Vegas

Vegas hoor je te zeggen, niet Las Vegas; net zoals je niet 's-Gravenhage zegt (of Appeldoorn zoals mijn moeder placht te zetten).

Vegas is een toevallige plek in de droge woestijn in Nevada, de meest ongelukkige plek om een industrie te beginnen en daar staan dus tientallen megahotels, gebouwd om speelzalen heen, waaronder de drie grootste van de vrije wereld (Excalibur, Flamingo Hilton, Las Vegas Hilton). De speelzalen zijn vrijwel allemaal hetzelfde: heel veel soorten slotmachines (de grap one-arm-bandit is ongeveer net zo leuk als grappen over de Duitse keizer), een aantal roulettes met twee nullen, een eenzame baccarat-tafel, een luidruchtig gedeelte met crapgames en een zaal waar men op paarderennen, basebal en volleybalwedstrijden kan zetten. En op alle andere sporten die men wil.

De hotels zijn "lavish' en allerminst duur, goedkoper dan waar ook in Amerika. Omdat achter Las Vegas en de Hooverdam de Grand Canyon ligt en aan de andere kant Death Valley zich uitstrekt tot aan de Sierra Nevada, is Vegas een prachtige basis om vakantie te houden. December, juni, juli en augustus is de stille tijd. Je kunt er 's winters skiën.

Maar natuurlijk is er geen hond die dat doet. Ze lopen allemaal met een glazige blik de speelzaal in, waar de slotmachine (de inzet varieert van vijf dollarcent tot vijf dollar per keer) net de juiste anonimiteit geeft zodat ook misvormde dames kunnen aanschuiven, en ze zijn eenvoudig genoeg voor een IQ van zeven. Geld erin en aan de handel trekken (of op een knop drukken, bij sommige).

Videopoker is het meest in opkomst, bedoeld voor diegenen die wèl heel even willen nadenken, en het is best leuk. De zilveren dollars zijn behoorlijk groot en de blikken bak maakt veel lawaai als ze erin vallen. Het kwam vroeger nog wel eens voor dat zware gietijzeren bakken aan de slotmachines zaten, expres met slechte schroefjes bevestigd, zodat de kans groot was dat ze afbraken als er ineens 100 dollar in viel. De mevrouwen die dat meemaakten hadden een verhaal voor jaren: ""Wat denk je! De hele bak knapte af! Ik zweer het je, Hans!'' Dit gebeurde te vaak dus dat hebben ze maar afgeschaft. Bovendien kostte het de laatste tijd te veel aan smartegeld, want het mekaar aanklagen is inmiddels zeer populair geworden in de VS (ze hebben het overigens zelf ook gemerkt dus ook daar gaan ze wat aan doen. Elke jury zegt maar wat. Ze bieden net zo gemakkelijk dertien miljoen als drie ton, zodat het een soort loterij wordt, de The Pauper's Dream).

Omdat de casinozaal ook dromenland is en dus vrijwel altijd afgesloten van daglicht of gezicht op straat, lopen we de hele tijd verkeerd. Waar is buiten? Waar is de garage? Vanmorgen bevonden we ons ongemerkt in een Tiroler restaurant. Hoorde dit eigenlijk wel tot ons hotel? Het antwoord was ja. Gisteren vroeg ik in Maxim een Security Guard naar de theaterzaal. Die hadden ze niet, zei hij, en toen hij mijn ticket zag: aha, dat is het hotel hiernaast. Met kleine stukjes straat ertussen lopen de speelzalen langs de Strip, zoals Las Vegas Boulevard genoemd wordt, geruisloos in elkaar over, hoewel geruisloos een verkeerd gekozen woord is. Je moet ze pakken als ze laag vliegen, denkt de directie en dus hebben ze bij Caesar's Palace (compleet met "Romeinse' muziek, of wat daar voor doorgaat en heel veel pompeuze wansmaak en verklede negerworstelaars) hele lange lopende banden tot voor de deur bij de concurrentie, waarmee je door een glazen buis naar binnen gezogen wordt. Heel erg Romeins.

Toch is er nog hoop.

In elk van deze grote hotels worden shows gegeven van een genre dat in Europa aan het uitsterven is. Deze week traden er o.a. op: Harry Conninck, Jr., Dan Healey van The Eagles, The Righteous Brothers, Richard Kastle (Liberace in leather, er is een Liberace-museum in Vegas), de Lipizzaner hengsten van de hofschool in Wenen, The Platters, Melissa Manchester, Crystal Gayle, The Temptations, The Four Tops, Kelley Connelly, Rich Little en natuurlijk ook allerlei extravaganza's en alle illusionisten en goochelaars die je maar wil.

Dit is de slow season. Van de winter is het Tom Jones, Dean Martin, Rodney Dangerfield, Don Rickles, The Smother Brothers, Lisa Minnelli, Dolly Parton en George Burns, en het titelgevecht Tyson-Holyfield om er een paar te noemen.

Gisteren zag ik de geweldige Bruce Micholson die eerst tien minuten lang Japans spreekt tegen de zaal en met de band Japanse grappen maakt over ons. Hij wordt kwaad als niemand op vragen antwoordt, en doet dan de slechtste Japanse Robert Mitchum imitaties die ik ooit heb gezien. Dan komt ineens het lied Yesterday in het Japans, kortom zijn Japanse act is fantastisch en een geweldig idee. Eenmaal in het Engels legt hij uit dat hij het nummer eerst in The Sands deed en de volgende ochtend merkte dat de eigenaars Japans waren. “Vandaar dat ik nu in Maxim sta.”

Omdat het negen uur vroeger is hier kunt u er vanavond nog heen. North-West (nu ook een beetje KLM) is net vandaag heel veel goedkoper geworden.