Knoflooktaart, koffie en knoflooklikeur

HULST, 16 SEPT. “Absoluut. De veearts is altijd uiterst verbaasd als onze dieren wormvrij blijken te zijn. Het helpt echt.” Terwijl M. de Jonge uit het Noordhollandse Broek in Waterland vijf plastic zakken met knoflook naar de auto zeult, vertelt ze opgetogen dat ze haar geiten en paard elke dag maximaal twee tenen knoflook voorschotelt. Het paard heeft er weinig problemen mee en slobbert het spul tegelijk met zijn geweekte zemelen naar binnen, maar bij de geiten is zwaarder geschut nodig: die krijgen hun dagelijkse portie met een pillenschieter toegediend. “Het is echt veel beter dan al die chemische troep. En bovendien worden de beesten er niet immuun voor.”

M. de Jonge is een van de 200 mensen die zaterdag naar Zeeuws Vlaanderen zijn afgereisd om het eerste Nederlandse Knoflookfestival bij te wonen: een initiatief van de stichting Vrienden van de Stinkende Roos, een vrolijk gezelschap van knoflookminnaars.

Twee jaar geleden werd de club opgericht en inmiddels telt ze 260 donateurs. Zij krijgen elk kwartaal het blad De Walm toegestuurd, met daarin recepten, verhalen en instructies hoe bij voorbeeld tijdens een buitenlandse vakantie in een restaurant om meer knoflook te vragen. Daarbij zijn er zo nu en dan bijeenkomsten. Zaterdag is de schapenhouderij van Emmahaven in de gemeente Hulst de plaats van ontmoeting, pal aan de rand van het schorrengebied Het Verdronken Land van Saeftinge en kilometers verwijderd van de bewoonde wereld.

Op het programma staat allereerst een forse wandeling over de schorren. Daarna wacht een uitgebreid diner met onder meer knoflooksoep, aioli garni, Saeftings lamsvlees met knoflooksaus, knoflookijs, knoflook chocoladetaart en tot slot koffie met knoflookfondant, naar keuze aangevuld met knoflooklikeur.

De schapen zwerven buiten op de schorren, want hun stal is omgebouwd tot eetzaal. En dat is even wennen, meent een groep Rotterdamse dames. Allen vaste klant van dezelfde bistro, zijn ze door de eigenaar uitgenodigd voor een dagje uit naar het knoflookfestival. Fris gekapt en met gelakte nagels bemerken ze tot hun ontzetting dat ze "echt op het stro' terecht zijn gekomen. “De stront zit onder onze voeten”, constateert een van hen verontwaardigd. Eenmaal gezeten en happend in een sneetje knoflookbrood komen ze weer op verhaal. “Toch wel gezellig. Gek hè, dat er zoveel mensen op die knoflook afkomen.”

Aan de magie rond knoflook verdient pillenfabrikant Noordervliet uit Amsterdam zijn brood. Tien jaar geleden begon hij met de produktie van reukloze knoflook drachees. Hij is op het festival present en deelt aan geïnteresseerde toehoorders flesjes met knoflookpillen uit. Een "booming market', verzekert hij glimmend, zeker nu het IJzeren Gordijn is verdwenen.

Of het echt gezond is om veel knoflook te eten? Maar natuurlijk, bevestigt een kale meneer uit de omgeving van Amsterdam. Door de week is hij goed voor drie tenen per dag. In het weekeind verorbert hij al gauw drie bollen. Zijn collega's op het werk kennen zijn voorliefde en hebben zich er morrend bij neergelegd. Want zijn knoflookconsumptie verminderen, dat is voor hem "out of the question'. Immers: “Het is goed voor de eetlust, het desinfecteert je lichaam, het zuivert je bloed. En als je bloed er wel bij vaart, is dat goed voor je hele lichaam”.

“Misschien”, oppert T. Richel, drijvende kracht achter Vrienden van de Stinkende Roos en organisator van het festival, “hebben we het allemaal mis, en blijkt knoflook helemaal niet gezond te zijn”. Met het zweet op zijn voorhoofd schept hij tijdens de maaltijd tientalle bolletjes knoflookijs op de dessertbordjes. “Je kunt nooit weten. Het is nooit bewezen.” Maar volgens hem gaat het daar ook niet om. “Knoflook is gewoon lekker. En daarom moet je het eten.”