Ricciotti ensemble Ricciotti ensemble: ...

Ricciotti ensemble Ricciotti ensemble: binnenstebuiten- 21 years stage on street (BVHaast, CD 9110) G.W. McLennan G.W. McLennan; Watershed (Play it again Sam, Bega 118cd). Gary Clail Gary Clail-On U-sound system : Emotional Hooligan. (RCA, PD 74965) David Sanborn David Sanborn: Another Hand (Elektra Musician 7559-61088-2) "Fathead' Newman David "Fathead' Newman, Marchel Ivery and the Rein de Graaff Trio: Blue Greens & Beans (Timeless CD SJP 351)

Ricciotti ensemble

Wie een idee wil krijgen van de omstandigheden waaronder het Riciotti ensemble gewoonlijk zijn muziek ten gehore brengt, moet eens luisteren naar nummer vijf van de cd Riciotti ensemble, binnenstebuiten, die het ensemble liet uitbrengen ter gelegenheid van het 21-jarig bestaan. Het is een uitvoering van het verstilde The Unanswered Question van Charles Ives op de Grote Markt in Haarlem. Op de achtergrond klinken dreinende kinderen, een overvliegende straaljager, vogels, en als het is afgelopen begint ineens het carillon.

Het Ricciotti ensemble ontstond in 1970 min of meer bij toeval. Een aantal jonge strijkers had tijdens een popfestival onverwacht succes met een werkje van de onbekende componist Ricciotti. Ze besloten het stuk die middag te herhalen in de stationshal van Haarlem en in een tehuis voor demente bejaarden. Zo is het inmiddels 21 jaar gebleven. In vakanties en vrije tijd wordt opgetreden op plaatsen waarvan vermoed kan worden dat er muzikale belangstelling bestaat, van campings, benzinestations en kroegen tot gevangenissen, kerkpleinen en ziekenhuizen.

Er wordt muziek gespeeld die varieert van pop-achtig en licht klassiek repertoire (die op deze cd overheersen) tot uiterst moderne stukken, zoals Workers' Union van Louis Andriessen, volgens de componist een "symphonic movement for any loud sounding group of instruments'.

De uitvoeringen zijn respectabel en met uitzondering van nummer vijf (waarvan tevens een binnen-opname te horen is) gelukkig allemaal in een zaal (Paradiso) opgenomen.

Ricciotti ensemble: binnenstebuiten- 21 years stage on street (BVHaast, CD 9110)

PAUL LUTTIKHUIS

G.W. McLennan

"I can almost touch the stars shining wild and bright-I could hold a comet's tail like a brilliant kite'. Hoe hemelbestormend de teksten van zanger-songwriter Grant McLennan soms ook zijn, zijn muziek is bescheiden en zijn stem weifelend. McLennan kreeg enige bekendheid als zanger van de Australische groep The Go-Betweens. Sinds de opheffing van die groep is Watershed zijn eerste solo-lp. Net als The Go-Betweens maakt hij vriendelijke luisterliedjes met een belangrijk aandeel voor de akoestische gitaar. Groot verschil is echter het strakke ritme dat de nummers ondersteunt waardoor "lieftallig' nooit "zoetsappig' wordt. McLennan hese stem gaf de songs van The Go-Betweens hun glans en zonder het tegenwicht van het zwaarmoedige geluid van voormalig medezanger Robert Forster is zijn muziek nu zwevend als een wolk vuurvliegjes. Opmerkelijk is het nummer Black mule waarin McLennan door de onvaste melodie en de vreemde intonatie, blijk geeft van verwantschap met John Cale. Na de prachtige solo-lp van Robert Forster, Danger in the past, die al eerder verscheen, laat Watershed horen dat we bij het uiteenvallen van The Go-Betweens eigenlijk alleen maar hebben gewonnen.

G.W. McLennan; Watershed (Play it again Sam, Bega 118cd).

Gary Clail

De eigenaar en vaste producer van het Engelse reggae-label Adrian Sherwood heeft een gezelschap stermuzikanten om zich heen verzameld dat onder verschillende namen dezelfde soort elektronische dubmuziek uitbrengt. Mark Stewart & the Mafia was lange tijd de bekendste van Sherwoods stal. Gary Clail mocht tijdens de optredens van Stewart niet op het podium komen; hij stond als voorprogramma een beetje te toasten naast het mengpaneel. Toch is het juist Clail die op zijn nieuwste lp Emotional Hooligan demonstreert hoe veelzijdig de On U-sound kan zijn. De zware bassen van Doug Wimbish en het twinkelende gitaargeluid van Skip McDonald vormen de begrenzing van Sherwoods elektronische speeltuin: mechanisch hondengeblaf, lage spreekkoren en suizende toeters. En dit alles in dub, een deinende echo die de grimmig gesproken teksten van Clail over het menselijk tekort en de Engelse "suburban hell' enigszins verzacht. Met de singel Human nature had Gary Clail een hit in eigen land. Het is een dansnummer met daarop het gesuis dat al op menige house-plaat heeft geklonken. Clail constateert als een tv-dominee dat "there's something wrong with human nature'. Zowel Human nature als de singel Beef staan op de cd in een nieuw gemixte versie van Paul Oakenfold, de producer van The Happy Mondays.

Gary Clail-On U-sound system : Emotional Hooligan. (RCA, PD 74965)

HESTER CARVALHO

David Sanborn

Als er één saxofonist voor de cd geschapen is, dan is het wel David Sanborn. Het is alles glans en schittering aan deze altist van de lome en languissante lijn. Dat de op de voorkant afgebeelde Selmer-saxofoon dringend een nieuw laklaagje behoeft, is daarbij juist heel goed, omdat het onderstreept dat het niet gaat om het instrument maar om de mens erachter. Het trage First Song van Charlie Haden, met jankerige uithalen van gitarist Bill Frisell, zet goed de toon voor wat er komen gaat: odes aan dames en aan de heer Jezus, de laatste geleend van Lou Reed. Drie stukken vallen in dit Clearasil-repertoire wat uit de toon: het op een country-rock riff gebaseerde Hobbies, het vluggertje CEE en een lange suite. Dat Sanborn in Prayers for Charlie, het begin van deze suite, enkele flardjes free jazz laat horen is niet leuk, sterker, ze detoneren als een puist op een een verder onbevlekt gelaat.

David Sanborn: Another Hand (Elektra Musician 7559-61088-2)

"Fathead' Newman

In het kader van zijn vervolgcursus Bebop haalde pianist Rein de Graaff vorig jaar mei twee Texaanse tenorsaxofonisten naar Nederland: David "Fathead' Newman en Marchel Ivery. Hij had een aantal concerten voor hen in petto maar dook allereerst de studio van Max Bolleman met ze in. Dat lijkt de verkeerde volgorde voor een niet ingespeelde groep, maar van onwennigheid is op Blue Greens & Beans weinig te merken. Het trio van De Graaff spoort als een goedgesmeerde trein en het ook het repertoire is zo aangepast dat beide blazers goed uit de verf komen. "Fathead' Newman hanteert vooral in de hogere tempi een wat snibbige staccato-stijl, alsof hij staat te schelden. De betoogtrant van Ivery is wat meer sophisticated maar als balladeer haalt hij het niet bij Newman die een rijpe versie van Skylark aflevert. Opmerkelijk tussen dit geheide repertoire is het modale Montana Banana waarin Newman zich op dwarsfluit laat horen. Een leuke cd voor bij het eten koken en de afwas.

David "Fathead' Newman, Marchel Ivery and the Rein de Graaff Trio: Blue Greens & Beans (Timeless CD SJP 351)

FRANS VAN LEEUWEN