Het zeeteefje Iris

In Artis is een zeehondje geboren, een vrouwtje, een zeeteefje dus! De twee grote mannetjeszeehonden gingen niet voor haar opzij, ze zwommen gewoon over haar heen.

Zo kreeg Iris geen rust. De twee mannetjes zwemmen nu tijdelijk in het nijlpaardenbinnenbad naast de gorilla's en het bevalt ze daar wel. Gewone zeehonden hebben meestal maar een jong. Dan gaat het goed. Soms krijgen ze een tweeling, dan wordt het moeilijker voor de moeder. De baby zeehond wordt geboren op een zandplaat. Die zandplaat blijft niet droog. Er is eb en vloed en daardoor stroming. De babyzeehond drijft dan mee met de stroming en moeder zwemt er achter aan.

De gewone zeehond kan meteen het water in, hij is zijn eerste vacht al kwijt direct na zijn geboorte. De grijze zeehond verliest zijn eerste vacht, die lang en zijde-achtig is, pas na tien dagen en gaat dan pas in het water. De zeehondmoeder kan maar achter één kind aanzwemmen, de andere verdwaalt in zee, krijgt niets te eten en komt vaak op het strand aangedreven, waar het zielige geluidjes laat horen. Dat is de "huiler'.

Het zeehondje Iris drinkt bij haar moeder. Doet dat geen pijn? Want als een zeehond wordt geboren heeft hij al tanden en kiezen. Op de een of andere manier kan de moeder de hele vette melk zo in de bek van het zeehondje spuiten, anders had de moeder denk ik al lang geen tepel meer!

Zeehonden drinken maar vier tot zeven weken bij de moeder (de zeeleeuwbaby wel zeven maanden). Iris is al kogelrond. Ze groeit sneller dan Lizzy het zeeleeuwtje.

Nog een verhaal over zeehonden: in het dolfinarium Harderwijk wachten ze al lang op jonge zeehondjes. De mannetjes vinden elkaar leuker dan de vrouwtjes. Daarom zijn er twee vrouwtjes naar Ecomare op Texel gebracht, in mei al. Eerst moesten de vrouwtjes wennen aan de nieuwe omgeving. Nu zijn ze bij de zeehondenmannetjes, want nu is het paartijd. Als er in juli jonge zeehondjes zijn geboren zullen wij dat zeker horen.