De nazit met Renée Soutendijk. Ned.1 22.31-23.01u.

Nazit met filmdiva Soutendijk verklapt maar weinig.

De tweede aflevering van De nazit, de serie die telkens een Nederlandse acteur of actrice aan het woord laat, is gewijd aan Renée Soutendijk. Wie belangstelling heeft voor Soutendijks ontwikkeling, komt bedrogen uit. Het verloop van haar carrière wordt niet belicht. Haar opmerkelijke debuut in Wim Verstappens Pastorale is weggelaten, een gesprek met de cineaste Nouchka van Brakel, voor wie ze bijvoorbeeld acteerde in Van de koele meren des doods, zit er niet in. Alleen regisseur Ben Verbong komt even aan het woord, maar over Soutendijks spel in zijn Het meisje met het rode haar weet hij niet meer op te merken dan dat het zo intensief is. Begrijpelijk, want Verbong is geen typische acteursregisseur.

Voor dit tweede deel van De Nazit zocht men het in de beschaafde sensatie. Het programma begint met een landend vliegtuig. Dat strijkt niet neer op het vliegveld van Los Angeles, maar op Schiphol: Renée Soutendijk is na een jaar "terug uit Hollywood'. Waarom? Privé-omstandigheden noopten haar daartoe, verklapt ze. Jeroen Krabbé, ook op het vliegveld en voor werk (een rol in Dynasty) op weg naar "L. A.', weet wel beter. Hij licht gelukkig toe waarom het voor een acterende buitenlandse vrouw nog vele malen moeilijker is om in Hollywood aan werk te komen dan voor een niet-Amerikaanse acteur.

Hoewel het programma steeds meer een dubbelportret van Soutendijk en Krabbé lijkt, is het maar gelukkig dat hij meedeed. Hij legt af en toe nog iets uit, waar Soutendijk met succes iedere vraag ontwijkt in nietszeggendheden en cliché's. Waarom ze haar heil zocht in de Amerikaanse filmindustrie wordt niet duidelijk en evenmin waarom ze daar meespeelde in een film waar ze, naar ze zegt, zelf haar huis niet voor uit zou komen. Weinig fijntjes laten de programma-makers zien wat voor film dit is. In het ene fragment uit Eve of Destruction bijt Soutendijk iemands piem af, in het andere zien we haar met een jongetje op haar ene en een ratelend automatisch pistool in haar andere arm. Soutendijk zegt dat ze geen noodzaak voelt om zich te verantwoorden voor zo'n rol en dat is haar goed recht. Maar de nieuwsgierigheid begint toch te knagen wanneer ze vervolgens vaststelt dat ze buiten Nederland wil werken om "in artistiek opzicht' de concurrentie te zoeken die ze hier te weinig aantreft. Wie gaat daarvoor naar Los Angeles? Wie denkt er nu artistieke concurrentie te vinden in een rol waaraan Amerikaanse actrices weigerden hun reputatie bloot te stellen?

Tot besluit zien we Soutendijk op de fiets stappen. Ze peddelt naar een terrasje in de buurt. Krabbé gaat aan boord van het vliegtuig, richting Joan "Alexis' Collins. Hij vliegt weg, Soutendijk vouwt haar krant open en bestelt een biertje. Helemaal in de sfeer van het dubbelportret, zo'n slot, maar is het niet wat wrang als einde voor een programma over de actrice Renée Soutendijk?