Het ruwe geluid van Freedy Johnston

The Freedy Johnston Band. Te zien 28-8 Canix, Lottum (L.); 29-8 Paard, Den Haag; 30-8 Gigant, Apeldoorn; 31-8 Zuiderpark, Rotterdam (mi); 31-8 Doelen, Rotterdam (av); 1-9 Vrijuit-festival, Nijmegen (mi); 2-9 Melkweg, Amsterdam.

De Amerikaanse zanger- gitarist Freedy Johnston, die na zijn debuutelpee vorig jaar in Nederland erg populair werd, is in ons land en speelt de komende dagen ondermeer op de Rotterdamse popfestivals Ein Abend in Wien en Metropolis. Freedy Johnston is vooral verbaasd en bijna achterdochtig over de aandacht die hij in Nederland krijgt. Sinds de 30-jarige Amerikaan in 1990 zijn lp The Trouble Tree uitbracht heeft hij daar alleen in Nederland resultaat mee gehad: positieve kritieken en grote belangstelling voor een tournee. Vandaar dat The Freedy Johnston Band nu in alle hoeken van het land te zien is; iedere dag optredens en soms zelfs twee, zoals komende zaterdag als de band 's middags op het Metropolis-festival staat en Johnston in de avond solo speelt op het eveneens Rotterdamse festival Ein Abend in Wien.

The Trouble Tree is een prachtige lp. Het rammelende, ruwe geluid is kenmerkend voor een debuut. De volgende lp, die intussen al grotendeels is opgenomen, zal ongetwijfeld verzorgder klinken. Volgens Johnston is aan de produktie van de nieuwe plaat (door Graham Maby, bassist van Joe Jackson) veel aandacht besteed, maar zijn de nummers nog even fel.

Op The Trouble Tree, genoemd naar een bar in Johnstons geboorteplaats Kingsley, Kansas, die eigenlijk The Raintree heet en vanwege de regelmatig uit de hand lopende vrolijkheid deze bijnaam kreeg, zingt Johnston verbeten en schor maar ook melodieus. De gitaren zijn hard opgenomen, met droge scherpe klank. Johnstons grootste kwaliteit zijn de onverwachte uitschieters die een rustig lijkend nummer in een stroomversnelling brengen. Dat is bijvoorbeeld het geval in Fun Ride, waarin eerst een vriendinnetje vriendelijk wordt uitgenodigd voor een ritje in de carrousel, om vervolgens een tirade over zich heen te krijgen over haar getreuzel.

Freedy's teksten zijn vooral observerend en niet kritisch of moralistisch. Hij heeft een hekel moraliseren. Hij vertelt over een folk-festival in Amerika dat hij heeft bezocht, waar de optredende artiesten tussen de nummers door lange verhalen hielden over het milieu of er over zongen. 'Mother Earth, I love you' is Johnston te letterlijk. Een anti-oorlogsliedje zal hij ook niet snel schrijven, tenzij hij het zo subtiel kan maken als What's going on van Marvin Gaye.

Tekstschrijven is een struikelblok voor Johnston. Hij noemt zichzelf een lastige schooljongen die niet aan z'n huiswerk wil beginnen. Johnston gelooft niet in een 'muze' die er wel of niet is, voor hem is het een kwestie van hard werken. Zo is nu de situatie ontstaan dat er een stapel melodieën ligt te wachten op bijpassende teksten. Hij hoopt dat de samenwerking met zijn bandleden, die hem sinds kort begeleiden, zal helpen bij het voltooien van de nummers.

Ook al noemt de groep zich nu 'The Freedy Johnston Band', als ze terug zijn in New Jersey zullen de verschillende leden zich ieder weer aan andere bandjes wijden. Anders dan in Europa, waar muzikanten doorgaans vast spelen bij een bepaalde band, is het in Amerika gebruikelijk bij meerdere groepen in dienst te zijn. Alleen al om de huur te kunnen betalen speelt gitarist Kevin Salem ook bij Yo La Tengo en Dump Truck, bassist Jerry Nickerson in JJ Jumpers en drummer Brian Dougherty bij The Silos.