Hansa Rostock niet langer schrik van de Wessi's

DUISBURG, 9 SEPT. Harry Tisch was tot twee jaar geleden lid van het politburo van de SED, de partij die de macht had in de DDR. Hij was heel lang chef van de overkoepelende Oostduitse miljoenen-vakbond, de FDGB. Inmiddels, bijna een jaar na de Duitse eenwording, is hij een gebrekkige 62-jarige Oostberlijnse werkloze die een paar maanden geleden tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van anderhalf jaar werd veroordeeld, omdat hij zich destijds voor zijn privé-genoegens, een vakantie- en een jachthuis bijvoorbeeld, ruimschoots uit zijn FDGB-kas had laten betalen.

Deze Tisch is ook de man die - na een weddenschapje in het SED-politburo - ooit het idee had om een kleine regionale club uit het Ertsgebergte, Lauter Empor geheten, te verplaatsen naar de havenstad Rostock aan de Oostzee. Dat is zoiets als: wedden dat we Sneek voortaan op last van de overheid in Heerlen kunnen laten spelen? Politiek en sport hadden in de DDR alles met elkaar te maken. Meer nog: de SED ging over alles. En dus ook over de sport, in de turnhal, de buitenlucht en de medische sportlaboratoria.

Dank zij het initiatief van Tisch ontstond, in 1965, de FC Hansa Rostock. Afgelopen zomer, in de laatste Oostduitse competitie, veroverde deze FC onder leiding van zijn Westduitse trainer Uwe Reinders voor het eerst in zijn korte geschiedenis het landskampioenschap. Waarmee de financiële dreumes zich niet alleen kwalificeerde voor het Europese toernooi der landskampioenen (als eerste tegenstander is Johan Cruijffs Barcelona geloot), maar ook voor een plaats in de Bundesliga, het voetbal-walhalla van het verenigde Duitsland.

Tot gisteren - de formatie verloor toen bij MSV Duisburg (2-0) - was Hansa Rostock in zijn nieuwe omgeving zelfs absoluut de grote verrassing. Want na zeven wedstrijden, en overwinningen tegen Bayern München, Stuttgart en de Borussia's uit Dortmund en Mönchengladbach, bezette de club de eerste plaats. Deze prestaties in duels tegen gerenommeerde Wessi's voerden natuurlijk tot groot enthousiasme onder de in sociaal-psychologisch opzicht tamelijk geknakte bevolking in en rondom het oude Hansestadje, die in armoede leeft, ruim 30.000 werklozen kent en haar doodzieke visserij en scheepswerven nu totaal afhankelijk weet van grote, en omstreden, subsidies uit het verre Bonn. De Bundesliga-toegangsprijzen van twintig tot veertig Mark zijn er dan ook al een paar keer gehalveerd.

Hansa Rostock heeft in de 36-jarige Reinders, die begin vorig seizoen kwam en juist zijn contract tot 1993 heeft verlengd, een kleurrijke trainer. Hij speelde zelf met veel succes in diverse Bundesligaclubs en in Frankrijk, en was ook een paar keer Westduits international, maar had als roekeloos bezoeker van casino's aan het einde van zijn actieve loopbaan niettemin een miljoenenschuld. Genoemde Reinders leeft nu, mede wegens verschil van mening over het tot heden transferbeleid, op voet van oorlog met de voorzitter van Hansa Rostock, de zuinige, 63-voudige ex-DDR-international Gerd Kische (,wir brauchen keine Weststars').

Dat meningsverschil is er mede de oorzaak van dat Hansa Rostock zijn beste aanvaller, Henri Fuchs, voor ruim drie miljoen mark naar FC Köln liet vertrekken, maar zelf op de transfermarkt slechts inkocht in de hoofdgroep der bescheiden spelers: onder meer Straka, Spies en Bodden van Mönchengladbach en de Tsjechoslowaak Sedlacek. Dat was voor Reinders reden om in interviews al vast te zeggen dat het Oostduitse betaalde voetbal wegens zijn financiële achterstand op de Westduitse concurrentie op termijn ten dode was opgeschreven. Van die sombere prognose trokken zijn spelers zich overigens weinig aan in de eerste weken van hun Bundesliga-bestaan.

Maar vorige week raakte de klad erin. Negen dagen geleden liet Werder Bremen met 5-1 weinig heel van de Oostduitse collega-hanseaten en een paar dagen later werd Hansa Rostock door de eerste-divisieclub Fortuna Köln uit het Duitse bekertoernooi gewipt. Gisteren moest de ploeg haar eerste plaats in de Bundesliga verdedigen tegen MSV. Ruim 21.000 toeschouwers kwamen in het praktisch uitverkochte Duisburgse Wedaustadion af op de thuiswedstrijd van de Meidericher Spielverein, een tot nu toe ook verrassende collega-debutant, die dit seizoen - na negen jaren in lagere afdelingen - terug is in de hoogste klasse.

MSV Duisburg is een feite een buurtclub, die zijn aanhang vooral haalt uit het sombere stadsdeel Meiderich, met zijn binnenhavens en industrie (Thyssen) aan de andere kant van de Roer. De club speelt de afgelopen jaren jaren weer, min of meer verdwaald, in het gemoderniseerde stadion in het welvarende stadsdeel Wedau, vlak bij de bekende Regattabaan voor roeiers en de chique tennis- en hockeyclub Raffelberg. Dat doet MSV met een vrij “bejaard” team, waarin de 37-jarigen Lienen (linksbuiten, lokaal politicus voor de Groenen, vroeger Borussia Mönchengladbach), Macharey (keeper en semi-prof) en middenvelder Wölk (vroeger Schalke '04) de drijvende krachten zijn. Samen met de “jonge” spits Tönnies, een tamelijk zwaarlijvige 31-jarige topscorer die vorig seizoen goed was voor 29 doelpunten en deze competitie de roos al zes keer trof.

Deze Tönnies, teruggekeerd nadat hij door diverse andere verenigingen was afgewezen, is topscorer van de Bundesliga sinds hij anderhalve week geleden bij een overwinning met 6-2 tegen Karlsruhe vijfmaal doel trof. Tönnies is een technisch middelmatige, ouderwetse, spits met een opvallende conditie-achterstand. Hij onderbreekt zijn voortdurende bijna-stilstaan - normaliter een doodzonde in het door Kampfgeist en Leistungskraft gekenmerkte Duitse voetbal - op gezette tijden met gevaarlijk doeltreffende acties. Zo ook gisteren, voor zover zijn vaste Rostock-bewaker hem althans niet de benen onder het lijf vandaan schopte. Stasi raus, riep de Duisburgse F-side in zulke gevallen).

Het was een matig wedstrijdje overigens voor een kaartje van dertig mark. Toegewijd gehol, veel overdadige conditie, hard spel, weinig overleg of raffinement. En vrij weinig individuele techniek, helaas. Veel voorzetten van halverwege de doellijn en de achterlijn. Er was twee maal drie kwartier geen buitenspeler te zien die met de bal de achterlijn haalde voor een voorzet. Nogal veel angstige medewerkers aan het sportieve totaal, nogal veel van die risicoloze korte breedte-passes dus ook. Aardig wat gele kaarten (vijf) voorts aan beide kanten, met steeds de ene of de andere trainer met woedende wegwerp-gebaren aan de zijlijn. En een rode kaart voor de Rostocker Wahl zelfs, nadat hij die Tönnies (spreek: Tunjès) een keer met de vuist tegen de grond had gewerkt.

Vlak voor en vlak na de rust vielen twee rare Duisburgse doelpunten, in beide gevallen na enig ingewikkeld sjoelbakken voor het Hansa-doel. Droefenis bij Rostock, dat een kwartier na rust ook nog een strafschop miste, waarna deze wedstrijd tussen Wessi's en Ossi's in feite afgelopen was. De Duisburgse F-side beleefde het laatste half uur in elk geval met stevig opgestoken vuist. Een eigenaardig beeld is dat voor het buitenlandse oog.

Trainer Reinders zou voor zijn eigen team, dat boven zijn macht speelt, wel eens snel gelijk kunnen krijgen met zijn sombere voorspelling. Eigenlijk vormden, in de pauze, de Reibekuchen (aardappelpannekoekjes) en een glaasje bier het beste deel van deze namiddag. Al sprak de televisie-commentator dan van een spannendes, kampfbetontes Spiel, later op de avond.