Capriati komt commercie tegemoet met zege op Sabatini

Voor de commercie mogen kinderen vroeg oud zijn. De Amerikaanse Jennifer Capriati, vijftien jaar pas, is al twee jaar tennisprof. Gisteren sloeg zij titelverdedigster Gabriela Sabatini, een yuppie van 21 en al zeven jaar in het circuit, uit de US Open

Met 6-3, 7-6 (7-1) werd Capriati de jongste halve finaliste op de Amerikaanse kampioenschappen sinds Andrea Jaeger in 1980. De dochter van een stewardess en stuntman beschikte voor de 20.226 toeschouwers over een soort nucleaire slagkracht. Sabatini had er slechts bij vlagen een afdoende antwoord op.

Het was de achtste ontmoeting tussen de twee in twee jaar. Capriati had tot gisteren slechts een keer van haar gewonnen, in augustus in de halve finales van het open Canadese kampioenschap. Haar laatste nederlaag dateerde van tien dagen geleden. Aan de vooravond van de US Open speelden beiden op het centre court van Flushing Meadow een exhibitie.

Die was georganiseerd ter gelegenheid van de introductie van een nieuwe deodorant, waaraan Sabatini voor een gegarandeerd bedrag van twee miljoen gulden per jaar aan royalties haar naam had verbonden. Beide speelsters toucheerden voor de demonstratiepartij 150.000 gulden per persoon. Capriati schonk haar aandeel aan de kinderafdeling van een ziekenhuis. Ze verloor die partij met 3-6, 3-6.

Dat verlies speelde gisteren niet door haar hoofd. “Dat was een demonstratie”, giechelde ze. “Vanavond was het echt.” Capriati, een tenniswonderkind, multimiljonaire en high-schoolleerlinge, speelde als een vroegrijpe volwassene. Ze gebruikte haar racket als een onafstopbaar slagwapen en beukte met haar "big-bang' tennis de artistiek aangelegde Sabatini murw.

Voor de Argentijnse schoonheid was prolongatie van de titel heel wat waard geweest. Haar loopbaan veranderde na haar eerste Grand Slam zege in de US Open van vorig jaar. Ze sloot lucratieve contracten af met multinationals en ving een slordige tien miljoen gulden. In Duitsland verkoopt haar parfum "Gorgeous Gaby' bij wijze van spreken beter dan bier en bratwurst. In Japan is ze door haar sexy uitstraling bekend en geliefd.

Poppen, spelletjes, video's kregen haar naam en de royalties vloeiden binnen als stromend water. De doorbraak leek definitief. Dat is dan een verdienste van haar nieuwe trainer, de prettig gestoorde Kirmayr en sportpsycholoog Löhr, die haar van haar stress en faalangst afhielp. Haar stijl van spelen werd agressiever en ze ging op jacht naar meer Grand Slam-titels.

Vergeefs. In Australië was de kwartfinale het eindpunt, in Parijs de halve finale, in Wimbledon de finale. De logische conclusie lag voor de hand: de US Open moest voor haar zijn. Dat kwam overeen met haar doel: herhaling van het succes van het vorig jaar en verdubbeling van haar marktwaarde in Amerika. De loting was voor de in Key Biscayne levende nummer vier van de wereld niet gemakkelijk, met Capriati en Seles in haar helft van het schema.

Na haar overwinning op Navratilova op Wimbledon nam haar loopbaan vaart. “Dat was de overwinning die ik nodig had voor mijn zelfvertrouwen.” Na Wimbledon verloor ze nog slechts twee keer tegenover 22 overwinningen. Ze won de toernooien in Carlsbad, tegen Seles, en in Toronto en ging vol overtuiging, als zevende geplaatst, de US Open in. “Dit is voor mij het mooiste toernooi”, zei ze diplomatiek. “Ik zou hier graag willen winnen.”

Capriati, geboren in New York, wonend in Saddlebrook, Florida, is de nieuwe Chris Evert. Voor de commercie is ze het ideale uithangbord. Op haar dertiende tekenden haar ouders al een meerjarig contract met Prince (rackets) en Diadora (kleding en schoenen) van zes miljoen dollar. Als ze niet geblesseerd raakt, bezit ze op haar 25ste een slordige veertig miljoen gulden.

Naar zo'n bedrag lonkt ook Monica Seles, haar tegenstander in de halve finale. Seles is eveneens een commercieel vroegrijp meisje van 17. Een eigenwijs, parmantige tiener zelfs, die in de middaguren grote indruk maakte door de manier waarop ze binnen het uur Gigi Fernandez met 6-1 6-2 van de baan veegde. Gigi, die regelmatig als mannequin in modeschows paradeert, miste de vuurkracht om Seles te verontrusten.

Het tennis van de Servische mocht indrukwekkend zijn, haar outfit was dat allerminst. Ze had aangekondigd haar nieuwe, oogverblindende kledinglijn te introduceren. Labour Day, de dag van de arbeid, was de spelbreker. De naaisters weigerden op de feestdag hun favoriete machines tevoorschijn te halen.