Kok

HET IS ACHTERAF praten, maar als Kok nu dit voorjaar hetzelfde verhaal over de WAO had gehouden als hij gisteravond hield in Etten Leur, zou de PvdA dan een hoop ellende bespaard zijn gebleven? Waarschijnlijk wel.

Had hij maar eerder de defensieve toon verlaten en gekozen voor het offensief. Politiek bedrijven als regeringspartij is nu eenmaal niet alleen maar beloven, maar vooral ook een kwestie van overtuigen. Natuurlijk ontmoette Kok gisteren in Brabant heel wat niet (meer) te overwinnen onbegrip, maar er was tegelijkertijd ook wel degelijk een vonk die oversprong. In elk geval stond er geen aarzelende vice-premier annex partijleider maar iemand die duidelijk maakte zich niet nog eens terug te laten sturen om de maatregelen te verzachten. “U kunt me geselen, maar hier sta ik voor”, zei Kok veelzeggend.

De boodschap voor de achterban was duidelijk. Wil de PvdA blijven regeren, dan zal ook het WAO-pakket zoals dat er nu ligt moeten worden aanvaard. Anders is Kok weg en daarmee het kabinet. Oplossingen in de trant van Kok mag blijven op voorwaarde dat hij zijn leven betert - wat gisteravond de teneur was op een vergadering van de afdeling Nijmegen - bestaan eenvoudigweg niet. De PvdA-achterban zal nu eindelijk moeten kiezen, waarbij de WAO-kwestie als catharsis fungeert.

KOK HEEFT de keuze definitief gemaakt. Voor hem bestaat er geen weg terug. Nu de leden van de PvdA nog. Voor hen bestaat er misschien wel een weg terug. Maar dat is dan wel de zekere weg naar een jarenlange oppositie.