Waterscooters

Tijdens het lezen van Montags 599ste overpijnzing, kreeg ik de lucht van race-olie weer in mijn neus en zag mezelf zwemmen in zee bij Terschelling.

Het was voor de derde keer, dat ik met vrienden en kinderen dit waddeneiland bezocht. Twee keer hadden we slecht weer gehad, maar nu eindelijk lonkte een met zon overgoten zee ons naar het strand. De jongens bouwden een zandkasteel bij de waterlijn met een slotgracht, die door de vloed al vol begon te lopen. Er stond een zacht windje, net genoeg om mijn zelf gebouwde vlieger op te laten. Nee, niet zo'n kant en klaar textiel geval, maar een van gekruiste latten, met vliegertouw omspannen en beplakt met vliegerpapier en een gevaarlijk stokje in het midden om hem bol te spannen.

Ik had de waterscooters al zien gaan tijdens het zippen op de kabeltelevisie, nog voordat ik vorig jaar uw stukje over St. Tropez las. Ik heb me toen een beetje geërgerd dat u dat gedaan hebt want als iedereen een keer... En daarna zag ik ze ook tijdens mijn fietstochtje op de dijk langs de Hollandsche IJssel.

Hoewel het even doorbijten was wegens het koude water, zwom ik na het vliegeren met de jongens in zee. We deden een balspel toen ik me van een snerpend geluid gewaar werd. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik het scootermonster op ons af zag komen. Ik dacht dat de Waddenzee beschermd was: St. Tropez o.k. maar hier op Terschelling? Het verstoorde ons spel, het eiste alle aandacht op en scheerde langs ons heen. Het liet ons achter in de door u beschreven walgelijke stankwolk. Kokhalzend verliet ik de zee. Ik liet me in het zand vallen en gaf me over aan sombere gedachten. Nee, ik ergerde me niet, het was tenslotte vakantie.

's Avonds toen we weggingen was er een behoorlijke wind gekomen. Ik zag een groepje volwassenen met "stormvliegers'. Ze zitten aan dubbele draden, om ze te besturen en duikvluchten te laten maken. Ze maken een gierend geluid en lijken een beetje op stealthbommenwerpers. Ik stond er ademloos naar te kijken: supervliegers in een turbo-eeuw.