Thea van der Putten Thea van der Putten en Henk ...

Thea van der Putten Thea van der Putten en Henk Ekkel: Liederen van Moessorgski, Prokofjev, Strawinsky, Dessau en Johannes Röntgen (BVHaast, CD 9014) Drie pianisten Ronnie Mathews: Dark before the Dawn (DIW-604) Bill Evans: The Brilliant 3 (Timeless CD SJP 329) Walter Bishop Jr.: What's New (DIW-605) Norrington Brahms: Eerste symfonie en Variaties op een thema van Haydn door Roger Norrington en The London Classical Players. EMI CDC 7542862.

Thea van der Putten

Voor wie schreven componisten als Modest Moessorgski en Igor Strawinsky hun kinderliedjes? Dat kan men zich afvragen bij het luisteren naar de opname die de sopraan Thea van der Putten en pianist Henk Ekkel maakten van een aantal klassieke kinderliederen. Werden ze gecomponeerd voor kinderen? Eigenlijk niet, want kinderen zullen het niet eenvoudig hebben met Moessorgski's grimmige stijl, Strawinsky's ongewone toonsoorten, Prokofjevs grillige melodische lijnen en Dessau's Brechtiaanse klank en sfeer.

Het luchtigst en eenvoudigst klinken nog de Dierkundige dichtoefeningen van Johannes Röntgen uit 1956. Maar hier is het weer de vraag of kinderen de teksten van Kees Stip ("Op Katendrecht bezocht een kater- het spreekuur van zijn psychiater') wel kunnen waarderen. Overigens zijn ook de andere teksten niet altijd bijster leuk voor kinderen, zeker niet wanneer ze, zoals op deze opname (vanzelfsprekend), in het oorspronkelijke Russisch, Frans, Engels en Duits worden gezongen.

De cd, waarvan de wat droge opname niet smetteloos is, lijkt dus nadrukkelijk bestemd voor volwassenen. Zij kunnen niet alleen genieten van de muzikale vondsten van componisten die, door de omstandigheden gedwongen, ineens wat "spitser', met meer humor en met een soort vereenvoudigde tekstuitbeelding componeren, maar vooral ook van de manier waarop Thea van der Putten de liederen zingt. Haar heldere, lyrische stem, de precieze articulatie van de teksten en de soms bijna kinderlijk vertellende toon zijn uitermate geschikt voor dit repertoire. De puntige, krachtige begeleiding van Henk Ekkel sluit hierbij goed aan.

Thea van der Putten en Henk Ekkel: Liederen van Moessorgski, Prokofjev, Strawinsky, Dessau en Johannes Röntgen (BVHaast, CD 9014)

PAUL LUTTIKHUIS

Drie pianisten

Van drie jazzpianisten verschenen onlangs cd's: de veelgeprezen, in 1980 overleden morfinist Bill Evans, de 63-jarige Walter Bishop, vooral bekend door zijn rol bij Charlie Parker en Miles Davis in de jaren vijftig, en de acht jaar jongere Ronnie Mathews, die bij respectievelijk Max Roach, Freddie Hubbard en Art Blakey actief is geweest.

Puur instrument-technisch gezien is de laatste pianist, Ronnie Mathews dus, verreweg de vaardigste, althans op deze cd's. Of het nu de Billie Holiday ballad Don't Explain is of het snelle One for Train, het loopt allemaal als een trein, ook al dank zij het onberispelijke werk van bassist Ray Drummond en drummer Billie Higgins. Ook het door Mathews zelf geschreven Dark before the Dawn, is zo af als neo-bop maar zijn kan.

Theme from Mash verbindt Mathews' cd met die van Bill Evans, al wordt deze hit van Johnny Mandel daar als M.A.S.H. gespeld. Vergelijken we de beide versies, dan is onmiddellijk duidelijk waar het Evans in zijn laatste levensjaren aan begon te schorten: timing en overwicht. Evans jaagt, en laat zich jagen, met als resultaat een slordige, bijna paniekerige uitvoering. Dat de vleugel van de Keystone Corner in San Francisco lelijk werd opgenomen maakt het allemaal nog een tikje erger. Men kan speculeren over hoe Evans zich die avond voelde (hij zou ruim een week later overlijden) maar daar wordt de muziek natuurlijk niet beter van. In zijn gloriedagen was Bill Evans een fascinerende lyricus, op deze cd is hij dat niet meer.

Dat weinig platen maken ook voordelen kan hebben, bewijst Pianist Walter Bishop. Op What's New, vorig jaar oktober in New York vastgelegd, gaat hij er "frisch und fröhlich' tegenaan in een handvol standards, waaronder Una Mas van trompettist Kenny Dorham en zijn eigen Waltz Sweetie. Groots of schitterend is het nergens, er gaat technisch wel eens iets mis, maar het klinkt wel heel levend en sympathiek.

Ronnie Mathews: Dark before the Dawn (DIW-604) Bill Evans: The Brilliant 3 (Timeless CD SJP 329) Walter Bishop Jr.: What's New (DIW-605)

FRANS VAN LEEUWEN

Norrington

Dirigent Roger Norrington en The London Classical Players baarden enorm opzien met hun opnamen van de complete Beethoven-symfonieën. De "authentieke' klank en "originele' tempi zorgden in het overbekende repertoire voor een niet aflatende stroom verrassingen, die werkelijk een nieuw licht werpen op Beethoven.

Nu Norrington bij Brahms is aangekomen heeft Norrington terecht afscheid genomen van het predikaat "authentiek'. Maar de ruimte voor stoutmoedige tegendraadsheid is niet minder, meent Norrington, juist omdat er niet één manier is om Brahms te spelen. Daarmee stelt hij zich op een lijn met de rest van de niet-"authentieke' muziekwereld die er altijd al zo over dacht, en moet zijn weergave van de Eerste symfonie van Brahms gewoon concurreren met die van de beste orkesten en de grootste dirigenten.

Norrington en de London classical Players doen Brahms inderdaad op hun eigen "nieuwe' manier, dus toch met een "authentiek' instrumentarium, dat in deze muziek met penetrante blazers en dunne strijkers zorgt voor een klank die men wel "helder en doorzichtig' kan noemen, maar die niet riant, royaal en ruimhartig rond is. De interpretatie is zeker niet groots, dramatische momenten krijgen vaak net te weinig accent en in het slotdeel is Norrington wel erg hardhandig en rauwdouwerig. Als "anders' het doel was, is het ruimschoots bereikt.

Brahms: Eerste symfonie en Variaties op een thema van Haydn door Roger Norrington en The London Classical Players. EMI CDC 7542862.

KASPER JANSEN