Ernie Brandts vindt nieuwe uitdaging bij De Graafschap

DOETINCHEM, 22 AUG. Achttien jaar nadat hij in Doetinchem werd ontdekt, is Ernie Brandts teruggekeerd op de Vijverberg bij De Graafschap. De 35-jarige verdediger is een dure klant in de selectie van overwegend semi-profs, waar zelfs een gevierd ex-international en oud-PSV'er als Jurrie Koolhof een bijbaan heeft als verkoper van tropische planten. Maar Brandts heeft zijn lot in eigen hand. Alleen wanneer De Graafschap er in slaagt zich te handhaven in de eredivisie is het voor de club financieel haalbaar Brandts ook volgend seizoen nog een contract aan te bieden.

En hoewel de competitiestart na de 2-1 nederlaag afgelopen zondag tegen RKC en het 0-0 gelijke spel gisteravond tegen FC Groningen sportief weinig florissant oogt, is eigenlijk iedereen in Doetinchem er wel van overtuigd dat De Graafschap - vorig seizoen ongeslagen kampioen in de eerste divisie - zijn plaats in de hoogste voetbalafdeling moeiteloos zal behouden.

Het eerste elftal dat op De Vijvergberg met de onverzettelijkheid van de Doetinchemmers werd geconfronteerd was FC Groningen, het team dat vorig seizoen zo verrassend in het spoor van PSV en Ajax bleef. Veel dankte het elftal daarbij aan de balgoochelaar Milko Djurovski, die met Hennie Meijer een achttien karaats aanvalsduo vormt. Mede door het behoud van Djurovski kon Groningen voor deze competitie 13.000 seizoenkaarten slijten, de begroting daardoor opschroeven naar 5,8 miljoen, zodat onwillekeurig de vergelijking zich opdringt met de publiekstrekker van PSV, Romario.

Is de Braziliaan niet van de partij dan is de Eindhovense formatie uiterst kwetsbaar. FC Groningen miste gisteravond in Doetinchem de aan zijn rug geblesseerde Djurovski, die zich evenals zijn Braziliaanse tegenhanger bij PSV aan god noch gebod stoort in het noorden, waardoor het elftal iedere aanvallende inventiviteit ontbeerde.

“Misschien kun je Djurovski qua onvoorspelbaar gedrag vergelijken met Romario”, zegt trainer Hans Westerhof voorzichtig, “maar het gaat me toch iets te ver ons elftal helemaal aan hem op te hangen. Het is waar dat hij van de zeven keer vijf maal de bal op een uiterst knullige manier bij de tegenstander kan inleveren, maar vervolgens op onnavolgbare wijze twee keer door de vijandelijke verdediging loopt. Wat dat betreft was zijn afwezigheid vanavond zeker een gemis voor ons.”

FC Groningen is nog steeds op zoek naar de grote vorm van het vorige seizoen. Wellicht een gevolg van het enorme verwachtingspatroon na de spectaculaire resultaten van vorige seizoen? Westerhof: “Dat verwachtingspatroon mag dan leven onder de supporters, voor mijn part ook bij de clubdirectie, maar niet bij mij en de spelers. Ons spel is niet veranderd. Maar het grote probleem was dat wij ook vandaag niet in staat bleken om ons stempel op de wedstrijd te drukken. De Graafschap gaf ons weinig rust. Onze spitsen kregen geen ruimte. Ik durf dan ook te stellen dat De Graafschap met dit gelijke spel in feite te weinig heeft gekregen.”

De grotere routine om in benarde situaties het hoofd koel te houden gaf gisteravond de doorslag ten gunste van FC Groningen. Anders was de ploeg nooit met een puntendeling op de Vijverberg ontsnapt. Tegen de opgelegde kans van Huizingh stond wel een half dozijn opgelegde mogelijkheden van De Graafschap, waar vooral de jeugdige en opportunistisch acterende Hofstede net de ervaring en het raffinement ontbeerde om zich als matchwinnaar te ontpoppen.

Teleurgesteld over het magere resultaat kon trainer Simon Kistemaker derhalve wel tevreden onstateren: “Je krijgt in Nederland onmiddellijk een etiket opgeplakt. Na zondag tegen RKC waren we een schopploeg die onbeschoft hard speelde. Ik denk dat we hebben laten zien dat we daarnaast ook wel kunnen voetballen.”

Ook de spelers lijken daar heilig van overtuigd. Koolhof: “We hebben wat geluk ontbeerd. Dat is alles.” En Brandts: “We hebben slechts een kans weggegeven tegen Groningen. Natuurlijk niet gek voor een debutant.” Brandts is na een omzwerving van negen jaar PSV, Roda JC, MVV en het Belgische Germinal Ekeren blij op het oude honk te zijn teruggekeerd. “Ik houd wel van afwisseling”, zegt hij. “Eigenlijk zou ik bij Ekeren tekenen. Maar de club kocht een spits, Prince Polly, en ik werd overbodig en mocht transfervrij weg. Dat kwam me wel goed uit. Want hier heb ik toch weer een nieuwe uitdaging. Wat dat betreft heb ik misschien ook te lang bij PSV gezeten. Zo rond 1981 kon ik naar clubs als Glasgow Rangers, HSV en Tottenham. Misschien had ik dat wel moeten doen.”