Delius' oerkreet overstemt alles

Concert: Tenorsaxofonist Tobias Delius met Tristan Honsinger (cello), Larry Fishkind (tuba) en Han Bennink (slagwerk). Gehoord: 12-9 De Burcht, Leiden. Nog te horen: 13-9 De Bliksem, Brummen. 14-9 Swingin' Groningen '91. 15-9 Theater Molenlaan, Bussum ('s middags) en Artishock, Soest ('s avonds) en vervolgens t-m 12-10 in het gehele land.

Het Leidse café De Burcht, gelegen aan de voet van het historische bolwerk met dezelfde naam, ziet er van binnen fantastisch uit. Een vlekkerige, groengele hemel geschraagd door nep-zuilen, art deco-verlichting zoals men die tegenwoordig zelfs bij de Hema kopen kan, meubilair dat het midden houdt tussen oudhollands en een NS-coupé 2e klas, en een tegelvloer zoals men die vooral in slagerijen aantreft.

Dit interieur, verkwikkend stijlloos, bleek gisteravond een passend decor voor de muziek van tenorsaxofonist Tobias Delius, winnaar van de Podiumprijs 1990. De 27-jarige Delius, thuis in vele landen, weet hoe hij "moeilijke muziek' brengen moet, of hij nu de vette walm van Bratwurst of de meer pikante geur van tortilla's opsnuift. Ook in de slechts door tabaksrook benevelde Burcht (op hutspot en haring is het nog drie weken wachten) paste Delius zich wonderwel aan. Dat ondanks zijn welsprekende, bijna zangerige spel in het begin van zijn optreden toch nog een complete werkgroep pedagogiek plus enkele verliefde stellen het hazepad kozen, lag dan ook vast niet aan Delius maar aan De Burcht, die behalve muziek ook "Verbale Signalen' en "Leidsche Gesprekken' op zijn programma heeft staan.

Een vrolijke trekkersmars en een tegendraads walsje doen niemand kwaad, integendeel, maar als achtergrond bij een "goed gesprek' kunnen ze natuurlijk verdraaid hinderlijk zijn. Het omgekeerde kan ook het geval zijn, bleek later op de avond toen Delius alle zeilen bij moest zetten om het Leidse discours te overstemmen. Het spreekt vanzelf dat hij daarbij van harte werd ondersteund door slagwerker Han Bennink, zeker gezien het feit dat de laatste in de pauze van een meisje te horen gekregen had dat "wij', ze knikte naar haar brave student, “een ander idee van ritme hebben”.

Dat Bennink ook de onvolgroeide potpalmen in zijn optreden betrok en cellist Tristan Honsinger een treffende imitatie van Stan Laurel gaf, paste wel in dit beeld. Aan mensen die met hun "Verbale Signaal' zelfs hun eigen hartslag overstemmen kun je het best maar wat te zien geven. Tobias Delius bleef bij dit alles nogal laconiek, want als hij echt wil komt hij er met zijn "oerkreet' altijd nog wel boven uit.