Boot

Stel, je hebt 21 miljoen gulden en je wilt met vakantie. Dan zijn er verschillende mogelijkheden zoals u al hebt begrepen (en daar hoort een weekeind in Valkenburg niet bij, hoewel niemand iets tegen Valkenburg heeft).

Je kunt bijvoorbeeld naar Sint Maarten, via Parijs, dat is goedkoper want Frankrijk beschouwt het als een binnenlandse vlucht (ik hoor u toch niet iets zeggen van wat maakt dat nu nog uit, want juist voor iemand met 21 miljoen maken zulke dingen veel uit) en dan gaan logeren in een hotel dat in geen enkele gids staat, maar waar wel Ronny en Nancy logeren - als ze vakantie hebben en dat is behoorlijk vaak de laatste tijd.

Het voordeel daarvan is dat je later tegen kennissen kunt zeggen dat je vindt dat Ronny op zijn leeftijd eigenlijk niet twee eieren voor zijn ontbijt zou moeten nemen, maar net als Nancy cornflakes-met-vruchten. En heel weinig melk (Nancy is, zoals u ook al weet, geen melkbrigadiertje). Het nadeel is weer dat al brengt u zeven weken, wat zeg ik, zeven jaren met R. & N. in dat hotel door, ze je nooit en te nimmer zullen groeten, maar je behandelen als de niveau riche die u waarschijnlijk ook bent. Of zoals dat in die taal heet "They won't give you the time of day'.

Mensen die wel met u willen praten zijn andere rijke niemands. En waarschijnlijk nog rijker dan 21 miljoen. Dus gezellig wordt het nooit, wil ik maar zeggen en van de obers en oberessen hoeft u ook niets te verwachten: zij zijn alleen geïnteresseerd in ex-presidenten en royalty. Niet in geld, want dat heeft iedereen in dat hotel.

Slecht idee dus.

Andere mogelijkheid. We huren een jacht van 21 miljoen - ja, huren, want met 21 miljoen kun je natuurlijk nooit een jacht van 21 miljoen kopen, want wie betaalt het liggeld om maar wat te noemen? - en we leggen dat, nou ja, we, de bemanning legt dat, zeg eens wat, in St. Tropez, bekend van B.B.

Het liggeld bedroeg daar, tot voor kort, 250 gulden per dag, maar de burgemeester, die zo ijverig is dat hij op zijn vrije dagen zelf parkeerbonnen gaat uitdelen, heeft het kortgeleden verhoogd tot 500 gulden per dag, waarop iedereen woedend vertrok. Dat was net waar het hem om ging want hij wil, let op, van St. Tropez weer dat oude vissersdorpje van weleer maken.

Goed, iedereen is al weer terug, maar als je je een beetje inlikt bij de havenmeester, m.a.w. hem laat zien dat je echt 21 miljoen hebt en daar niet krenterig mee omspringt, dan krijg je wel een ligplaats. O ja, ik vergat nog te vertellen dat de boot 60.000 dollar per week kost, exclusief eten, liggeld en benzine. Het grote voordeel is dat iedereen dat weet, dus als je op je ronde achterplecht (spitse achterplechten zijn uit en ouderwets) in een van je twee zitjes zit (twee, want echt iedereen heeft één zitje op de achterplecht) achter de vaas met verse gladiolen die de crew op het tafeltje heeft geplaatst, dan zien de mensen: daar zit iemand die 21 miljoen heeft op de achterplecht van een boot die 21 miljoen kost.

Maar hoe gek het ook moge klinken, ook dat verveelt na een week. Natuurlijk, er zijn steeds weer andere mensen die langs de kade drentelen en zich vergapen, maar zij zien dure boten en zee en u alleen een kade met arme mensen, alsof u op het derde perron oostzijde zit met uw zitje, dus u draagt de kapitein op zee te kiezen. De kapitein weet: zee is werk, dus slecht. Pas bij volledige windstilte gaat hij van de kade, of zoals een steward eens tegen me zei: ""Bij een beetje golven komt de vleugel je achterna in de lounge''). Er wordt dan gevaren naar Tahiti Plage, en alle zestien bemanningsleden, ook de dames, komen aan dek met draagbare telefoons, de radar draait en de ankers moeten op (tenzij u de duikers niet van tevoren hebt betaald, want dan liggen uw ankers in de war met andere ankers). Voor Tahiti Plage gaat u weer voor anker, nu op 25 meter afstand van alle andere boten waarmee u 's morgens nog de kade deelde. Het enige verschil is: je hebt de stootwillen niet nodig, maar als u denkt dat die naar binnen worden gehaald naar goed zeemansgebruik, dan hebt u het mis.

Al met al arriveert u om half twaalf op Tahiti. Snel even zwemmen want om 1 uur moet de afhaalvlag gehesen worden, want u wilt eten in La Voile Rouge. Ergens anders eten kan wel maar hoort niet. Tahiti Plage heeft een eigen bootje om u aan wal te brengen. U mag uw eigen bootje niet gebruiken, anders verdienen ze daar niks, dus voor 100 francs de man wordt u op het piertje afgezet, waarnu u nog honderd meter door mul zand moet. Men gaat tegen half drie aan tafel. Eerst wordt er wat gedronken aan de bar, waar de relnicht-van-dienst la-da-dee, la-ou-doe op oorlogssterkte heeft aan staan en vervolgens is het eten geblazen en wordt u aan uw tafel gewenkt door de restauranteigenaar, dagje ouder, maar toch in tanga.

Tegen vijven weer op het piertje in de rij staan om terug te mogen naar uw schip en met het schip zelf vervolgens snel terug want anders wordt het wringen aan de kade. Wilt u daarna nog boodschappen doen, dan moet u alles gooien op het "van boord gaan', dus het stukje op de loopplank, want zodra zet u voet op de kade of u smelt ineen met al die ander dagjesmensen, niets doet dan meer vermoeden dat u een boot van 60.000 dollar per week heeft gehuurd.

De crew, die de hele dag een kleurig ensemble aan had, zoals maandag: blauw T-shirt, rood broekje, dinsdag: oranje T-shirt, paars broekje, etc. etc. verkleedt zich inmiddels in smoking. Ze hebben allemaal epauletten aan waarbij de dames drie gouden strepen dragen en de mannen vijf. Veel dames dragen geen jasje op het smokingoverhemd, maar zwarte bretels. Er hangt een lijstje in de gang met de verschillende tenues van de crew, zodat u a. weet welke dag het is en b. niet per ongeluk hetzelfde aandoet en de hele dag moet aardappelschillen voordat u bevrijd wordt.

Voor het avondeten zijn er legio mogelijkheden, maar ook dat vergroot de onzekerheid. Eet men bij Romana, in de tuin, dan is de kans groot dat men de volgende morgen hoort dat het "zo leuk' was in de Brasserie de Paris ("erg gelachen') en als men dan de volgende avond de Brasserie bezoekt, kunt u er bom op zegen dat er juist weer bij de Romana (het woord pizzeria hebben ze enkele jaren geleden laten vallen) met water werd gegooid.

Let wel: La Voile Rouge, de Romana en de Brasserie zijn ook voor normale stervelingen zonder boot of 21 miljoen te bezoeken. Zelf zat ik laatst op het riante balkon van hote Le Sube, het enige echte en oude hotel aan de haven en ik keek recht op de tweede verdieping van de Jefferson Beach uit de Bahama's, waar eveneens ontbeten werd. Alleen ik betaalde zes gulden voor mijn jus d'orange, wat duur is, dat geef ik toe, maar reken nu eens uit wat diezelfde jus d'orange daar achter de gladiolen kost. De wereld wordt kleiner.