"Wees zelf maar eens invalide!'; Actie WAO'ers bij Sociale Zaken tegen maatregelen kabinet

DEN HAAG, 12 SEPT. Het verzamelpunt heet Knorrenstein - een benzinestation in de buurt van Zoetermeer. Op zijn auto plakt M. Schorel actieposters: "WAO. Moet die kruk nog verder stuk?' Op de achterruit kleeft een sticker met een rolstoel. Schorel is honderd procent afgekeurd "op zijn rug'. Al tien jaar. “Ik ben geen man van demonstraties”, zegt hij “maar de kabinetsmaatregelen betreffende de WAO gaan echt te ver”.

Het is "Woeste Woensdag'. De Gehandicaptenraad heeft opgeroepen tot een actie. De bestuurders van zo'n dertig aangepaste auto's die zich op Knorrenstein hebben verzameld krijgen hier het doel te horen: het ministerie van Sociale Zaken in Den Haag zal worden geblokkeerd.

Toeterend rijdt de stoet richting ministerie. De garage wordt er geblokkeerd, de fietsenkelder afgegrendeld. Voetgangers laten ze gaan - “Het moet wat ons betreft een vriendelijke actie blijven”, zegt R. Crijnen van de Gehandicaptenraad.

Haar vader luistert via een microfoontje naar alles wat wordt gezegd. Hij zit al 24 jaar in de WAO. Maar zegt hij “iedere WAO'er kan werken. Zelfs al kun je je hoofd niet meer bewegen, dan kun je nog je tong uitsteken en op het postkantoor helpen met postzegels plakken.” De PvdA heeft voor hem afgedaan. Hij is nu zoekende. Maar waarop hij ook zal stemmen, het zal niet op het CDA zijn want “Christenen Drukken de Armen”.

Een van de demonstranten zet een klapstoeltje neer op de rolstoelhelling. “Als ze hier langs komen, dan heb ik ze, meneer Bert en Elsje”, zegt hij. Een werkneemster van het ministerie die naar binnen wil, wordt door de bewakingsdienst een andere deur gewezen. Ze aarzelt of ze wel naar binnen zal gaan, als ze er straks misschien niet meer uit zal kunnen. “Ik ben maar een eenvoudige ambtenaar. Wij worden ook gekort.”

Vice-voorzitter van de Gehandicaptenraad, B. Treffers, heeft zich in zijn rolstoel geposteerd voor een zij-uitgang. Een ambtenaar laat weten dat hij “van harte welkom is” om zijn bezwaren kenbaar te maken aan een van de topfunctionarissen van het ministerie.

Treffers gaat met vier vertegenwoordigers van de actievoerders de hal binnen. Hier bieden ze de portiers Mens-erger-je-niet aan. Verder komen ze niet. Ze willen spreken met minister De Vries maar die is juist in debat met de Tweede Kamer over de WAO.

Terwijl binnen overlegd wordt, moeten de demonstranten buiten op temperatuur blijven. Ze zingen een liedje over "Bert en Elske' onder begeleiding van een potten- en pannenorkest.

Een eenzame automobilist binnen zoekt de uitgang van de garage. Hij kwam slechts als bezoeker op het ministerie maar zal zich erbij moeten neerleggen dat hij niet voor zes uur weg kan met zijn auto.

Staatssecretaris Ter Veld arriveert even na vieren om kennis te nemen van de grieven van de demonstranten. Ze spreekt binnen met Treffers. Buiten lopen de emoties voor het eerst hoog op. “Wees zelf maar eens invalide!”, schreeuwt een vrouw. “Kom eens op! We dagen je uit!” Onder veel getoeter, gerammel en getrommel komen de vertegenwoordigers van de demonstranten ten slotte naar buiten.

Tevreden kan Treffers alleen zijn met de toezegging van Ter Veld dat zij “op korte termijn” een gesprek zal arrangeren tussen de Gehandicaptenraad en minister De Vries. De plannen van het kabinet gaan voorlopig door, zoveel is duidelijk. De teleurstelling bij de meeste demonstranten is dan ook groot. Als Treffers hen maant “rustig en ordelijk de blokkade op te heffen”, wordt hij uitgejouwd.

Een driftige toeteraar zegt boos dat de afspraak was tot zes uur de blokkade vol te houden: “Dat uurtje moeten ze daar binnen nog even voelen.” Toch breken de demonstranten op. De sfeer is niet bepaald grimmig. De ambtenaren die het laatste uur al naar buiten druppelden, geven overwegend blijk van begrip voor de actie.