Hector is dood, Helena is dood, Dordrecht leeft nog

DORDRECHT, 26 AUG. Een club die steeds van naam verandert, is als een land dat steeds van vlag en volkslied wisselt: wat ze ook wint, ze verliest zichzelf. Dat is het soort aforismen waarop C. Buddingh' patent had. Buddingh', de Dordtse schrijver, dichter, vertaler. Buddingh', een levenlang aanhanger van DFC, de Dordrechtsche Football Club, die uiteindelijk het monstrum SVV Dordrecht '90 heeft gebaard.

Volgens zijn vriend en mederedacteur van het clubblad, Henk Sandtke, zou Kees Buddingh' zaterdagavond zeker bij de wedstrijd SVV Dordrecht '90 - VVV zijn geweest als hij nog had geleefd. Hij was nou eenmaal voetbaljunkie. Daarbij was hij verzot op storm in een glas water, zoals die aan het begin van de competitie opstak aan de Krommedijk in Dordrecht. Met een trainer - Dick Advocaat - die opstapt "wegens meningsverschillen over het te voeren beleid'; let op de fijnzinnige formulering. Met spelers die willen staken omdat ze dit seizoen maar twee paar voetbalschoenen krijgen in plaats van vier en omdat ze niet willen trainen onder "de despoot' Hans Ver'el. Met een nieuwe coach - Hans Verèl - die met de hand op het hart verzekert dat hij “zeker niet onmenselijk” is. En natuurlijk met clubvoorzitter Cees Den Braven, de kitfabrikant die denkt dat mensen zoals andere materialen allemaal te lijmen zijn.

Kees Buddingh', de dichter van het alledaagse leven, die wist dat het diepste vaak aan de oppervlakte schuilgaat, zag van zo'n dorpsrel de mythische proporties. “Hector is dood. Agamemnon is dood. Helena is dood”, schreef Buddingh'. “Wat zou u denken van een loflied op het (..) voetbalspel?”

Het had ook een treurzang mogen zijn. Op het voetbalspel in Dordrecht. Over een eindeloze reis door het schimmenrijk, die nu al zeventien jaar voortduurt. Want zolang is het geleden dat het betaald voetbal in Dordrecht brak met zijn oorsprong, met zijn aanhang, met zijn historie. Daarna kwamen er steeds weer nieuwe namen, steeds weer nieuwe gezichten. Kees Buddingh', de clubman bij uitstek, wist dat je clubgeest niet eindeloos kunt mengen en verdunnen. Hij wist ook dat een club zonder clubgeest niet meer leeft.

In den beginne was er de Dordtse van 1883. Het DFC van de notabelen, van de dokter en de notaris, zoals ze in Dordrecht nog altijd zeggen, hoewel de ballotage al een halve eeuw is afgeschaft. Het DFC van Henk Jas en Piet Punt en van al die andere internationals van voor de oorlog. Dat was de club waarvan Kees Buddingh' op zijn vijftiende lid werd, waar hij doordrong tot het eerste elftal: “de hoop van DFC”. Alleen tuberculose kon hem beletten de eerste Johan Cruijff te worden. Waarna hij van armoe zijn toevlucht tot het schrijven nam.

Langs de zijlijn en op de tribune moest hij werkeloos toezien hoe "zijn cluppie' na de instelling van het betaalde voetbal langzaam afgleed: financieel en sportief. De ledenvergadering besloot al in 1965 het betaalde voetbal maar de deur uit te doen. Om te voorkomen dat heel DFC ten gronde gericht zou worden. Maar het bestuur vond weer ergens geld en negeerde de stem van leden. Tot de volgende crisis. Totdat Kees Buddingh' en zijn vriend Henk Sandtke in 1972 in het clubblad opriepen om amateurvoetbal en betaald voetbal te scheiden. Twee jaar later was het dan zover.

In het begin waren DFC en FC Dordrecht nog als broers die alles delen. Maar snel kregen de broertjes ruzie: over de tribune, over de grasmat, over de kantine. Henk Sandtke, inmiddels 81: “We waren niet meer thuis op ons eigen veld.” Voor de amateurvoetbalclub DFC die zich het grote stadion niet alleen kon permitteren, zat er weinig anders op dan naar elders uit te wijken: naar de Reeweg Oost, op een steenworp. Voortaan heerste FC Dordrecht aan de Krommedijk.

FC Dordrecht dat het loodje legde en uit de as herrees als DS'79. DS'79 dat ook ter ziele ging en weer opstond als Dordrecht '90. Dordrecht '90 dat nog geen jaar na zijn oprichting fuseerde met SVV. Het stadion van SVV Dordrecht '90 draagt nog volop de sporen van die veelbewogen historie: DS'79, staat er op de stoelen van de eretribune. Het scorebord houdt het op Dordrecht '90. De kantine is van SVV.

De Dordtse supporters hebben de turbulente wendingen van het lot ook niet kunnen bijbenen. “Ken je er één?”, vragen de seizoenkaarthouders wanhopig als "hun' elftal voor de eerste thuiswedstrijd het veld opmarcheert. Alleen Romeo Wouden speelde vorig jaar in Dordrecht. De andere tien komen af van SVV.

Henny de Vos, jarenlang bezoekster van alle uit- en thuiswedstrijden, hoe de club ook mocht heten, zegt dat die fusie voor haar niet had gehoeven. “Het ging toch goed vorig jaar. Zo is het onze club niet meer.” Mede-supporter Hendrik van Golen erkent dat de vereniging “niks” meer van doen heeft met Dordrecht, “behalve dat ze in Dordrecht speelt”.

Beide aanhangers staan niet alleen, getuige twee spandoeken aan de hekken: "Dordrecht '90, denkt toch heel goed na voor je fuseren gaat' en "Dordrecht '90 voor de Dordtenaren'. Dat ze zich niet meer in hun eigen club kunnen herkennen, voelen de supporters als gemis. Dat "hun eigen spelers', afkomstig uit Schiedam, al voorbaat hadden laten weten dat ze het “in Dordt niet zien zitten”, hebben ze ervaren als belediging. Daarom hebben zij in het conflict tussen bestuur en spelers onvoorwaardelijk partij gekozen voor clubvoorzitter Cees den Braven. En tegen “die kapsoneslijers van SVV”.

De wrevel over het verloren gaan van het clubkarakter valt ook te beluisteren in het eigen programmablad, dat zaterdag voor de wedstrijd werd gesleten. “Na een nieuw begin, op de restanten van DS'79, zitten we na een jaar al weer met een nieuw begin”, verzucht de redactie. “En wat voor een begin! Waar rust en goede moed bij elke aan het seizoen beginnende club troef zijn, is oproer en turbulentie ons deel. De prijs voor een plaats in het walhalla van vedetten is voor mensen met het laatste greintje clubliefde zelfs te hoog. (..) Het gevoel dat zo dadelijk "onze' jongens op die mat gaan strijden is er domweg nog niet.”

Kees Buddingh schreef dat sport “wel degelijk belangrijk” is “omdat ze een illusiebron is, waaruit de mens tot aan zijn einde toe blijft putten”. Maar dat kan alleen zolang die mens zich kan vereenzelvigen met de sporters, zolang hij zich verbonden met zijn club voelt. Daarvan is bij SVV Dordrecht '90 - moeizame naam om te scanderen - allang geen sprake meer.

SVV Dordrecht, de door stammentwisten geplaagde fusieclub, heeft gisteren haar eerste thuiswedstrijd van het seizoen met groot vertoon van macht gewonnen. Een zwak-spelend VVV werd met 6-1 overklast. Bij rust stond het al 3-1.

De wedstrijd werd al in de achtste minuut beslist toen VVV-verdediger Bert Spee de Dordtse spits Romeo Wouden in het strafschopgebied onderuit haalde, wat hem op een rode kaart kwam te staan en een strafschop. Peter Barendse schoot van elf meter foutloos in: 1-0. De Limburgse club kon nog even terugkomen door een misverstand in de Dordtse defensie. Niels Gerestein wipte de bal behendig over keeper Joop Hiele heen: 1-1. Maar daarna had SVV Dordrecht weinig moeite meer om de veldmeerderheid in doelpunten om te zetten. Daarbij werd de club geholpen door de Limburgse defensie die bij vrije trappen twee keer stond te slapen. Orlando Trustfull en Dean Gorre profiteerden daarvan met schitterende schoten: 3-1.

Na de rust schiep SVV Dordrecht zich nog een tiental kansen tegen een tam VVV dat zich niet ingroef en in elk geval bleef voetballen. De Dordtse aanvallers Romeo Wouden, Warry van Wattum en Jerry Simons bleken keer op keer te snel en behendig voor de Limburgse defensie, maar in de afwerking waren ze vaak nog te haastig. Toch troffen Romeo Wouden, Jerry Simons en Zier Tebbenhof nog drie keer doel: 6-1. Er waren ruim 2000 toeschouwers in het vernieuwde stadion aan de Krommedijk.

Voor het begin van de wedstrijd legde aanvoerder Joop Hiele tegenover het publiek een verklaring af over het conflict dat vorige week was gerezen tussen bestuur en spelersgroep. Na het vertrek van trainer Dick Advocaat had het team geweigerd om te spelen onder zijn opvolger Hans Verèl. Bij wijze van compromis trad assistent-trainer Peter van Velzen zaterdagavond op als coach.

Hiele zei dat de spelers nooit de bedoeling hadden gehad om de nieuwe club schade toe te brengen. Hij verklaarde dat ze er alleen op uit waren geweest om de fusie tussen SVV en Dordrecht te doen slagen. Vandaag heeft het bestuur nog individuele gesprekken met de spelers. Clubvoorzitter Kees den Braven gaat ervan uit dat de spelersgroep woensdag in de volgende thuiswedstrijd onder leiding staat van Hans Verèl.