Amerika

Op de hoek van de straat staat een gele paperbox. Ik gooi er twee quarters in en haal er een vuistdikke krant uit. Veel Gorbatsjov en veel Bush, maar op pagina één van het twaalfde katern staat een stuk, waarin uitvoerig wordt ingegaan op de vraag waarom vrouwen hun oksels scheren. Gezond is het niet, soms zelfs een beetje gevaarlijk, maar bijna alle Amerikaanse vrouwen doen het. Een verwijzing naar de esthetica verheldert niets. Waarom wel kale vrouwenoksels maar geen kale vrouwenhoofden? Niemand die een antwoord op die vraag weet. Zelfs de fabrikanten van scheermesjes en ladyshaves staan voor een raadsel.

Op diezelfde pagina lees ik dat het onder Amerikaanse vrouwen weer in de mode raakt om het haar blauw of roze te verven. In de jaren zestig was dat geen bewuste keus, maar het resultaat van onvolmaakte verfstoffen. Nu is het "true blue' in aantocht, natuurlijk blauw zoals de zee, oprecht blauw zoals de wolkeloze hemel.

Nog een bericht treft mij. Leden van de Environmental Health Network hebben voorgesteld om overheidsgebouwen en andere openbare gelegenheden te voorzien van "parfumvrije zones'. Deze milieu-organisatie heeft een meedogenloos gevecht tegen het roken gevoerd en nu deze strijd praktisch is gewonnen zoekt men een nieuw slagveld. Volgens het EHN schijnen sommige passieve parfumruikers ernstig ziek te worden, wanneer hun neus onverwacht getroffen wordt door een flard van een of andere chemische geurstof. Het EHN geeft een uitvoerige lijst van gevallen, waarbij mensen plotseling op straat in elkaar zakten omdat zij het slachtoffer werden van een passerende dame met een al te zwaar parfum. Onderzocht wordt of sommige parfummerken kunnen worden gesued, en dan gaat het in de VS om miljoenen. De bewijslast zal echter niet eenvoudig zijn, want toon maar eens aan dat die paar moleculen in de lucht afkomstig waren van Yves Saint Laurent of van 47-11.

Hoe zal het trouwens aflopen met de cafés en restaurants, waar de parfumactivisten hun zin krijgen? Tegenwoordig zijn vrijwel alle Amerikaanse cafés en restaurants in compartimenten voor rokers en niet-rokers ingedeeld. Een gedeeltelijk verbod op het gebruik van parfum zal logischerwijs moeten leiden tot een indeling in vieren: een compartiment voor rokers en parfumgebruikers, één voor rokers, maar geen parfumgebruikers, één voor niet-rokers maar wel-parfumgebruikers, en één voor de hardliners van de niet-rokers en de niet-parfumgebruikers. Daar drinkt men, zo stel ik mij voor, uitsluitend vruchtesappen en lijdt men een ascetisch leven zonder seks. Wat doen dat soort mensen eigenlijk in een café?

De Amerikaanse kranten bestaan voor 90 procent uit advertenties, maar soms zijn ze ook bijzonder leerzaam. Zo staat er bijna dagelijks in wat de president verdient. Heeft u enig idee? Het juiste antwoord is 200.000 dollar per jaar. Zelf vind ik dat nogal shockerend weinig voor een wereldleider. Dat Bush veel minder verdient dan Arnold Schwarzenegger (30 miljoen dollar), Sean Connery (28 miljoen), Tom Cruise (18 miljoen) of Meryl Streep (9 miljoen), daar kan ik nog wel inkomen, want dat zijn mensen die veel beroemder zijn dan hij. Maar dat Bush het qua inkomen ook moet afleggen tegen de president-directeur van Philips (verdient met 3,1 miljoen gulden bijna acht maal zo veel) en zelfs tegen Duisenberg die als directeur van De Nederlandsche Bank op een half miljoen uitkomt, dat lijkt mij onredelijk. Kennelijk is het presidentschap van de Verenigde Staten een soort erefunctie, waarvan de beloning min of meer symbolisch is.

Weer sla ik een pagina om. De tragedie van Peewee Herman jankt me tegemoet. Amerika's grote kindervriend, populairder dan de helden van de Muppetshow, werd door twee agenten betrapt terwijl hij zich in een pornobioscoopje zat af te trekken. "Obscene exposure', heet dat in de Verenigde Staten. Geen Amerikaan vroeg zich af wat die twee agenten daar met hun vergrootglas te zoeken hadden. Peewee raakte zijn show kwijt, werd overal uitgegooid en nu heeft ook LA's Movieland Wax Museum Peewee's beeld gesmolten. Peewee zal worden gerecycled, zo meldt de krant.

Zodra je in Amerika bent geland zijn er twee mogelijkheden. Of je voelt je onmiddellijk thuis, of je hebt het gevoel dat je terecht bent gekomen tussen een Papoeavolk met onbegrijpelijke gewoonten. Daartussen zit niets.