Homocamping werkt als therapie; Soms komt iemand op de camping in een week verder dan in een jaar in een praatgroep

ZANDHUIZEN, 11 SEPT. Herkenning vinden bij elkaar. Weerbaar en sterk worden. Ervaringen uitwisselen, praten, jezelf kunnen zijn.

Het lijken termen uit het begin van de vrouwenbeweging in de jaren zeventig. Maar Lucas van der Hilst (44) uit het Friese dorpje Zandhuizen noemt ze vaak om aan te geven welke functie zijn camping voor homoseksuele mannen vervult. “Ik wilde ten minste één plek in Nederland creëren waar homoseksuele mannen elkaar ongedwongen kunnen ontmoeten”, zegt hij. “De camping is belangrijk voor de emancipatie van de homo's.”

De kampeerplaats, idyllisch en beschut gelegen aan de rand van een bos, is bij toeval ontstaan. Van der Hilst, die in Brabant jaren in de horeca had gewerkt, wilde iets anders. Acht jaar geleden kocht hij een oud boerderijtje in Friesland, tussen Noordwolde en Zandhuizen. “Er zat een behoorlijk stuk grond bij van één hectare. Vrienden en familie die ons kwamen opzoeken zetten hun tenten op in de tuin. Vrienden namen weer vrienden mee. Ik heb toen een douche en een wc voor mijn logés gebouwd. Zo ontstond een camping.”

Ongedwongenheid is een typering die Van der Hilst vaak aanhaalt om de sfeer van zijn camping, de tot nog toe enige voor homo's in Europa, aan te duiden. “Het is hier geen grote praatgroep, maar iemand komt hier soms in een week verder dan wanneer hij een jaar in een praatgroep zit. Er wordt niets gepland. Alle gesprekken ontstaan vanzelf.” Veel (getrouwde) homo's gaan de baan op, naar de parken en parkeerplaatsen voor een vluchtige seksuele ontmoeting. “Triest”, vindt Van der Hilst. “Het kan opener, eerlijker. Veel mannen die ontdekken dat ze homo zijn schrikken van "de baan'. Ze denken dat ze alleen daar andere homo's kunnen ontmoeten.” Het therapeutisch aspect speelt op zijn camping een grote rol, zegt hij. Ongemerkt vaak. “Al is therapeutisch misschien een te zwaar woord. Er gaat een emancipatorische werking van uit als de ene man tegen de ander zegt dat hij zijn vriend op een feestje ook gewoon een zoen geeft.” Want veel homo's zeggen volgens hem wel dat ze geaccepteerd worden, maar de schijntolerantie is naar zijn mening groot. “Homo's kunnen in een jaar heel wat deuken oplopen. Als je op straat hand in hand loopt krijg je in de meeste gevallen veroordelende blikken of word je uitgescholen. Om weerbaar te worden is het belangrijk dat je daar over praat. Dat kan hier. Als je hier hand in hand loopt merk je dat niemand raar opkijkt. Dan zul je het ook sneller op straat durven.” Bij veel homoseksuele mannen staat de eigen emancipatie nog in de kinderschoenen, zo meent Van der Hilst. Het is volgens hem belangrijk dat er een plek is voor alleen homoseksuele mannen. “Ik heb niks tegen vrouwen, maar voor veel homo's is het vaak moeilijk om zich te uiten, doordat ze zijn opgevoed in een heteropatroon. Ze uiten zich anders als er lesbiënnes bij zijn. Er onstaat dan toch weer hanengedrag. Daarom is het beter dat we eerst onder elkaar zijn.” De ontspannen sfeer op de camping zorgt voor veel nieuwe vriendschapsbanden, vertelt Van der Hilst. “Er komen veel vriendenparen, maar ook mannen alleen. Ja, die zoeken een partner en die kans is hier groter dan in de stad of het dorp waar ze wonen. Maar er zijn ook mannen die hier puur voor hun rust komen.” De belangstelling uit de homowereld voor "De Vlegel', zoals de camping is genoemd, is groot. Ook uit het buitenland. Gasten moeten nu al boeken voor volgend jaar. Veel homo's blijken zich niet thuis te voelen op een doorsnee camping. L. Ammerlaan uit Den Haag, komt al voor het zesde jaar naar Noordwolde. “Ik word hier echt met rust gelaten. Ik ben wel eens op een gewone camping geweest waar iedereen constant bij elkaar op de koffie ging en elke avond bij elkaar ging eten. Hier heb ik vrijheid, rust.” J. Vermeulen uit Delft staat ook liever niet tussen "de standaardgezinnen'. “Als je de mogelijkheid hebt om naar een homocamping te gaan doe ik dat liever. Je bent hier lekker onder elkaar en er wordt niet op je gelet.” Van der Hilst heeft bewust gekozen voor een maximale bezetting van 40 man. “Zakelijk gezien zou 60 beter zijn, maar ik leef er niet van en met 40 mensen heb je een kleine groep die niet uiteenvalt. Iedereen vindt aansluiting als hij dat wil.” Van der Hilst bouwde een zwembad en volgend jaar moet er een slecht weer accommodatie met een open haard staan. “Het is belangrijk dat er een neutrale plek is waar iedereen naar toe kan gaan en weg kan gaan als hij dat wil.” De camping kan ook een emanciperend effect hebben op de omgeving. En dat is volgens Van der Hilst hard nodig. Vorig jaar zette hij een homowerkgroep op in Weststellingwerf. “Het woord homo was hier nauwelijks bekend. In het begin werden er klachten ingediend bij de politie: er komen hier meer homo's in de supermarkt dan gewone mensen. En laatst zei mijn buurvrouw nog: "Het is tot daar aan toe dat jullie hand in hand lopen, maar moeten jullie gasten elkaar nou ook zoenen terwijl de school uitgaat?' Ik heb toen gezegd dat ik het belangrijk vind dat kinderen dat ook zien.” Van der Hilst beseft dat de weg naar een algehele acceptatie van homoseksuelen door de heteromaatschappij nog lang is. “Er is de laatste tien jaar wel iets verbeterd, maar homo's roepen nog steeds agressie en angst op. Toen ik de homowerkgroep oprichtte werd ik 100 keer gebeld, tien mensen gaven zich op en de andere 90 scholden me uit. Daarom ook heb ik deze camping. Uit een soort idealisme.”