Erkenning voor sober geluid van Dead Moon

De komende dagen treedt 43-jarige Amerikaanse zanger-gitarist Fred Cole met zijn popgroep Dead Moon in Nederland op.

Dead Moon. Te zien 4-9 Effenaar, Eindhoven; 5-9 Vera, Groningen; 6-9 Patronaat, Haarlem; 7-9 Doornroosje, Nijmegen; 8-9 Melkweg, Amsterdam.

Cole speelt in bands sinds hij op zijn dertiende voor het eerst optrad, voor een publiek van zevenjarige meisjes. In de afgelopen dertig jaar speelde hij rhythm & blues in Deep Sole Cole en in 1968 had hij een kleine hit met de The Lollipop Shoppe ('You must be a witch'). Hij maakte met zijn groep The Weeds deel uit van de psychedelische westcoast-scene, zag zijn songs gecovered door Iggy & the Stooges, maar kwam zelf nooit verder dan een zekere cult-status. Sinds de oprichting van het trio Dead Moon in 1988, begint hij enige erkenning te krijgen, hoewel de groep haar obscure presentatie geenszins heeft opgegeven. Zo is de muziek nauwelijks te verkrijgen op cd en zijn de platen opgenomen in mono. Ook titels als die van het laatste album, Stranded in the Mystery Zone, of de horrorsymboliek van schedels en grafstenen die de low-budget hoezen sieren, zijn niet erg veelbelovend. Maar de bibberig jankende stem van Fred Cole ("a gift or a curse') wordt na enige gewenning een mooi voertuig voor zijn simpele (liefdes-)liedjes. Muzikaal nog altijd verwant aan popgroepen uit de jaren zestig, als de Velvet Underground en The 13th Floor Elevators, klinkt Dead Moon sober en direkt.

Fred Cole is lang, met sliertig haar en een cowboy-hoed. Zijn vrouw Toody, bassiste van de groep, is klein en levendig. Toody speelt sinds tien jaar bas. Ze is ermee begonnen op verzoek van Fred, die nooit betrouwbare bassisten kon vinden. Een ander gebied van samenwerking van het echtpaar Cole is het eigen platenlabel Tombstone Records, opgericht om onafhankelijk de muziek van Dead Moon en andere bands uit de woonplaats Portland (Oregon) uit te brengen. Over de ongewone manier waarop dit gebeurt, zegt Cole: “We hebben geen behoefte aan stereo, want we gebruiken toch geen subtiele geluidseffecten die van één box naar de andere kunnen golven. We willen het zo puur en direkt mogelijk laten klinken. Bovendien snij ik zelf de platen en ik heb alleen een mono-naald."" Over de voorkeur voor vinyl, zegt hij: “Een plaat is veel mooier dan een cd, net als ouderwetse cadillacs meer stijl hebben dan die nieuwe kleine autootjes. Omdat we niet willen dat vinyl van de markt verdwijnt, zullen wij altijd ons werk op plaat blijven uitbrengen.""

In Portland heeft Cole de status van een 'godfather' voor lokale groepen: de Wipers, de Miracle Workers, alle bijna een generatie jonger dan hijzelf. Hij zag hoe ze als beginnende bandjes plotseling betere contracten sloten met platenmaatschappijen dan hij ooit gehad had. Als hij ze vroeg hoe ze dat voor elkaar kregen, zeiden ze: "Gewoon opbellen'. Maar dat kon Cole niet. Zoals hij in het nummer Sorrow's Forecast zingt: 'I coulda been famous, I coulda been rich, I coulda kissed the right ass .. God knows I had the chance'. En terwijl hij zelf de hoop al had opgegeven op de waardering van een groter publiek, begint het nu te komen. Waarom nu wel en eerder niet? “Ik weet niet, misschien is het karma.""