Column

Hairhois

Hairhois. Aardige jongen, goed voor zijn moeder, setje tegen de bejaarde, tandeloze Jimbo, maar om nou te zeggen: “Dit is de vedette die in Oostindische inkt in alle meisjesagenda's wordt vereeuwigd.....” Nou nee!!!

Natuurlijk hadden we vannacht weer even het Cassius Clay-gevoel bij ons thuis. Diep in de nacht met de familie voor de buis. Mijn meest verre tv-herinneringen gaan naar het boksen. Dat was het eerste live-spektakel dat de NOS per satelliet uitzond en ik was er toen bij. Klein en rillerig en een jaar of twaalf in de ochtendjas, maar ik zag hoe hij zijn miljoenen bij elkaar beukte.

En nu: vijfentwintig jaar later zat ik er weer. Maar toch was het anders en wat is dat dan? Weet ik niet, maar die Cassius Clay is iemand die ik mijn leven lang zal herinneren en Hairhois? Hij heeft de geblesseerde Becker aan de kant gezet, daarna nog een Duitser en zo'n zegereeks kan mij niet lang genoeg duren, maar om nou te zeggen dat ik vannacht voor de televisie ging zitten met het gevoel: hup Paul! Nou nee.

Waarom niet? Misschien straalt de goede man te weinig vedette uit. Ik zie een Nederlandse Lendl, wil het adres van zijn kapper zodat ik zeker weet dat ik daar nooit heen hoef en denk onophoudelijk aan zijn sponsor. Dat is natuurlijk ook de bedoeling van de sponsor en tot zover is de sponsor daarin meer dan geslaagd. Maar nu even tussen ons: je kan toch geen Grand-Slamtoernooi winnen met het merkje van de HEMA op je borst. Dat is toch te gezellig, te Swiebertje en Saartje, te Hollands, te sjoelbakken op zaterdagavond en nog even opblijven met de haartjes nat.

Ik kreeg vannacht weer de slappe lach. Ik kan me geen sponsor van de oude Connors herinneren, maar die H in dat racket van Hairhouse vergeet ik niet. Het is ook fout. Het publiek denkt: die jongen is te gek op zichzelf, heeft de eerste letter van zijn naam in zijn snaren laten weven en men is meteen tegen iemand die zichzelf zo pusht.

Niemand van die 20.000 kauwgomkauwers die daar de tribunes vullen weet toch wat de HEMA is! Er is toch geen Amerikaan die denkt aan de gewoonste zaak van de wereld. Natuurlijk zat de directie van de HEMA vanochtend op het hoofdkantoor met een chronische erectie. “Kijk eens hoelang we wereldwijd in beeld zijn geweest”, riepen ze naar elkaar. Het aantal STER-minuten werd geteld en er was al een iets te opportunistische chef die over een vestiging in Dallas begon.

Nee, Hairhouse kan tennissen, maar ik word zijn manager en we gaan even aan zijn image builden. Even een paar maanden niet naar de kapper, ietsje meer Agassi qua kleding en iedere sponsor mag zich melden, maar de HEMA gaat eruit. Hoewel? Het heeft ook wel weer iets om tranen in je ogen te krijgen. Onze bloedeigen HEMA op het centercourt van Flushing Meadow. Kippevel!