Paul Haarhuis beleeft hoogtepunt van carrière

NEW YORK, 3 SEPT. Na Eric Jelen en Boris Becker werd Carl Uwe Steeb het derde Duitse slachtoffer van Paul Haarhuis op de open tenniskampioenschappen van de Verenigde Staten op Flushing Meadow. De Brabander met een Monegaskische verblijfsvergunning was gisteren op Labour Day, de dag van de arbeid, de veel completere speler. Overwerk hoefde hij in de aangename temperatuur (26 graden) niet te verrichten. In 1 uur en 50 minuten stond hij aan de Stuttgarter negen games af, 6-2, 6-3 en 6-4. Door de overwinning bereikte hij de kwartfinales. Voor de eerste keer in zijn loopbaan in een Grand-Slam venement.

“Dit is het hoogtepunt in mijn carrière”, zei Haarhuis vergenoegd. “Ik ben blij met deze overwinning. Het was moeilijk me mentaal op te laden na de grote overwinning op Becker.” De 25-jarige Eindhovenaar begon gespannen aan het eerste duel tegen de linkshander uit Duitsland. “Ik was nerveus. Werd wakker met vlinders in mijn buik”, keek hij terug. “Onderweg zei ik tegen Anja (zijn vriendin), dat ik dacht dat ik te weinig gegeten had. Ik voelde me absoluut geen honderd procent. Was rillerig. Achteraf denk ik, een kwestie van spanning.”

De gespannenheid ontlaadde zich in het verlies van zijn eerste opslagbeurt. “Gelukkig brak ik gelijk terug. Dat brak de spanning. Na vijf games was de nervositeit verdwenen. Toen zat ik lekker in de wedstrijd.” Steeb allerminst. De Duitser werd zondag 24 jaar en maakte de indruk iets te lang te hebben doorgefeest. De spierbonk kwam nooit in de wedstrijd. De Schwaab leek met zijn gemillimeterde kapsel, zijn brede schouders en spierkabels in de benen meer op een fitness-freak dan op een tennisspeler. De subtiele touch ontbeerde hij, zijn enige wapen bestond uit een doodsklap met de forehand. Een backhand had hij niet. Daar probeerde hij zoveel mogelijk omheen te lopen. Een spelpatroon dat Haarhuis sterk uitbuitte. “Het verschafte mij de openingen die ik zocht.”

Begin 1990 stond Steeb veertiende op de wereldranglijst. Door een voetoperatie zakte hij naar de 54ste plaats. Dit jaar, zijn zevende als prof, verscheen hij in 21 toernooien. Hij won er een, op het gravel in Genua, stond in Milaan in de halve finales en in Monte Carlo in de kwart eindstrijd. Via een fortuinlijke loting en overwinningen op Adams, Stafford en Boetsch bereikte hij de vierde ronde in Flushing Meadow.

Tegen Haarhuis was hij volstrekt kansloos. De partij had nooit het karakter van een Ludlum-thriller, zijn favoriete auteur, maar eerder van een keukenmeiden-roman. Haarhuis controleerde het saaie, voorspelbare baseline-duel. “Hij had wel erg weinig maatgevoel met zijn backhand” bekende de Brabander. “Dat maakte het een stuk gemakkelijker. Ik heb hooguit twee, drie moeilijke games gehad.” Voor de zes doorbraken had Haarhuis slechts zeven kansen nodig. Zijn eigen opslag verloor hij tweemaal; de openingsgame en de tweede game van de derde set.

Met zijn overwinning werd Haarhuis na Tom Okker in 1968 (verliezend finalist) en 1971 (halve finales) de tweede Nederlander die doordrong tot de laatste acht. Hij evenaarde de prestatie van Michiel Schapers, die in 1988 op de Australian Open in Melbourne de kwartfinales bereikte. Bovendien maakt hij een reuzesprong op de wereldranglijst. Met zijn zege kwam zijn puntentotaal in de US Open al op 187 inclusief de bonussen. Daarmee is hij, nummer 44 van de wereld, hard op weg naar de top-dertig. Dat heeft commerciële consequenties. In zijn contract met de Hema staat, dat de verbintenis opengebroken wordt indien hij bij de eerste veertig van de wereld komt. “Ja, daar zal over gepraat moeten worden. Maar na dit toernooi alsjeblieft.”

Financieel lijkt hij er ook stuk wijzer van te worden. Door zijn plaats bij de laatste acht werd hij vrijwel zeker van een uitnodiging voor de tweede editie van het poenerige Grand Slam Cup toernooi, in december in München. Daar ligt net als vorig jaar vier miljoen gulden voor de zestien deelnemers klaar. De verliezer in de eerste ronde krijgt al 200.000 gulden. Zelfs de reserve vangt al een ton. Als wachtgeld.

In de kwartfinale wordt Jimmy Connors donderdagnacht (aanvang 2.30 uur Nederlandse tijd) zijn tegenstander. “Connors is voor mij geen slechte tegenstander”, bekende Haarhuis. “Ik heb nog nooit tegen hem gespeeld. Het is voor hem lang geleden dat hij vier, vijf wedstrijden achter elkaar heeft gespeeld. Hij zal moe zijn als hij tegen mij begint.”

Voorlopig kan Haarhuis even ontspannen. “Een beetje feestvieren kan wel. Voorzichtig aan. Dit overkomt me niet elke dag. Even lekker ontspannen.” Bovendien staat er weer een filmsessie op het programma. Dit keer tijdens een boottochtje op de Hudson. Met in het kielzog, een cameraploeg van Studio Sport.