De Man Die Niet Meer In De Rij Wou Staan

Hoeveel kost een bord? Tante in Moskou had ook wel eens dreigend zo'n ronddraaiend porseleinen scalpeermes op mijn hoofd gericht, maar het kleinood ontsnapte nooit haar trage handen.

Deze Hollandse bijstandsgenietster, die me zojuist had toegevoegd dat ik "een seksist, een racist, een egoïst' was - niet onjuist, maar waarom zou ik Alexander de Grote, Henry Ford en Mohammed niet navolgen? - flingde toch echt het eetbord, waar ze net een bruin tongetje van had gesmikkeld waarna ze het vanwege de saus nog had schoongelikt, naar mijn kop.

Ik had nog één tiende seconde de tijd om mijn hoofd af te wenden; maar dan zou het bord aan gruis slaan tegen de betonnen muur, en ik besloot het uit de lucht te plukken als een afgedwaalde frisbie in het park.

Natuurlijk dacht ik toen aan de laatste keer dat ik daar met haar broer "toeristen bestelen' was geweest. Broer Oralaboro ging dan naast een ouwe Amerikaan op een bankje zitten, die op zijn zwarte huid reageerde door een onwillekeurige beweging in de richting van zijn portefeuille, zodat Oralaboro wist of die in z'n broekzak, borstzak of kontzak stak. Na een minuutje pijnlijke stilte stond zo'n man dan op.

Het opstapmoment is een zwak moment. Oralaboro duwde hem met de linkerhand om en haalde met de rechterhand de geldbuidel uit de juiste zak.

Hij holt het parkpad af, waar ik achter een boom sta te wachten. Ik hou hem tegen, roep "Geef hier', hij geeft me de buit en rent door. Ik loop met de portefeuille naar het slachtoffer, die net is opgekrabbeld en heeft gezien hoe moedig ik optrad.

"Zat er veel in?', "Naar de politie gaan heeft geen enkele zin' en "Nee, ik ben een arme ontvluchte Rus, maar ik heb mijn moeder op haar sterfbed beloofd altijd eerlijk te zijn', dat zijn de zinnen die altijd twintig dollar opleveren - in het geval van de frisbie zelfs honderd.

Die keer had ik lang moeten wachten en was mijn aandacht afgedwaald naar twee frisbiërs. Hun lichte discus vloog in mijn richting en ik ving hem sierlijk met de linkerhand. Daardoor miste ik de langsdravende Oralaboro die toen maar "struikelde'. Ik viel over hem heen, "ontfutselde' hem de buit, maar "kon' hem niet weerhouden te vluchten. Door deze vertraging was de bestolene al dichtbij.

"Laat hem lopen - hij heeft een mes', riep ik in het Amerikaans.

Een van de frisbiërs kwam op ons af. Had hij alles gezien en begrepen? Nee, hij wou zijn ronde speeltuig terug dat ik al die tijd krampachtig in de linkerhand had geklemd.

"Honderd dollar. Had je dat ding niet beter kunnen houden?' vroeg ik Oralaboro later. "Nee. Ze gaan naar de politie, geven mijn signalement, en vroeg of laat hang ik. Nu doen we geen schade. Die man heeft een spannend verhaal voor thuis en wij een zakcentje.'

Dit flitste door mijn hoofd toen ik besloot het bord met de linkerhand uit de lucht te plukken.

Even zag ik in Emilies ogen waardering voor mijn snelle gebaar. Ik maakte de dreigbeweging van tante, maar Emilie was niet bang.

"Dat doe je maar in Zuid-Afrika.'

"Waar heb je het over?'

"Ach, daar eindigen jullie allemaal. Analfabete, luie Russen. Je bezit maar één ding en daar moet je van profiteren.'

"Ik een gigolo?', en bijna was ik vervolgd met: "dan had ik toch wel een rijker wijf dan jou genomen', maar ze onderbrak me:

"Ik bedoel je witte snerthuid. Ga naar de Zuidafrikaanse ambassade en als ze je ezelsmelk-complexie zien, dan krijg je een visum, reisgeld en een kus van de ambassadeur.'

"Waar is die ambassade?'

wordt vervolgd