Hoe Poes Groentenier (18) en Kater Ali (19) hun laatste rustplaats vonden; "Gecondoleerd met uw verlies'

Floor, mijn vriendin, houdt niet van katten. Toch heeft ze er jarenlang één verzorgd. Die kat was van haar vader geweest en Floor was enige erfgenaam. Vloekend zeulde ze trappen op met blikjes voer en kattebaksteentjes. Vandaag is de poes uit zichzelf doodgegaan. Reden om Floor met een fles drank te verrijken.

Haar grijns verbreedt zich tot achter haar oren. En als ik nog iemand voor de kattebak weet? Ze bedekt de zitting van een keukenstoel met oude kranten, haalt een kussensloop, spreidt die op de kranten uit, omhult haar handen met plastic zakjes en vraagt of ik de sloop even open wil houden. Kokhalzend hurkt ze neer bij de mand, tilt met zo weinig mogelijk vingers het stijve lijk op en schuift het dier als een plankje naar binnen.

“Ik heb net gebeld. Ze komen om vijf uur.” Boven de pedaalemmer schudt ze de plastic zakjes af. Ze wast haar handen twee keer met zeep. Ik bind, met veel elastiek, de sloop als een vuilniszak dicht en was ook mijn handen.

Klokslag vijf uur gaat de bel. Na even via de intercom geluisterd te hebben, wenkt ze mij bij de hoorn en vraagt: “Wie zei u?” Een ernstige stem meldt het arriveren van Begrafenisonderneming Laatste Zorg voor huisdieren en kleinvee. “Ik kom vanwege het overlijden van cavia...”, er klinkt papiergeritsel, “herstel, van poes Groentenier.”

“Komt u boven meneer. Vierde étage, rechter deur.”

De bleke jongeman draagt een zwart pak en witte handschoenen. Hij ontbloot een hand en zegt met een begrafenisgezicht: “Mevrouw, gecondoleerd met het verlies.” Met plechtstatige passen komt hij op mij af: “Mevrouw, gecondoleerd met het verlies.” De handschoen gaat weer aan. “Mag ik vragen waar de dierbare overledene...”

“Ligt opgebaard?” vult Floor aan. “U laat er geen gras over groeien, meneer.”

“Inderdaad mevrouw. Ons bedrijf werkt efficiënt en hygiënisch.” Eerbiedig wijst hij op de sloop. “Zit hij daar in?” Wij knikken met gebogen hoofden. “Mag ik vragen hoe oud uw huisgenoot geworden is?”

“-te,” zegt Floor. “Te?” vraagt de man. “Huisgenotè.” “O pardon, pardon.” Prompt vouwt hij zijn handen alsof hij gaat bidden. “Achttien,” zegt Floor. “Onze huisgenote Poes Groentenier heeft op achttienjarige leeftijd het tijdelijke met het eeuwige verwisseld.” “Achttien?” 's Mans stem klinkt meelevend. Hij kijkt van de sloop met het vele elastiek naar de mand. Wij horen dat bleke hoofd denken maar zeggen doet het niets. Floor snuit discreet haar neus. “Blijft uw huisgenote in deze doek, want ik heb in mijn wagen ook...” Hij geeft met zijn handen de vormen van een kistje aan. ,Is dat inclusief?” vraagt Floor. “Helaas mevrouw.” “Dan blijft mijn huisgenote in de doek, nietwaar?” Dat laatste is aan mij gericht. Ik knik met afgewend hoofd. “Mevrouw, ik weet hoe pijnlijk het voor u moet zijn in deze omstandigheden, maar u zult begrijpen dat de zakelijke aspecten niet vergeten mogen worden. Wilt u de rekening afwachten of stelt u er prijs op nu te betalen? Als u de rekening meteen voldoet gaat er...” Floor legt honderdvijftig gulden op tafel. De man schrijft met zijn handschoenen aan een kwitantie uit en geeft haar een rijksdaalder retour. Dan knielt hij neer voor de keukenstoel, schuift langzaam zijn handen onder de sloop, tilt het vrachtje omhoog en draagt het horizontaal op zijn onderarmen naar de deur.

“U hebt al afscheid genomen?”

Wij gaan voor het raam staan en zien hem naar buiten komen. Hij loopt heel snel. Met de punt van de sloop onder een elleboog geklemd, krast hij iets door in een notitieboekje en opent de klep van een stationcar. Dan haalt hij flink uit om de sloop met een zwaai naar binnen te kunnen slingeren en kijkt plotseling op naar het raam. Nog net op tijd kan hij de aanzeilende sloop tegenhouden. Hij begint een act op te voeren of hij bijna met de dierbare overledene onderuitging, schikt het pakket opnieuw op zijn onderarmen en schuift het behoedzaam op een stapel andere pakketten. Hij grijpt een zwarte, hoge hoed en zet die op. De klep gaat dicht. Hij salueert zonder naar boven te kijken en rijdt stapvoets de straat uit.