot onderhoud behoeft etc. Waarom kunnen deze behoeften niet worden vervuld?

Allereerst hebben we arbeid die niet of slechts gedeeltelijk te mechaniseren is, zeer kostbaar gemaakt door dezelfde premie- en BTW-druk te hanteren als bij de door de auteur genoemde grootschaliger activiteiten. Een probleem voor de vraagzijde. Daarom mag niet zonder meer worden gesteld dat er niet meer vraag naar werk is. Veel kleine zelfstandigen die lange dagen maken zouden hulp willen hebben, maar het is te duur. Andere bedrijven zitten te springen om vakmensen, maar de belangstelling voor technische vakken is niet groot genoeg. Daar ligt de weg open voor het individu om zijn toekomst te beïnvloeden.

Onze verzorgingsstaat biedt vluchtwegen voor degenen die problemen hebben met het werk waar ze met hun opleiding in aanmerking komen. De WAO is maar één van die wegen: destijds door Veldkamp bedacht als rechtvaardige compensatie voor de werknemer die na jaren van noeste arbeid van een ladder afviel. We kunnen niet ontkennen dat de regeling niet alleen voor dergelijke duidelijke gevallen is gebruikt. Als gevolg van deze ruimhartigheid dreigen nu mensen die legitiem in de WAO zitten ernstig te worden benadeeld.

Omdat veel noodzakelijk werk niet werd verricht, hebben we in de jaren zeventig de allochtonen uitgenodigd om dit werk voor ons te doen. Hun kinderen kennen echter de Nederlandse verworvenheden en vragen zich af waarom ze zulk werk moeten doen voor een bedrag dat nauwelijks meer is dan hun uitkering.

Feddema voorspelt dreigend: “Ideologisering van arbeid en de bezuinigingen afwentelen op "uitgestoten burgers' zal steeds minder worden geaccepteerd”. Daar ben ik niet zo bang voor. Er is een andere groep die de huidige situatie steeds minder accepteert. Dat zijn de werkenden die de afgelopen tien jaar door hun inspanningen de welvaart met 23 procent zagen stijgen en daar zelf geen cent wijzer van werden.