Gevoelige Joop Admiraal moet gekoesterd worden

De nazit met...Joop Admiraal, Ned.1, 22.39-23.09u.

Toen de acteur Joop Admiraal in 1984 een rol had in de produktie Adio van het Werkteater is hij niet komen opdagen bij de première. Vanaf het Centraal Station in Amsterdam belde hij op om te vertellen dat hij in de trein zou stappen: hij durfde het toneel niet op, zegt hij. In de eerste aflevering van De nazit, een zes-delige reeks televisieportretten van Nederlandse acteurs, bevestigen collega's van Admiraal dat zijn gebrek aan zelfvertrouwen hem onzeker maakt. “Joop heeft meer aandacht nodig dan anderen”, weet regisseur en acteur Peter Oosthoek uit ervaring. “Hij geeft zich pas als er een groot appèl gedaan wordt op zijn talent.”

Oosthoek herinnert zich dat Joop Admiraals onzekerheid op de toneelschool in Amsterdam iets los maakte bij docenten en leerlingen. Hij was een beetje een buitenstaander: een gevoelige jongen uit de provincie, niet werelds ook. Zo iemand moest gekoesterd worden was het algemene oordeel en dat koesteren is, volgens Oosthoek, eigenlijk altijd zo gebleven.

Joop Admiraal, die geboren werd in de Betuwe en na de toneelschool werkte bij de Nederlandse Comedie, Centrum, Studio, het Werkteater en sinds 1987 bij Toneelgroep Amsterdam, heeft in zijn leven veel vrouwenrollen gespeeld. Bekend werd hij vooral met U bent mijn moeder, een stuk uit 1982 waarin hij op onvergetelijke wijze zijn bejaarde moeder portretteert en een beeld geeft van zijn relatie met haar. De fragmenten die we te zien krijgen uit de verfilming zijn adembenemend.

In 1960, aan het begin van zijn carrière, heeft Admiraal een poging gedaan internationaal door te breken. Nadat hij La Dolce Vita had gezien, reisde hij met Ramses Shaffy, met wie hij indertijd een verhouding had, naar Rome en ging daar 's nachts op de stoep voor het huis van Fellini zitten, die dit niet kon waarderen. “We hebben dat niet handig aangepakt”, geeft Ramses Shaffy toe. Ook Admiraal vindt achteraf dat hij dingen verkeerd deed. Zo nam hij bij voorbeeld een plakboek mee naar Italië, met daarin niet alleen foto's van hemzelf op het toneel maar ook met kiekjes van zijn ouders, familie en kennissen. Het leek hem de beste manier om buitenlandse regisseurs een beeld van zijn leven te geven. Joop Admiraal haalt de herinnering op en lacht zijn brede verlegen lach.

Het portret van Joop Admiraal is aan de korte kant en interviewster Margalith Kleijwegt kan slechts vluchtig stilstaan bij de dingen die hij heeft gedaan, zoals de lange periode dat hij verbonden was aan het Werkteater. Toch geeft de uitzending het idee dat we hem een beetje leren kennen, niet alleen doordat we hem thuis met zijn poes, onderweg in de bus en in de kleedkamer van een theater zien en horen praten, maar ook door wat zijn broer Piet en collega's over hem vertellen. Van sommige rollen die hij in de loop der tijd heeft gespeeld worden bovendien fragmenten getoond. Wie daar naar kijkt kan niet anders dan ernstig hopen dat Joop Admiraal zijn gelofte gestand doet en nooit stopt met acteren.