Zwarte krachten

Ama Regie: Kwesi Owusus en Kwate Nee-Owoo. Met: Georgina Ackerman, Anima Misa, Thomas Baptiste. Rialto, Amsterdam.

Ama is twaalf en woont in Londen, in een gezin dat redelijk welstandig woont. Haar vader en moeder komen uit Ghana en praten soms over terugkeer naar "thuis'. Daar komt natuurlijk nooit iets van. Het is in alle etnischegemeenschappen in het westen een gevoelig punt dat men maar het liefst op kousevoeten benadert: is er na verloop van enige jaren eigenlijk nog een "thuis' om naar terug te keren of is het nieuwe land allang het nieuwe thuis geworden?

Kwesi Owusus en Kwate Nee-Owoo maken in Ama duidelijk, dat het moederland zich lastig laat afschudden. Ama wordt achtervolgd door symbolen en stemmen uit Ghana, die afschuwelijke voorspellingen doen. Zwarte krachten, waarvoor - naar haar zwager zegt - elke blanke doodsbenauwd is. De twee Ghanese filmmakers nemen die krachten serieus. In hun verhaal komen alle voorspellingen uit. Intussen tekenen ze een aansprekend beeld van zo'n Afrikaans gezin dat zich in Londen uitsluitend in zwarte kringen blijft bewegen. De enige blanken die erin voorkomen, zijn anonieme passanten en een paar mede-weggebruikers die black bastard of woorden van dergelijke strekking schreeuwen.

Ama is (dit jaar) gemaakt voor de Britse zender Channel Four en wordt in Ghana in de bioscopen vertoond. Ik kan me voorstellen dat er in het westen anders naar wordt gekeken dan dáár; het moet voor Ghanezen fascinerend zijn te zien hoe die immigranten zich in het ongastvrije Londen staande houden. In westerse ogen laten Owusu en Nee-Owoo zich iets te vaak afleiden door folkloristische feesten en idyllische droombeelden, waardoor de spanning van de plot af en toe tussen hun vingers weg glijdt en de apotheose weinig filmische kracht meer heeft. Maar het is een interessant - en niet vaak vertoond - verhaal dat ze te vertellen hebben.