ECHTE HOUSERS DRAGEN GEEN GESCHEURDE SPIJKERBROEKEN MEER; De weg naar het doorkijkgaatjeshemd

ZX London Nieuwe Kerstraat 113, Amsterdam. Ma 12-18u, di-za 11-18u. Inl 020-6257308.Sort of Love Jacobusstraat 211, Rotterdam. Wo, do 1217.30, vr 12-20u, za 12-17u. Inl 010-4045846.

Spijkerbroeken dansen beroerd. Iedereen die zich weleens in het zweet werkt op de dansvloer weet dat. De zware stof, eenmaal klam geworden, zuigt zich als een kleffe dweil aan je benen vast en hindert je in je bewegingen. Er bestaan echter uitzonderingen: spijkerbroeken met scheuren bij knie en bil geven je ook in bezwete staat de ruimte. Het is daarom niet verwonderlijk dat de spijkerbroek met gaten veel gedragen wordt op houseparties. Want daar wordt gedanst: "Oh oh ohwayo. I'm going to kk SWEAT, until I'm soaking wet,' bast het vanuit de boxen, en de beat gaat door. Met zo'n 120 slagen per minuut laten de dansers zich meevoeren in een extatische roes totdat de ochtend aanbreekt.

Volgens Pascal Ivens, ontwerpster van het vroegere house-kledingmerk Sort of Love, dragen echte housers geen shabby spijkerbroeken meer. “Toen de eerste party eind 1988 in Amsterdam werd georganiseerd, kwam men nog aan met gescheurde broeken, waar de drager of draagster respectievelijk niets of een wild geknoopte beha boven droeg. Maar nu de beweging bovengronds is gegaan, dragen alleen gabbers de tweede-generatie housers en nalopers dat nog. De oude party-ganger is inmiddels op zoek gegaan naar veel extravagantere kleding.”

Waar die extravagantie uit bestaat valt moeilijk te omschrijven. ZX London in Amsterdam en Sort of Love (van het gelijknamige modemerk) in Rotterdam twee kledingzaken die gespecialiseerd zijn en waren op housemode bieden een kaleidoscopische mengeling van mode uit de afgelopen drie decennia. ZX London, dat met de meest eenvoudige middelen is ingericht, doet op het eerste gezicht denken aan tweedehands kledingzaken van zo'n tien jaar geleden. Toch verkoopt Ben Scott, die zes jaar geleden om "politieke en economische redenen' Engeland ontvluchtte, hier alleen nieuwe kleding: surf & skate ware, hippie-trippie-, hardrock-, camp- en soulmode van Britse ontwerpers Spank, Pam Hogg en Modzart en van hele jonge Nederlandse ontwerpers. De jaren zestig en zeventig blijken de grootste inspiratiebron. Hot pants en "flyer'-broeken zijn het meest "dansbaar'. Deze laatste broeken van soepele stof tricot, stretchfluweel of cocktail lopen net boven de knie wijd uit. Het wijde en smalle deel van de broek is bij voorkeur gemaakt van verschillende stof, en bezet met pailletten, bedrukt met Mary Quant-bloemen of psychedelische motieven uit de Pop- en Op-Art. Daarboven passen even wild gedessineerde flyer-blouses: laag uitgesneden, nauwsluitende corseletten die de buik weliswaar bloot laten maar lange, wapperende mouwen hebben.

Pascal Ivens, van Sort of Love, draagt zelf nog wel graag dit soort kleding, maar ontwerpt het niet meer. “Voor het komende seizoen zie je dat bijna alle gevestigde ontwerpers op de jaren zestig en zeventig-trend zijn ingesprongen. Nu iedereen zich bij V&D of C&A een Barbarella- of Emma Peel-outfit kan aanmeten, is voor ons de lol eraf. De housekleding van vroeger als je het zo moet omschrijven is niet vernieuwend of avantgardistisch genoeg meer.”

In de heldere winkel vlak bij de Oude Binnenweg, die vanaf de opening in december vorig jaar voornamelijk gevuld is met eigen ontwerpen, verkoopt zij nog haar oude collectie, maar kijkt tegelijkertijd verder, ook met een wat beter oog voor de verkoop. Catsuits van glitterende cocktailstof, doorschijnende A-lijn vesten met ritsen die je tot je kin moet dichttrekken, hesjes in psychedelische kleurcombinaties en zelfs jurken van ijzer zijn verruild voor betrekkelijk ruime shirts, pullovers en enkellange jurken in gestemde tinten met langgerekte "levenslijn'-motieven. Jaren zestig en zeventig-modellen tref je in de nieuwe wintercollectie niet meer aan. Compromissen zijn gesloten, zonder exclusiviteit uit het oog te verliezen. Ivens:“In het begin maakten wij hele extreme ontwerpen, die we zelf leuk vonden om te dragen naar parties. Daar hebben we ons erg op verkeken. De Nederlandse dames zijn over het algemeen niet zo superslank. In de taille kun je gerust op maat 36 a 38 rekenen, maar in de heupen groeien ze behoorlijk breed uit. Een strakke catsuit staat dan niet. Daarnaast heeft het publiek hier niet zo'n revolutionaire smaak. En als je dat als ontwerper wilt veranderen, heb ik geleerd, moet je bij de basis beginnen. Mensen die alleen spijkerbroeken dragen en net geen hip t-shirt aandurven, moet je eerst een t-shirt verkopen met bij voorbeeld een rare litho erop. Laat ze daar aan wennen, dan komen ze terug om een aparte broek of rok onder dat t-shirt te passen, misschien zelfs wel een van onze motor-broeken. Nog later stappen ze wellicht helemaal af van het idee van een broek en passen een van onze jurken, of trekken een doorkijkgaatjeshemd aan dat vloekt met wat ze eronder dragen. Als ik de mensen die durf kan geven, is mijn doel bereikt.”