Paul Haarhuis koele killer tegen geblesseerde Boris Becker

NEW YORK, 2 SEPT. Hij heet nog steeds Paul Haihoes. Maar hij is niet langer de man die McEnroe versloeg. Sinds zaterdag is hij de jongen die McEnroe én Becker afdroogde. Becker was geblesseerd. Hij bewoog als een aangeschoten hert over het deco-turf. Maar dat deed niets af aan de prestatie van Paul Haarhuis. Hij vertaalde de vlinders in zijn buik in aces en lobs. Bleef koel onder de intimidatiepogingen van de gefrusteerde Duitser. En sloeg de nummer een van de wereld zonder spoor van emotie in drie sets de US Open uit: 6-3 6-4 6-2.

Haarhuis, een Brabander met Amerikaanse sportopvoeding, was 1 uur en 59 minuten een killer. Scoorde honderd procent op vijf breekpunten, sloeg 75 procent van zijn eerste service in, en hield Becker met diepe groundstrokes vastgenageld op de baseline. Die kwaliteiten vormden de basis voor een plaats bij de laatste zestien. Nog één overwinning, vandaag tegen Beckers landgenoot Charly Steeb, en hij is lid van de "Final 8', één van de vele exclusieve clubs op Flushing Meadow.

De overwinning maakte Haarhuis hotter dan hot. Na de verzilvering van het derde matchpunt werd hij bijna aangerand door de diverse networks. CBS, NBC, USA Networks, ESPN en zelfs ARD, Duitsland I, stuurden hun strakst gerokte dames op de Brabander af om de eerste, hijgende woorden te ontlokken. Na de klinkende overwinning verscheen zijn hoofd om het half uur op alle Amerikaanse televisietoestellen.

Haarhuis, een meer dan doodgewone, kortgeknipte baseliner, was de opening van alle nieuwsuitzendingen in de vijftig Verenigde Staten, van East tot West, van Alaska tot Hawaii. En, hij werd er niet koud of warm van. “Twee jaar geleden, na die overwinning op McEnroe, vond ik al die aandacht wel leuk”, blikte hij terug. “Nu wilde ik liever een warme douche nemen. Maar ja, zo werkt dat in Amerika niet. ” "Boem Boem' Becker verwerkte zijn verdriet in alle eenzaamheid. Trok heel passend een zwart trainingspak aan, en legde de oorzaak van de nederlaag bij zijn mysterieuze blessure. “Ik was altijd twee, drie passen te laat”, klaagde hij. “Ik had een blessure in de achterkant van mijn rechter dijbeen. Ik heb niet verloren van een extreem goede speler. Hij heeft gewonnen van een speler die niet kon lopen.”

De Duitser leek met zijn rode haar en baardje van vier weken op Vincent van Gogh, al had hij nog wel beide oren. “Ik kon me niet vrij bewegen. Kon mijn gewicht niet naar mijn rechter been verplaatsen. Dat had effect op mijn hele spel. Ik kon niet voluit serveren, volleren.” Hij veronderstelde de blessure in de eerste ronde te hebben opgelopen, maar ging in de tweede, tegen de niet kinderachtige Volkov, nog voluit (6-0 7-6 6-1). “Als hij er echt zo erg aan toe was, had hij niet moeten spelen. Becker dacht dat hij Haarhuis met wat minder vermogen ook nog wel kon grijpen”, grinnikte bondscoach Franker, die genoot van de vastberadenheid van zijn aas in de aanstaande Davis-Cupontmoeting tegen Mexico.

Haarhuis (25), nummer 45 van de wereld, had weinig van Beckers handicap gemerkt. “Hij trok halverwege de tweede set die bandage aan. Dat viel me op. Daarna nam hij inderdaad gas terug. Ik had de indruk dat hij zich niet happy voelde op de baan.” De Eindhovenaar zat er buitengewoon relaxed bij tijdens de druk bezochte persconferentie. “Nice to be back here”, grijnsde hij bij zijn entree. Hij refereerde aan twee jaar geleden, aan zijn ophefmakende overwinning in de tweede ronde op John McEnroe. Toen had hij de persbijeenkomst geopend met de woorden: “I'm Paul Haihoes and come from Mars”.

Aan die woorden werd hij zaterdag herinnerd. Of hij nog steeds van Mars kwam? “No, ik kwam uit Manhattan vandaag.” De Brabander reageerde alert, maakte grapjes en vond dat hij recht had op de sensationele overwinning.” “Ik speelde solide. Niet grandioos. Maakte de big shots, had een paar goede passeerslagen en lobs.” Natuurlijk moest hij opnieuw het verhaal vertellen van zijn oversteek naar Amerika, van zijn ervaringen op het Armstrong College en Florida State University, waar hij een graad in de economie behaalde. Als een doorgewinterde politicus stak hij een veer op de hoed van Uncle Sam. “Mijn loopbaan is in de States begonnen.”

Om die reden liggen wellicht de hoogtepunten in zijn loopbaan in de States. “Op een dag dat niemand het verwacht”, zei verspringer Mike Powell in Tokio na zijn verbetering van het 23 jaar oude wereldrecord van Bob Beamon, “is de ware sportman in staat tot fenomenale prestaties.” Voor Paul Haarhuis was zaterdag 31 augustus 1991 zo'n dag. Hij had er na de zege op McEnroe twee jaar op gewacht. En net als twee jaar geleden verliet hij met gebalde vuist het ondanks een mals regenbuitje, snikhete centre court, onder een ovatie van de 19.264 toeschouwers. Al had hij, in alle eerlijkheid, de overwinning absoluut niet verwacht.

“Ik ging”, gaf hij aan, “de baan op met het idee me niet te laten afslachten.” De Eindhovenaar doelde op de eerdere confrontatie met Becker tijdens de Australian Open in 1990, waarin hij vier games scoorde (1-6 2-6 1-6). Zaterdag werd hij op de US Open de eerste Nederlander die de nummer één van de wereld versloeg. Dat was Okker en Betty Stöve in hun dagen niet gelukt. Haarhuis was er trots op. “Ja, dat doet me toch wel wat.”

Hij vierde zijn overwinning met een uitgebreid etentje in Manhattan, met vriendin en zijn vrienden bij wie hij op Long Island altijd verblijft tijdens de US Open. Hij ging ook nog even naar het hardrock café maar stond zondagmorgen weer op de baan. Voor een rustige training van anderhalf uur. Daarna had hij een afspraak voor een fotosessie in Central Park.

“Haihoes” was groot nieuws. Zijn story en foto opende zondag het sportkatern van de serieuze New York Times en van de Daily News en de New York Post, de boulevardkranten. Hij werd na Krajicek en Siemerink de derde hoofdrolspeler in The Dutch Treat, het oer-Hollandse blijspel, dat op Flushing Meadow zijn tweede week ingaat.