Heel Den Haag aan je voeten

Mensen die hier nog niet eerder geweest zijn, moet je altijd even laten betijen. Het eerste halfuur hoef je geen samenhangend gesprek te verwachten. Telkens zie je de aandacht verslappen en de blik naar buiten dwalen. Laatst was er een oom van Aubine, die zat de hele avond naar beneden te kijken en geen wonder, daar ligt het emplacement van het centraal station, steeds kruipen er treinen in en uit, steeds die dans over de wissels, het volmaakte modelspoor, Madurodam op ware grootte, daar kun je je ogen niet van afhouden.

Aubine Zechner (25) en Eric Bessem (28) wonen hoog. Als de lift het niet doet, moeten ze 46 trappen op en heus, dan ben je kapot. Deed je dat iedere dag, dan had je een conditie als een beer. Gek eigenlijk dat je in dat trappenhuis geen joggers tegenkomt.

Hun flat is op de 23ste. Op de 24ste woont het personeel van de Chinees van de 25ste. In vier jaar is die driemaal van naam veranderd. De prijzen zijn er meer in overeenstemming met het uitzicht dan met het eten.

Aubine: ""Eerst zat hier een vriendin van me. Op een avond hadden we afgesproken. Voordat ze me binnenliet, deed ze het licht uit. Dus dat uitzicht viel in één klap over me heen. Ik was er meteen weg van. Het was zo... romantisch."'

Eric: ""Oud en Nieuw hebben we heel bewust met z'n tweeën gevierd. We hebben een fles champagne opengetrokken en zijn naar het vuurwerk gaan staan kijken.''

Aubine: ""Al die branden, al die rookwolken, onwijs!''

Eric: ""En dan denken de mensen: dat zal wel een smak geld kosten, dat zal wel alleen voor yuppen te doen zijn, maar dat is helemaal niet zo, het is gewoon sociaalbouw.''

Aubine: ""We betalen ƒ 478.''

Eric: ""Plus ƒ 115 gas en licht.''

Aubine: ""Voor nog geen ƒ 600 in de maand ligt heel Den Haag aan je voeten; te gek toch?''

Eric: ""We hebben een tophuis, zeker weten.''

De toren wordt geëxploiteerd door de katholieke woningbouwvereniging VZOS, Vooruitgang Zij Ons Streven of zoiets. In officiële stukken heet hij De Witte Anna, in de volksmond: De Pik Van Duivesteijn. Want hoe je die man ook beoordeelt, en Aubine doet dat niet erg vleiend, zij houdt van Den Haag, het is zijn verdienste dat hier gewone mensen kunnen wonen.

Veel voormalige bewoners van de Schilderswijk, met bijbehorende bouviers en hun hopen. Best een grote buurt eigenlijk, maar zo merkwaardig weggestoken tussen kantoorkolossen, spoorlijnen en uitvalswegen. Heel frustrerend voor visite die met de auto komt. Je kunt met geen mogelijkheid de toegang vinden, terwijl je toch steeds die toren ziet staan. Na deze ellende is het uitzicht een ware beloning.

Zit je aan de tafel, achterin de kamer, dan zie je haast alleen maar lucht, net of je vliegt. Om meer te zien moet je bij het raam gaan staan. Aubine wijst: het centrum, Binnenlandse Zaken, Justitie, Sociale Zaken, verderop een beetje schlemielig de toren van de Grote Kerk, Kijkduin, een hoekje zee. Meer naar links: Schilderswijk, Hollands Spoor, Rijswijk, Westland, Hoek van Holland, in- en uitvarende schepen, de Maasvlakte met verlichte pijpen en gasfakkels. Nog meer naar links: Delft en Rotterdam, bij warm, windstil weer overkoepeld door een bruine smog. En helemaal links: Utrechtsebaan, A12, Zoetermeer, Gouda.

's Avonds is het het mooist, al die lichtjes. Bij heel helder weer kun je met een verrekijker de vuurtoren van Goeree-Overflakkee zien. Maar je kunt natuurlijk ook pech hebben. Er zijn van die zomeravonden dat klamme dampen komen binnendrijven van zee. Zoals nu.

Nu ligt de verte in nevelen. Maar dan is er altijd nog de stad. Wat is zo'n stad van bovenaf toch handzaam! Zelfs Den Haag, die vergaarbak van misantropische architectuur, heeft van deze hoogte iets speelgoedachtigs. Wat schattig piepen de trams door de straatjes! Het kalmeert, dit uitzicht, je zou eraan verslaafd raken.

Eén keer, vertelt Aubine, hing er grondmist; alleen de toppen van de gebouwen staken erbovenuit. Net een Alpenlandschap, maar gemaakt door mensenhanden.

Onweer, weergaloos. Dat spektakel van donderdagnacht 11 juli! Zes, zeven verschillende buien zag je hangen. En die enorme verscheidenheid aan bliksemflitsen. Sommige bleven boven de wolken, deden eigenlijk niks, andere kaatsten terug van de aarde, leken wel uit elkaar te spatten. Tot aan Rotterdam zag je het land nu en dan oplichten.

Wat een beetje eng was: de storm van 25 januari 1990. Toen voelde je de vloer bewegen. Het water schommelde in de pot van de wc. Je weet natuurlijk dat er niets kan gebeuren, niets is beter tegen wind bestand dan een ronde toren, maar het hoort niet, je huis hoort stil te liggen.

Eens per jaar klimmen er commando's op het dak van de Chinees en die laten zich vervolgens aan touwen langs de buitenkant naar beneden zakken. Voor het geval zo'n gebouw ooit bij een oorlog betrokken raakt zeker. Dat is dan ook de enige dag dat je niet naakt uit de badkamer moet komen.

Aubine: ""Geen inkijk, of het moest eens van een doodenkele meeuw zijn. Geen muggen, geen kakkerlakken, geen bladluis, geen spinnen, super!''

Eric: ""Wel hebben we waarschijnlijk een keer een UFO gehoord. Nee, echt. Op een ochtend was er een heel hoog hard geluid, dat een tijdje bleef hangen en toen met een verschrikkelijke snelheid wegspoot.''

Aubine: ""Moeten de mensen soms denken dat we niet normaal zijn?''

Eric: ""We zouden er uit onszelf niet over begonnen zijn, maar de buren hadden het ook gehoord.''

Hij werkt bij een kleine beleggingsmaatschappij; ze investeren in onroerend goed, met name in de VS, met name in kantoorpanden, maar wel bonafide. Aubine heeft al van alles en nog wat ondernomen. Op het moment werkt ze voor Weekenstroo, public relations (""Holiday Inn Benelux, BNR Cateringservice en het eiland Aruba, kun je dat erbij zetten?'').

Op 21 september gaan ze trouwen. Dan nog een jaar sparen en daarna een huis met een tuin, Voorburg, Oegstgeest of zo. Want ja, dit is wel erg klein. Geen rommelkamer, geen werkkamer, geen kinderkamer. Aubine: ""Als je hier twee kranten openlegt, is het vol. Je blijft opruimen.''

Ze zijn jong, vrolijk en energiek, ze bekijken de dingen positief en dat helpt. Maar dat komt, zegt Aubine, ook wel doordat ze erg gelukkig zijn.

Die avond nam ik van Den Haag Centraal de trein van 22.38 uur. Ik ging zo zitten dat ik omhoog kon kijken naar wat we maar De Witte Anna zullen noemen. Ik dacht: daar wonen mensen die het naar hun zin hebben. Je reist weleens met minder prettige gedachten.