Jean Fournet dirigeert met koele precisie

Concert: Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. Jean Fournet. Soliste: Imogen Cooper (piano). In de serie Robeco Zomerconcerten. Programma: Dukas, La Péri; L'Apprenti Sorcier. Ravel, Pianoconcert in G; Rhapsodie Espagnole. Gehoord: 29-8, Grote Zaal Concertgebouw, Amsterdam.

Wie ooit in de bioscoop Walt Disney's verfilming van Dukas' Tovenaarsleerling heeft gezien, zal in de concertzaal altijd weer datzelfde beeld op zijn netvlies krijgen van golvend water, opgezweept door een losgeslagen bezem. Gisteravond liepen beeld en klank niet synchroon, want dirigent Jean Fournet had de bezem geheel in de hand. Hj was de baas en als er wat te toveren viel, dan deed hij dat wel. Een bezwerende oproep van het koper, de joelende trillers van de violen, dit alles wordt de luisteraar in het gehoor gegrift met een onontkoombaarheid die niets met magie te maken heeft en daarentegen alles met vakmanschap. Beheerst klonk de zwoele Habanera in Ravels Rhapsodie Espagnole en met koele berekening werd zonodig op de onderbuik gemikt. De opzwepende Feria culmineerde in een beheerste roes waarbij de dirigent de teugels strak in handen hield. Fournets bezeten precisie doet nog het meest denken aan Toscanini. Het is een koele manier van musiceren die een brandende uitwerking heeft.

Ruim dertig jaar is Fournet verbonden aan het radio Filharmonisch Orkest: zeventien jaar als chef-dirigent en sinds 1978 als vaste gast. Mede dank zij hem heeft het ensemble zich ontwikkeld tot een van de beste Nederlandse orkesten. Er werd briljant en gedisciplineerd gemusiceerd onder zijn leiding. Rond klonk het koper in de fanfare waarmee Dukas' balletmuziek La Péri inzet, en met een diepe sonoriteit volgden de strijkers. Fournets bewegingen zijn van een haast schoolmeesterachtige precisie waardoor geen detail verloren gaat. Zo werd ook Ravels Pianoconcert in G met grote perfectie gestalte gegeven. Dat de uitvoering desalniettemin aan indringendheid tekort kwam, lag niet aan het orkest maar aan het spel van de Engelse soliste Imogen Cooper. Haar toon is altijd rond en zangerig en zij mijdt de scherpte waar Ravels partituur af en toe om vraagt. Haar grootste troeven speelde zij uit in het Adagio, waarin zij de langste melodie uit de muziekgeschiedenis met een eindeloze adem op haar instrument "zong': adembenemend.