Veredeld junkfood

De hoofdingrediënten voor deze maaltijd komen uit blik. De combinatie is zeer geschikt voor een nazomerse maaltijd buiten: eenvoudig, snel klaar en warm in de buik.

Tussen zachte, witte puntbroodjes besmeerd met roomboter en belegd met kropsla, worden hete Frankfurters gekneld. En apart daarbij komen warme witte bonen in tomatensaus - niet van Hak maar van Heinz, dat zijn de zoetste. Het is een combinatie die ik als kind voor het eerst at op een verjaarspartijtje bij een vriendin met een Engels georiënteerde moeder. Aan het eind van de middag, toen ieders feestgewaad al aardig smoezelig was, werden er twee serveerwagentjes de kamer binnengerold. Daarop stonden zilveren dienbladen met torens van witte broodjes met sla, vuurvaste schalen op rechauds met heerlijk zoete "baked beans', en een hoge soeppan waarin gewelde Frankfurters dreven. Een witgehandschoende butler legde zo'n glinsterend worstje met een tang tussen je broodje en schepte waardig de witte bonen in tomatensaus met een zilveren lepel op je kartonnen bordje. De butler won het op dat moment van de smaak van die onbekende zoete bonen en de lange, dunne worstjes met sla tussen de kadetjes. Na lezing van P.G. Wodehouse werd het fenomeen butler in latere jaren tot normale proporties teruggebracht. Het zijn nu de "hot dogs' in combinatie met "baked beans' die in mijn herinnering vleugeltjes dragen. Heimwee naar kindersmaken, wie wordt daar nu en dan niet door overvallen? Laatst vertelde iemand mij over een man die was blijven steken in de smaak van zijn jeugd. Al een heel huwelijk lang maakt zijn vrouw iedere avond gehaktballen met appelmoes voor hem. Maar ja, een kat is ook elke dag weer blij met zijn favoriete blikje gemalen voer. Terug naar de maaltijd uit blik: zorg voor kersverse witte puntbroodjes, Normandische boter, groengele slabladeren uit het hart van de kropsla, Frankfurters en de zoetste witte bonen in tomatensaus. Dek de tafel alsof er iemand jarig is en houd de neus koel in de wind. Zo veredel je junkfood. En tot slot: zelfs aan een gedekte tafel eet je een kadetje uit de hand - daarvoor zijn ze immers gemaakt. Soms eet ik wel eens een broodje mee in de kantine van een of ander groot bedrijf. En altijd bespeur ik daar lieden die hun kadetje met mes en vork in stukjes snijden. Dat doet pijn aan de ogen. Cake en kadetjes vallen buiten het bestek. Maar goed, voor wie eens wil proeven hoe witte bonen in tomatensaus uit eigen keuken smaken, volgt binnenkort een edele variant op bovenstaande maaltijdsuggestie.