Fietsers met snelle spaghettisturen zijn gevaar op de weg

Toen Greg Lemond de Tour de France nog kon winnen introduceerde hij in een tijdrit het triathlon- of spaghettistuur. Professionele wielrenners namen het nieuwtje snel over maar wagen zich alleen met het aangepaste stuur op de weg als ze niemand in de buurt weten, tijdens een tijdrit. Net als triathlonners rijden ze dan zoveel mogelijk in gelijkmatig tempo en hoeven niet onverwacht uit te wijken voor plotseling demarrerende collega's of te remmen voor wegversmallingen, rotondes, onverwachte bochten en valpartijen.

De populariteit van de gebogen aluminiumbuis, die als extra op ieder normaal racestuur kan worden bevestigd, nam echter ook onder de trimmende wielrenners sterk toe. Twee Amerikaanse medici, waarvan een met gecompliceerd gebroken jukbeen, waarschuwen in een brief in de Journal of the American Medical Association (24 juli) voor de grotere kans op ongelukken die trimmende racefietsers met die extra beugel op hun stuur in het gewone verkeer lopen. De briefschrijvers noemen zes mogelijke oorzaken voor meer ongelukken. Relatief onervaren fietsers kunnen er harder door rijden omdat ze langer een aërodynamisch gunstiger houding kunnen volhouden. Bij gaten in de weg, plotseling overstekende kinderen, honden en bejaarden en bij snijdende auto's is plotseling remmen echter onmogelijk omdat de remhandels niet onder handbereik zijn. Niet remmen, maar door plotseling uitwijken het opdoemend obstakel ontwijken is ook moeilijk omdat de berijder zo ongeveer met zijn ellebogen stuurt, wat geen flitsende reactie toestaat. Vaak zal de fietser een plotseling opdoemend obstakel niet eens opmerken omdat de aerodynamische houding uitnodigt om met het hoofd naar beneden te fietsen, de ogen gericht op de machtig voortmalende dijbenen. Bij een onvermijdelijke botsing vliegt de ongelukkige eerder over de kop omdat het zwaartepunt verder naar voren ligt dan bij de oude fietshouding waarbij de handen op het stuur of in de stuurbocht van het racestuur lagen. Wie tenslotte de tuimeling maakt komt eerder op hoofd of schouder terecht omdat de handen en armen niet in de juiste uitgangspositie zijn voor een afschermende reactie.

De briefschrijvers realiseren zich dat dit nog theoretische beschouwingen zijn, gedeeltelijk bij overpeinzingen op het ziekbed tot stand gekomen. Een van de schrijvers ging bij 50 kilometer per uur, heuvel af, rustend op zijn gewraakte stuur, over de kop. Zij pleiten voor systematische verzameling van gegevens.