Legendarische Connors brengt publiek in extase

NEW YORK, 3 SEPT. Jimmy Connors werd gisteren 39 jaar. Op Labour Day, een nationale feestdag in de States. Als de zoon van een eenvoudige arbeider uit Belleville aan de oevers van de Mississippi werkte Connors zich op zijn verjaardag in het zweet. Hij bood de 20.266 fans alles wat hij had. En dat was veel. Heel veel. Vertier, theater, maar vooral een onvoorstelbare mentale veerkracht. Uit verloren positie kwam hij terug. De massa werd er hysterisch van. Aaron Krickstein verloor het hoofd. Hij gaf in de slopende vijfsetter in de beslissende set een voorsprong van 2-5 uit handen.

En verloor tenslotte de tiebreak met 7-4. Connors werd na 4 uur en 41 minuten de laatste speler (met Courier) die de kwartfinales van de US Open binnenstapte.

Tussen Haarhuis en de halve finales staat Jimmy Connors. Een man met het karakter van beton, waarin ondanks de leeftijd niet zoals in het Louis Armstrong Stadium de rot zit. Gisteravond hield hij het afgeladen stadion ruim 4,5 uur onder betovering. Maar niet alleen de fans in het grootste tennisstadion van de wereld raakten onder hypnose. In de spelerslounge werden de spelletjes gestaakt en verzamelden de spelers en speelsters zich voor de king-size televisieschermen. In de winkelstraat lag de doorgaans florerende handel stil, in het food-village (eetdorp) gingen de hamburgers tijdelijk terug in de vrieskisten. Connors ging spelen. En dat wilde niemand missen.

Jimbo was al heilig, maar na zijn ongelooflijke overwinning op Krickstein (3-6 7-6 1-6 6-3 7-6) zweeft er voorgoed een aureool om zijn hoofd. De man presteerde het schier onmogelijke, en het publiek werd er waanzinnig van. Hij kwam terug uit een positie die vergelijkbaar was met Erik Breukink als die op twee lekke banden op de Alp d'Huez in de aanval zou moeten.

Connors vocht met Krickstein (25) de "battle of the generations' uit. De onderlinge stand was 5-0 in zijn voordeel, maar Krickstein was in vorm. Hot, zoals de Amerikanen dat zeggen. Bloedheet zelfs. Hij had op de openingsdag het jeugdidool Agassi uit de US Open geslagen en zou op de eerste dag van de tweede week het idool Connors er uit meppen. Met pijn in het hart. Dat wel, want Kricksteinm is een huisvriend van de Connors. Komt regelmatig over de vloer in Santa Ynez in Californië. Heeft samen met Jimmy nog gekeken naar de Super Bowl, de finale van het prof football-seizoen, en gaat regelmatig met de oude baas op jacht. “Ik ben benieuwd wat hij voor verjaardagscadeau bij zich heeft”, vroeg Jimmy zich op de dag voor de wedstrijd af.

Een dodelijke forehand, plus zoveel angst naar het net te gaan dat het leek alsof er de doodstraf op stond. Die twee hielden elkaar redelijk in evenwicht, en Connors in de wedstrijd. Hij rekte zijn leven door de tweede set in de tiebreak (10-8) te winnen. Na een incident waarbij hij de umpire minutenlang voor rotte vis uitmaakte en prompt de bijval van de massa kreeg. John McEnroe die op de televisie de wedstrijd van commentaar voorzag, viel zijn oude strijdmakker uiteraard bij. Na het verlies van de derde set (1-6) verliet McEnroe de studio met de profetische woorden: "See you in de the fifth set'. Mac moest dubbelen en was inderdaad ruim op tijd terug voor de vijfde set, die anderhalf uur zou duren.

Opgezweept door de hysterische massa beschikte Connors in die vijfde set over mysterieuze krachten. Voor jan en alleman werd hij een soort JC Superstar. Steunend, kreunend, weigerde hij zich over te geven. Op 2-5 had menig speler de handdoek geworpen. Niet Connors. Hij kon de wedstrijd nog lezen en schrijven. In de rallies was hij kansloos, dus zocht hij zijn heil bij het net. Krickstein wist er geen raad mee. Terwijl de fans bange voorgevoelens koesterden over de ineenstorting van hun voorbeeld-op-leeftijd, viel Krickstein in een diep gat. De baseliner had last van een blaar op zijn speelhand en duwde menig bal buiten de lijnen. Niet zoveel overigens als Connors die 108 ongedwongen fouten maakte tegenover 88 winners.

Conditioneel was Connors toe aan een zuurstoftank. In de ademloos gevolgde rallies leek hij wel een overdreven telefoonhijger. Zijn 20.000 fans, de overige 266 waren voor Krickstein, hielden hem op de been. “Ik was voor het publiek the bad guy”, zei Krickstein na afloop, “en Jimmy the hero. Het leek wel een film.” Op 6-4 in de wurgend spannende tiebreak verzilverde Connors zijn eerste matchpunt. Hij viel op zijn knieën en bedankte zijn publiek, dat hem een staande ovatie gaf. Het ontbrak er nog maar aan dat New York ter plekke een tickety parade organiseerde.

Haarhuis weet wat hem te wachten staat: oorlog. Met Connors, en het publiek. De Eindhovenaar bleef er cool en laconiek onder. “Het publiek slaat gelukkig de bal niet”, lachte hij. “Ik zal Jimmy afmatten.”

Insiders geven Haarhuis een goede kans als hij weet om te gaan met de massahysterie. “Het is lang geleden dat Connors vijf wedstrijden achter elkaar heeft gespeeld”, merkte de legendarische Australiër Roy Emerson op. “Bovendien is hij in dit toernooi al twee keer tot de bodem gegaan. Misschien zelfs wel verder. Dat breekt hem op. Als Paul zijn geduld kan bewaren en niet zoals Novacek compleet gestoord raakt van het uitzinnige publiek, heeft hij een kans. Een beste kans.”