Uitkrant wordt bijlage in damesblad; "Het kan een mooi huwelijk worden'

Het blad Viva van deze week is verpakt in doorzichtig plastic: "EXTRA' meldt een sticker, "LEUKE, HANDIGE KAM!' Tussen de sticker en de slogans op het blad zelf ("ÉÉN KEERTJE BI, een terugblik op die ervaring' en "S NACHTS MINNAARS, OVERDAG COLLEGA'S... WERKT DAT?') bevindt zich een rood afro-kapsel-kammetje. Op die plaats wordt met ingang van eind december elke maand een exemplaar van de Uitkrant voor Amsterdammers bijgesloten.

De Uitkrant is een gratis uitgave van de Stichting Amsterdams Uit Buro (AUB), een door de gemeente Amsterdam gesubsidieerde instelling die jaarlijks 250.000 gulden beschikbaar stelde aan de Stichting Redactie Uitkrant. Omdat de gemeentelijke subsidie werd ingeperkt en er een exploitatietekort van drie ton op jaarbasis dreigde en omdat de samenwerking tussen de beide stichtingen steeds moeizamer werd, besloot het Uit Buro per 1 januari 1992 het contract met de Uitkrant op te zeggen. Het Buro ging samen met het weekblad De Groene Amsterdammer, verantwoordelijk voor de advertentie-exploitatie, op zoek naar een commerciële uitgever.

Plannen van de de Perscombinatie (de Uitkrant als bijlage van Het Parool) en de Weekbladpers (een splitsing van de Uitkrant in een "uitgaansladder' en een niet-gratis magazine) sneuvelden; de uitgever van de Uitkrant zag het meeste heil in een voorstel van de VNU-werkmaatschappij De Geïllustreerde Pers om van de Uitkrant een maandelijkse bijlage bij Viva te maken. Van een fusie tussen de beide bladen is geen sprake, beklemtonen alle betrokkenen: het AUB blijft uitgever van de Uitkrant, de VNU neemt alleen 160.000 exemplaren over, waardoor de oplage van de krant van 120.000 naar 280.000 stijgt. Voorts levert de VNU uit eigen gelederen een eindredacteur (Sylvia Falk, nu chef-redacteur van Cosmopolitan) en zal de uitgever de advertentie-exploitatie van De Groene overnemen.

De “redactionele leiding” van de Uitkrant komt in handen van Martin van Amerongen, hoofdredacteur van De Groene. Hij ontvangt voor het werk, dat een week per maand in beslag zal nemen, 37.000 gulden van de Uitkrant-uitgever. Dat bedrag wordt grotendeels in de kas van De Groene gestort en moet de aanstelling van een extra redacteur mogelijk maken. “Er is geen sprake van een op elkaar af te stemmen inhoud”, pareert Van Amerongen de kritiek dat twee wel heel verschillende instituten worden gecombineerd. “Er is alleen maar sprake van een oplagevergroting.”

De scheidende hoofdredacteur van de Uitkrant (en tevens toneelmedewerker van De Groene), Loek Zonneveld, heeft zich publiekelijk verzet tegen de Viva-combinatie, omdat hij vreesde dat "zijn' Uitkrant zou worden verpest door de “weeë geur van slechte parfums en de zachte ruis van dameslingerie”.

Van Amerongen: “De Uitkrant zal geenszins naar dameslingerie ruiken. Er komt een redactiestatuut waarin wordt vastgelegd dat die twee bladen zich volstrekt onafhankelijk van elkaar verhouden.” De hoofdredacteur van De Groene krijgt de Viva zelden onder ogen, wel weet hij: “De Viva is de durfal onder de damesbladen.”

Het is de bedoeling dat de Uitkrant-nieuwe-stijl zijn spectrum verbreedt van Amsterdam naar het culturele leven dat zich in de gehele Randstad afspeelt. “De Viva wordt het meest gekocht in de Randstad, met het accent op Amsterdam en wijde omgeving”, zegt Huib Boermans, directeur van De Geïllustreerde Pers. Onderzoek heeft zijn mening ondersteund dat Viva en Uitkrant “perfect op elkaar aansluiten”. Op de redactionele pagina's van de Viva, tegenwoordig geleid door oud-Libelle èn oud-Margriet-hoofdredacteur Rob van Vuure, zullen in de toekomst met grote regelmaat aanbiedingen te vinden zijn voor culturele evenementen en reizen. “Zo willen wij de lezers in de provincie op de hoogte houden van de hoogtepunten van het culturele aanbod in de Randstad”, zet Boermans geestdriftig uiteen.

Hoewel de vormgeving van de Uitkrant in handen blijft van Martin van Duynhoven, vindt de GP-directeur dat de aantrekkelijkheid van de Uitkrant wel wat kan worden verhoogd: “De Uitkrant kan best een stuk worden verlevendigd, zolang de journalistieke kwaliteit maar overeind blijft. De extremen van Viva en Uitkrant, die er op het eerste gezicht zijn, kunnen worden verkleind: de Viva kan nog iets meer de culturele kant op, de Uitkrant wilde toch al wat meer de hoofdstad uit. Als het goed is werven wij meer advertentie-pagina's, het aantal redactionele pagina's kan dan ook omhoog. Het is misschien een beetje een vreemd huwelijk, maar het kan een heel mooi huwelijk worden.”