De oude Huapalai Indiaan kwam in een stortregen ...

De oude Huapalai Indiaan kwam in een stortregen aanlopen langs route 66, ter hoogte van Peach Springs, wat die naam niet verdient: een soort Ambonezenkamp voor de oorspronkelijke bevolking.

We waren net bijna met de auto van de weg gespoeld op weg naar de Colorado-rivier, diep in de Grand Canyon, en we zaten nu nog steeds in de auto maar onder een lekkend afdakje van corrugated iron met veel gaten een boterhammetje met kaas te eten. Comme boisson hadden we Napa Valley Cabernet Sauvignon van $ 17, terwijl om ons heen de zware bliksemschichten omhoog knetterden.

Hij ging staan schuilen naast de auto. We vroegen hem dus binnen en ik deelde de halve fles wijn met hem. Net als de nieuwe Amerikanen zette hij zijn pet niet af in de auto, maar trok de klep nog schever (hoewel je hem in sommige restaurants moet afzetten. Dan staat er een bordje "No Pets Allowed'). Hij verbouwde verderop pompoenen, maïs en nog twee andere groentes die we niet verstonden. Zijn blauwe singlet was doorweekt. Maar hij was redelijk opgewekt. Dit was nu pompoenenweer, hoewel landarbeid even niet ging.

We keken naar de zwarte lucht terwijl hij zijn beker wijn in één slok achteroversloeg. Lekker? vroeg ik. Of hij de fles even mocht zien. Zijn oog viel op de prijs. Wanstaltige rijkaards, hoorde ik 'm denken. Ja, het ging wel. The wine we usually drink is Thunderbirdwine. We namen hem mee naar Valentine, richting Hoover Dam. Daar deed hij de fles in een blauwe bak, vroeg ons om een paar dollar en bedankte keurig voor de rit en de gastvrijheid.

Het fooiensysteem in Amerika werkt veel beter dan bijvoorbeeld in Nederland. Niets is inclusief, dus de ober en het kamermeisje en de autoparkeerder doen erg hun best. Alle autoparkeerders (valets) die ik zag, holden. Voor één dollar. Want dat maakt 300 dollar in de week, waarschijnlijk netto.

Het is de bedoeling dat u, zuinige Nederlander, een dollar per dag minimaal op uw kamer achterlaat bij vertrek uit uw hotel. De meisjes van het Flamingo Hilton zijn zo opgewekt en aardig dat ze op de gang altijd op ons hello of good morning antwoorden: Fine thanks, and how are you today?

Alle komieken hier schilderen Ronald Reagan af als seniel. White House Press Conference:

""Mr. President, where were you August 31st 1991?''

""Ah, well, I eh... good question. I think, I was there, yeah, most definitely. I was there.''

""Where, mr. President?''

""Where what?''

""Where were you, mr. President!''

""When?''

""On August 31st 1991.''

""Doing what?''

Dan Quale is meer het onderwerp van wat bij ons Belgenmoppen (bij hen Polish jokes, bij de Engelsen Irish jokes en bij de Fransen weer Belgenmoppen) heten.

""Dan Quale tried to settle his telephone bill at the Taco Bell...

AND they took his money.''

Als u op slotmachines speelt in Vegas of waar dan ook in Amerika, zoek dan naar een rij waarboven een neonlicht stelt dat ze 97 procent of zelfs 97.4 procent uitbetalen. Dit wordt gecontroleerd door de Gaming Commission, die overigens verbiedt dat slotmachines via remote control een variabel percentage uitkeren. Andere slotmachines keren veel minder uit. Het beste zijn de dollarmachines, mits u er drie dollar tegelijk ingooit (ik miste een jackpot, drie blauwe vlaggen, omdat ik er maar twee dollar in had gedaan. Uitbetaling nul). Daarna komen de 25-cents en de 5-dollarmachines en bovenaan op de lijst van slechte uitbetalers de 5-centmachines. Je kan je niet voorstellen dat zo'n grote verlichte machine vervaardigd is en draait op dubbeltjes (ja, alleen als je er maar eentje op de tien uitkeert).

Helemaal niet uitbetalen mag niet.

Zeven jaar geleden is een klein casino in Vegas gesloten nadat de Gaming Commission uitvond dat er niets werd uitgekeerd. Dit viel onder het hoofdstuk misleiding, want er staat wel dat er af en toe drie kersjes komen of een jackpot etc.

French toast = wentelteefje. Pas op.

Op Amerikaanse meren en rivieren in de Midwest en de South zie je nooit zeilboten, alleen powerboats en jetski's waarmee zo hard mogelijk gevaren moet worden. Zeilboten komen hooguit aan de noordoostkust voor.

Onder het viaduct bij Boulder City stond een echte cowboy: mager, jeans, laarzen, hoed, bruin, snor, kleine duffelbag aan de voet. We keerden er net om om naar McLaughlin te gaan. (McLaughlin is een veeboer uit Arizona die 20 jaar geleden een huis kocht net aan de andere kant van de Colorado, in Nevada, en er gaming-tafels neerzette. Dit groeide uit tot een mini-Las Vegas. Kamerprijzen $ 16.50 dollar).

Hij stapte vermoeid in. De hele nacht op geweest op doortocht in Vegas. Als hij sprak zag je dat hij nog maar twee boventanden had. Verder best een knappe kerel. Onbestemde leeftijd. Hij kwam uit Montana en zocht al zes weken werk. In de Midwest had hij als veedrijver gewerkt, farmhand en zo, maar ze betaalden daar te weinig. Hier in Nevada en Arizona ging dat beter. $ 4.25 per uur voor bordenwassen plus board & lodging. Hij was nog langs Death Valley gereisd maar die zaak daar was dicht. Don't mind the heat though. Zijn Montana-drawl werd nog vertraagd door het feit dat hij doodmoe was. Hij reed mee, als het kon, naar Searchlight. Yeah, just a few houses, two saloons. Kijken of ze daar misschien werk hadden, want daar kreeg je lodging en je board, elders alleen board en dan moest je van je loon nog een kamer zoeken ook. Nee, hij had het in dit gedeelte van Nevada nooit eerder zien regenen.

We zetten de fan hard aan om de aanslag van de voorruit te krijgen. ""Must be our heavy breathing'', zei de cowboy.

Halverwege viel hij in slaap en hij werd pas wakker in Searchlight.

""Thanks for the ride.''

""Yeah, and good luck.''

""Gonna need it, you bet.''