Bloedarmoede op Metropolis

Metropolis Festival met Galliano, Raggende Manne, Dead Moon, Freedy Johnston, Son Of Bazerk, Buttermountain Boys, Last Crack, 360's, Gary Clail e.a. Gehoord: 31-8 Zuiderpark, Rotterdam.

Naar schatting tachtigduizend bezoekers kwamen afgelopen zaterdag naar het Rotterdamse Zuiderpark voor de vierde editie van het gratis toegankelijke popfestival Metropolis. Bekende namen stonden er niet of nauwelijks op het programma, maar de organistie staat inmiddels bekend om haar goede neus voor pril talent, vanwege eerdere "ontdekkingen" als Fishbone, Mano Negra en Living Colour. Het lofwaardige streven om uitsluitend nieuwe of vernieuwende bands te presenteren, trekt een vaste kern van geïnteresseerden naar de twee podia in het Zuiderpark. Voor het eerst bleven de grote verrassingen echter uit en wekte het aanbod de indruk, dat de frontlinie van de popmuziek kampt met bloedarmoede.

Terwijl alternatieve Amerikaanse rockgroepen als Sonic Youth en The Red Hot Chili Peppers zich hebben opgewerkt tot de gevestigde sterren van het underground-circuit, heeft hun invloed een bijna verstikkend effect op de nieuwe generatie van internationale gitaargroepen. Op Metropolis lieten de Britse lawaaimakers Swerve Driver en de al te opvallende funkrock-imitatie Atom Seed zien dat ze het tweede garnituur voorlopig niet zullen ontstijgen, evenmin als de geforceerde ratjetoe van rock-cliché's van de Haagse volhouders Sturm Und Drang. Ook het Amerikaanse Last Crack week nauwelijks af van gebaande paden, zij het dat de combinatie van traditionele hardrock met galmende, U2-achtige zang op zijn minst merkwaardig, zo niet potsierlijk klonk.

Het Surinaamse kawina-orkest Koropina zorgde voor veel tamtam met allerhande trommels en diepe koorzang, in gunstig contrast met de mechanische reggae van Sweetie Irie, een schorre Britse raggamuffin-rapper die zijn gebrek aan uitstraling probeerde te compenseren met twee schaars geklede danseresjes. Liefhebbers van reggae moesten geduld hebben tot het eind van de festival, toen Gary Clail en producer Adrian Sherwood hun befaamde dub-effecten over het festivalterrein lieten schallen. Ook hier weinig nieuws onder de zon, evenmin als bij de elektrisch versterkte folkgroep Buttermountain Boys, die er alles aan deden om de eeuwenoude Britse folktraditie in een kwaad daglicht te stellen met krassende gitaren en een hemeltergend piepende viool.

De Amerikaanse singer-songwriter Freedy Johnston gaf gestalte aan de belofte van zijn mooist song "No Violins", maar moest de directheid en intimiteit van zijn verdienstelijke album "The Trouble Tree" ontberen, nu hij met een voltallige en luidruchtige begeleidingsgroep aantrad. Een andere veelbesproken attractie, het trio Dead Moon van de al twintig jaar actieve rockveteraan Fred Cole, bracht aandoenlijke en anachronistische gitaarpunk met maatschappijkritische teksten. De gedoodverfde sensatie The 360's bleek een tamelijk ordinair gitaarbandje dat zich, aangevoerd door het verlegen nichtje van Patti Smith, waagde aan een onopvallende versie van Jim Hendrix' "Are You Experienced" zonder zelf van al teveel podiumervaring blijk te geven.

Muzikale lichtpunten waren er slechts sporadisch. Alleen het Britse collectief Galliano bracht muziek die in overeenstemming was met de tropische hitte; een lome mengeling van soul en jazz die menigeen aan het schuifelen bracht.

Zo vrolijk en springerig als het er bij Son Of Bazerk toe mocht gaan, het collectief kon niet tippen aan het energieniveau van de Nederlandstalige woede-explosies van de Raggende Manne. Zanger Bob Fosko wekte ieders sympathie met zijn natuurtalent om tekeer te gaan als een olifant in de porseleinkast. Zijn kwaadheid, cynisme en opgekropte frustraties stuwden de tegendraadse rock & roll-wervelstorm tot grote hoogte, om na slechts twintig minuten abrupt tot bedaren te komen.

Nog nooit zag ik een dermate indrukwekkend staaltje van publieksparticipatie als in "Nee 's Niks', de ultra-korte toegift van de Raggende Manne. "Nee,' klinkt het rechts van het podium. "Ssss,' dirigeert de bezwete Fosko het publiek in het midden. "Niks!' brult links. Bij elkaar kan het nog geen tien seconden geduurd hebben. Het was zonder twijfel het meest opwindende moment van een verhitte dag, die weinig opwindende momenten kende.