"Ik heb zelfs al eens een Spaanse siësta gedaan! Een uitmuntende uitvinding'; Major met vakantie: eenvoud en charme

LONDEN, 15 AUG. Toen John Major tien maanden geleden eerste minister van Groot-Brittannië werd, was “grijs” de kwalificatie die de meeste profiel-schrijvers van zijn persoonlijkheid gaven. Saai uiterlijk, saai woordgebruik, saai persoonlijk leven, zij het politiek gewiekst genoeg om een komeetachtige carrière te bekronen met het premierschap. In het afgelopen jaar heeft Major niets gedaan om aan die indruk een eind te maken. Integendeel: hij liet de natie weten dat hij naar een klasseloze maatschappij streeft en gaf er voortdurend blijk van dat hijzelf maar een gewone jongen is en dat ook wil blijven. Hij laat de regeringsauto dus stoppen bij wegrestaurant The Happy Eater om zijn favoriete fry up (ontbijt van eieren, spek, worst, tomaat en champignons) te kunnen nuttigen, hij gaat gewoon naar het cricket en als hij jarig is wil hij het liefste een gelatinepuddinkje voor toe.

Dat laatste detail weten we uit een biografie van de premier, die is geschreven door Nesta Gwyn Ellis, een dame die claimt dat zij tijdens haar vraaggesprekken met Major de atmosfeer tussen haar eigen voluptueuze verschijning en de grijze gedaante van de premier voelde “zinderen” met onuitgesproken emoties. Met mevrouw Major sprak de biografe ook. Die klaagt voornamelijk dat John, áls hij dan eindelijk thuiskomt, met de befaamde red boxes, de dozen met regeringsstukken, naast haar in bed ligt.

Voor het meer snobistische element in dit land, rijk vertegenwoordigd in de zogenoemde kwaliteitskranten, is dit soort kleurigheden in al die grijsheid een dankbaar onderwerp van denigrerende beschrijving geworden. Norma Major heeft de zelf-genaaide jurken inmiddels afgeschaft, maar op Major lijkt bijvoorbeeld de voorspelling van The Sunday Times, dat hij spoedig imago-adviseurs in de arm zou nemen om zijn verschijning bij te stellen, geen enkele indruk te hebben gemaakt. Niet alleen is hij NIET verschenen met een nieuw kapsel, een nieuwe blauwgerande bril en nieuwe kostuums met twee (en niet één) rijen knopen, maar ook heeft hij geen welsprekendheidslessen genomen, zoals The Sunday Times hem impliciet dringend had aangeraden. En deze week gooit de zoon van een kortstondig trapeze-kunstenaar helemaal de kop in de wind, door een vraaggesprek te geven aan het Spaanse blad Hello!, dat ook in Engelstalige editie verschijnt, over zijn vakantie in Spanje.

“John and Norma sip sangria in shade of suspect sausage”, vatte één Britse krant de inhoud van Major's busman's holiday samen. Het echtpaar verbleef veertien dagen in Candeleda, ten zuiden van Madrid, in het tweede huis van staatssecretaris van buitenlandse zaken, Tristan Garel-Jones, die een Spaanse echtgenote heeft. Waarom de Majors verkozen rekening en verantwoording over hun doen en laten af te leggen aan Hello!, een celebrity-tijdschrift van het misselijk-makendste soort, mag een raadsel heten, of het moet zijn dat hier Brits-Spaanse diplomatie op basisniveau wordt bedreven. Hoe het zij, het artikel onthult hoe de plaatselijke bevolking ingenomen is met “de eenvoud en de charme” van de Majors op weg naar de bakker, laat zien hoe John Major in een gestreept t-shirt boodschappen doet en meldt hoe John en Norma samen op een terras sangria drinken. “Een soort bowl”, volgens Norma.

De Engelse The Guardian is het meest venijnig in zijn beschrijving van het vermaak dat de premier kiest om zich te distantiëren van de politieke beslommeringen in Engeland. Zoals Major's voorgangster, Margaret Thatcher, jarenlang is achtervolgd met haar terloopse opmerking dat ze ter ontspanning de thrillers van Frederick Forsyth herlas, zo lijkt Major te zullen worden achtervolgd met zijn erkenning jegens Hello!: “Ik heb zelfs al eens een Spaanse siësta gedaan! Het is een uitmuntende uitvinding”.

Arme John Major. Hij is voortaan “Meneer C&A”met vakantie in Spanje: t-shirt over de broek in een losbollige vebreking van de overhemd-in-de-onderbroek-routine. Zij koopt schoenen en een place-mat, hij voor beiden een ijsje. De bestellingen gaan in het Engels, want geen van beiden spreekt een woord Spaans. The Guardian steekt vanmorgen de helpende hand toe met een woordenboekje (het Viva Juan Mayor-zinnetjesboekje), ter voorbereiding op volgend jaar. Het taalgebruik van de premier in het Engels is nauwkeurig in Spaans vertaald, zodat de plaatselijke bevolking - en natuurlijk de redactie van Hello! - de mens achter de politicus ten volle leert waarderen.

“A very satisfactory few number of weeks, if I may say so” wordt “Unas quantas semanas muy placenteras, si me permite usar esta expresion”. “A quite considerable number of beans please, on toast” wordt “Una quantidad de alubias bastante considerable, por favor, sobre la tostada” en “Could you direct me to the Happy Eater?”: “Me podria indicar dondé esta el Gloton Feliz?”, gemakkelijk te combineren met : “Me podria indicar dondé esta el centro de Europa?”